Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Insect Redux: Dwingend ritmische poëzie
✩✩✩✩✩
Yentl van Stokkum
'Insect Redux, de nieuwe dichtbundel van Daniël Vis, bestaat eigenlijk niet uit losse gedichten, maar uit één heel lang gedicht dat de lezer in een ritme dwingt. Het leest als een trip of psychose, en God weet dat ik de bundel niet kon wegleggen. Insect Redux hypnotiseert. Daniël Vis kruipt onder je huid en neemt je als een ongure reisleider mee naar gevaarlijk gebied. Tot je net als de Ik in de gedichten verbanden gaat zien tussen de haren in de wasbak en begint na te denken over alle mensen die ooit je kamer hebben bewoond. Het is filosofische, maar ook lichamelijke poëzie: fluisterend, ruisend en denderend tegelijk. De objecten die Vis zijn lezers toont zijn onzeker, ze kunnen van vorm veranderen, net als de Ik en (zijn alter ego) Jim. Tijdens het lezen vermoed ik dat Insect Redux zelf ook van vorm kan veranderen; gelezen kan worden als poëzie, proza, maar ook als toneel. Dat is de kracht van Insect Redux, al die verdomde mogelijkheden.'
The Blacklist: Of eigenlijk James Spader
✩✩✩✩✩
Daan Steinebach
'Stel je voor. De meest gezochte crimineel van de VS loopt binnen bij de FBI en eist een taskforce, na twaalf jaar van de aardbodem verdwenen te zijn geweest. Doel: het opsporen van de criminelen op zijn lijst, op voorwaarde dat hij samenwerkt met een jonge FBI-agente en met niemand anders. Dat is grofweg het idee voor The Blacklist, een serie die nu halverwege het vijfde seizoen is. Nu zul je denken: wéér een Amerikaanse misdaadserie, dat ken ik wel. Maar, geloof me, Raymond 'Red' Reddington ken je nog niet, of beter: James Spader, die de omineuze crimineel speelt. Spader is een acteur die zichzelf juist blootgeeft in plaats van verstopt als hij acteert, en daarmee zoveel meer te zeggen heeft dan zijn rol. Zelfs als eloquente topcrimineel met een langere lijst antecedenten dan er papier te krijgen is, toont hij je zijn binnenkant. Dat beeld is niet altijd even opgeruimd en het is nooit helemaal duidelijk of het nu Reddington of Spader is die je ziet, maar dat maakt het zo goed. Het is vreselijk, soms angstaanjagend menselijk – zelfs zo iemand. Gelukkig is er ook ren-schiet-FBI, gewoon lekker om naar te kijken.'
Blind getrouwd: Willen dat het kan
✩✩✩✩✩
Lisanne van Aert
'Net zoals iedereen zoek ik in deze barre tijden naar een beetje warmte. Ik vond deze warmte in het programma Blind Getrouwd van de Belgische televisiezender VTM. Hierin worden vijf mannen en vijf vrouwen door middel van ‘de wetenschap’ aan elkaar gekoppeld, welke wetenschappelijke methode daarvoor gebruikt wordt is ietwat schimmig, maar ach. De vijf koppels ontmoeten elkaar bij het altaar. Er is geen tijd voor pijnlijke openingszinnen, alle stadia van verliefdheid worden overslagen: deze relaties beginnen met het ja-woord. Daarop volgt een proefperiode van vijf weken. Inclusief ongemakkelijke huwelijksfoto’s ('Kijk elkaar diep in de ogen!') en een exotische huwelijksreis. Na deze vijf weken kunnen ze kiezen: scheiden of met elkaar doorgaan. Ondanks de absurditeit van het concept kijk ik er met vertedering naar. Het mag dan geforceerd zijn, maar deze mensen doen écht moeite voor elkaar. Ze willen dat het kan. Hierdoor is er geen ruimte voor hard to get of ironische distantie, en dat is een verademing.'
Beeld: still uit The Blacklist
