Joris Luyendijk was afgelopen zaterdag te gast op het Mind The Book-festival in Antwerpen, en trok fel van leer tegen de huidige nieuwsjournalistiek. Hij zei onder andere dat het grootste deel van de Nederlanders “half psychotisch” is dankzij alle angstzaaierij in de media.
Ik heb zelf geen tv meer, maar zondagavond keek ik met mijn ouders mee. Het NOS-journaal opende met een item over cijfers van de Inspectie van Onderwijs, dat stelde dat in veel gemeenten de kinderdagverblijven hun zaken niet op orde hebben. Gjalt Jellesma (een naam die ik niet verzonnen heb) van de Belangenvereniging van Ouders in de Kinderopvang was hier boos over. Een NOS-verslaggever ging langs bij een crèche die wel maatregelen genomen had. Een van de leidsters van de Cocon in Oosterhout liet trots zien hoe bijna elke wand nu van glas was gemaakt, tot de wc-ruimte aan toe. De NOS-verslaggever vroeg een vader: “Wat zou u doen als zoiets zou gebeuren met uw kind?”
Ik schreeuwde naar het scherm: “Dit is een schande! Mijn kinderen zijn nergens veilig meer!” Toen realiseerde ik me dat ik helemaal geen kinderen heb. En dat er op de Cocon in Oosterhout helemaal niets aan de hand is, behalve dan dat de kinderen geen plasprivacy meer hebben.
Voor je het weet moeten kinderen ook doorzichtige kleren dragen, zodat iedereen goed kan zien dat ze geen blauwe plekken hebben, en dat hun geslachtsdelen nog in goede vorm zijn.
Natuurlijk moeten sadisten als Robert M. zo goed mogelijk tegengehouden worden. Maar de volledige controle die de media en haar publiek eisen, is een illusie. Als je daarnaar streeft, maak je in je paranoia alles kapot. Voor je het weet zit je trillend van angst met rooddoorlopen ogen in je eentje in een gepantserde kamer en drink je alleen nog maar je eigen urine terwijl je prevelt: “Ze komen… Ze komen…”
Gevaar verschijnt altijd waar je het niet verwacht.