Asset 14

À la recherche du temps romantique (2)

Twee weken geleden deed Julie op deze plek verslag van een ontmoeting in een Antwerps café. Tot haar verbazing herschreef de man in kwestie het verhaal vanuit zijn perspectief. Hij schrijft onder het pseudoniem Mark Proest.

Ik ben iemand die liever 'ja' dan 'nee' hoort. Mensen kunnen eindeloos vertellen waarom ze iemand graag zien, maar blijkbaar volstaan drie letters om uit te drukken dat je iemand niet graag ziet.

Ik zit tegenover mijn date in een veel te groot Antwerps café. Nietsvermoedend nipt ze van haar glas wijn, hopend in mij een aangename gesprekspartner te treffen.

Ik bewonder deze vrouw. Misschien benijd ik haar zelfs, ze is immers een artieste. Ze slaagt erin haar zieleleven te benutten als inspiratiebron. Ze weet haar liefde en leed om te zetten in taal, in kunst. Artiesten zijn uitermate sociale mensen. Ze nemen namelijk iets dat enkel en alleen van hen is en delen het met ons.

Ik bewonder haar ook omwille van haar passie, het vuur dat in haar ogen schittert. Ik herken dat vuur bij mezelf, alleen laat het filter van mijn verstand enkel vonken doorschemeren. Haar ogen zijn werkelijk de spiegel van haar ziel, terwijl er bij de meeste mensen inderhaast een muurtje tussen is getimmerd.

Wanneer het gesprek een wending neemt richting mijn recente gevoelsleven, kom ik tot het besef dat een gebroken hart en een date moeilijk te rijmen zijn. Dankbaar voor de aangeboden empathie, lucht ik mijn hart en uit ik mijn frustraties. Ze luistert nauwgezet, waardoor ik geheel opga in mijn betoog en nalaat een zekere ongemakkelijkheid waar te nemen.

Illustratie: Anouk Vercouter

"Ze was me op zijn minst een uitleg verschuldigd, daar had ik recht op", declameer ik midden in het café. Mijn date fronst de wenkbrauwen en antwoordt enigszins gepikeerd: "Niemand is elkaar iets verschuldigd, we kunnen mensen niet verwijten zichzelf te zijn."

Dat antwoord zou me zelfs op mijn meest verdraagzame momenten op de kast krijgen, laat staan in de huidige situatie. Ik ga in de tegenaanval en zeg dat ze die boude bewering onmogelijk kan handhaven wanneer ze die toepast op haar eigen leven. Tot mijn verbazing gaat ze verder op het ingeslagen pad, voortgedreven door een woekerend individualisme en niet gehinderd door enig moreel relativisme. Het gesprek ontaardt in een intense discussie die de serene sfeer in het café nogal bruusk verstoort.

Voor de onvrijwillige toehoorders aan het naburige tafeltje heeft het de schijn van een rationeel onderbouwde dialoog. In werkelijkheid wordt het gesprek gevoed door concrete emoties: mijn verdriet om een liefde die is beëindigd, haar verdriet om een liefde die nooit is begonnen. In beide gevallen komt het neer op dezelfde teleurstellende vaststelling dat er een kloof gaapt tussen wie je hoopt dat iemand is, en wie iemand in feite is.

Op een gegeven moment staat ze op om ervandoor te gaan, maar ze bedenkt zich. Gelukkig. Hoe onverzoenbaar een discussie ook lijkt, twee mensen zijn het pas echt oneens wanneer ze niet langer met elkaar kunnen spreken. Ze troost me. Ze wijst me erop dat het meisje vast wel haar redenen gehad zal hebben om me niet de gehele waarheid te vertellen.

Ik zeg: "Er rest me enkel de waarheid, het laatste wat ik wil is mijn gedachten zo manipuleren dat ik er gelukkig van word." Zij vindt het moedig de waarheid te laten verdoezelen door je gevoelens; ik vind het moediger de waarheid in de ogen te kijken ongeacht je gevoelens. Twee mensen, verbonden door hun drang naar passie, gescheiden door de waarheid.

Ze legt haar hand zo teder mogelijk op mijn wang. Ik kijk haar aan: "Sorry, Julie, ik denk dat ik hier nog niet klaar voor ben", en loop met een gebroken poot en een gescheurde vleugel naar mijn eigen bed.

En zij, zij wandelt kritisch en gedisciplineerd de volgende kroeg weer in.

 

Mail

Julie Cafmeyer

Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer