Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Jonathan Franzen: Pogingen iets van het leven te maken
✩✩✩✩✩
Sarah van Binsbergen
'Ergens in mij huist nog steeds een dwarse puber, die, als mensen ergens lyrisch over zijn, denkt: niets voor mij. Het is de reden dat ik de boeken van Jonathan Franzen lange tijd links liet liggen, maar nu ik er eindelijk aan begonnen ben, ben ik verkocht.
Franzen geeft zijn boeken megalomane titels als Zuiverheid en Vrijheid, maar eigenlijk schrijft hij vooral over alle hartverscheurende dingen die mensen ondernemen in een poging om iets van hun leven te maken. Zo is er in Vrijheid een natuurliefhebber die in zijn poging een vogel van uitsterven te redden een duister pact sluit met de steenkoolindustrie, en in Zuiverheid een klokkenluider in die in zijn verlangen naar gerechtigheid (en jonge meisjes) over lijken gaat, en een getalenteerde kunstenares die zich zo slecht over haar eigen mogelijke falen heen kan zetten dat ze uiteindelijk maar kassajufrouw wordt. Twee dikke pillen heb ik de afgelopen weken doorgewerkt, en ik kan niet wachten om in de volgende te beginnen. Hierbij beloof ik plechtig om minder vaak naar die snobistische innerlijke puber te luisteren.'
John Maus: Terugkeer van een cynische troubadour
✩✩✩✩✩
Tommy de Bruijn
'Laatst werd ik wakker met een raar gevoel in m'n ziel, van het soort dat maar één ding kan betekenen. Ik snelde naar mijn computer en ondernam een surfsessie met als bestemming Mausspace.com. Op deze manisch-obsessieve John Maus fangemeenschap, waar men zelfs in zijn afwezigheid van zes jaar nog voluit discussieerde over de muziek van deze 'cynische troubadour met gevoel voor humor en ijzige synthesizer' (om schaamteloos mezelf te quoten) gonsde het inderdaad met de bevestiging die ik zocht: John Maus was terug.
Wat hij in de afgelopen zes jaar gedaan had? Z'n doctoraat in politieke filosofie gehaald en zijn eigen synthesizers gebouwd, onder andere, en ook blijkbaar het nummer The Combine geschreven: een onheilspellend en steengoed lied over iets wat in het Nederlands een 'graandorser' heet. Ik wist niet dat ik dit in m'n leven nodig had, maar nu kan ik niet meer zonder.'
Shirley Jackson: Boeken aan bomen spijkeren
✩✩✩✩✩
Yentl van Stokkum
'Op 19 juni verscheen de Nederlandse vertaling van We Have Always Lived in the Castle, het literaire meesterwerk van Shirley Jackson, naast twee andere vergeten klassiekers van vrouwelijke schrijvers. Er zijn veel redenen om van haar te houden, bijvoorbeeld:
1. Haar uitzonderlijke gave om zonnige dagen aan unheimische sferen te verbinden.
2. Haar liefde voor sterke drank.
3. Haar duistere gevoel voor humor.
4. Het feit dat ze naast dat ze de meest onderhuidse verhalen ook huishoudcolumns schreef over haar schrijvers- en moederschap.
5. Hoe ze een mythe rondom haar persoon wist te creëren, waardoor niemand met volledige zekerheid kon zeggen dat ze geen heks was.
6. Die keer dat ze tijdens het boodschappen doen een van de krachtigste korte verhalen aller tijde verzon (red. The Lottery).
Maar de voornaamste reden is We hebben altijd in het kasteel gewoond; een roman die je dwingt hem in een ruk uit te lezen, zelfs wanneer je maag rommelt en het al begint te schemeren in de woonkamer. Het is een roman die je melktanden in de achtertuin doet begraven en boeken aan bomen laat spijkeren. De roman neemt permanent haar intrek in je gedachten. Een pot suiker zal nooit meer hetzelfde zijn. De hekken die bedoeld zijn om buitenstaanders uit je buurt te houden ook niet. Wat overblijft is de wens om jam te leren maken.'
Beeld: Arthaey Angosii via flickr
