Goed nieuws voor wie geen genoeg kreeg van de december-romantiek in Alles is Liefde (2007): er is een vervolg. In Alles is Familie staat iedereen op het punt een beslissende keuze te maken. De één wil een baby, de ander wil het uitmaken: van 'dichter bij je gevoel komen' tot zo min mogelijk verantwoordelijkheid nemen. Redacteuren Zara, Rob en Rein bekeken de film, en belandden na afloop in een alles vernietigende winterdepressie.
Rob: Ik vond hem leuk! Herkenbaar en oer-Hollands gezellig, op een bepaalde manier.
Zara: Echt? Het eerste uur vond ik oké. Maar de laatste anderhalf uur had ik gewoon constant een brok in mijn keel. Van het kotsen.
Rob: Had je dat bij de vorige Alles-film ook?
Zara: Nee! Die vond ik zelfs oprecht heel leuk. Maar daar was het concept dan ook vrijwel letterlijk gekopieerd van Love Actually. Beter goed gestolen dan slecht bedacht, dat blijkt maar weer.
Rein: Alles is Familie. Het lijkt alsof het de film om familiebanden gaat, maar het blijft vooral over de liefde gaan.
Zara: Ja, dat viel mij ook al op. De conclusie, zonder het plot te verklappen, is eigenlijk dat familie op de tweede plaats komt, en romantische liefde op de eerste plaats. Iedereen blijft elkaar wel zien, ze zijn per slot familie, maar iedereen kiest voor zichzelf en de behoeftes van hun respectievelijke piemel of vagina.
Rob: De grap van romantische liefde versus familie is natuurlijk: als twee grootouders al tientallen jaren samen zijn, zijn ze dan nog geliefden of vooral familie van elkaar? Daar zit wel een leuke overlap.
Rein: Of zijn mensen die lang bij elkaar blijven ondanks dat het vuur is uitgedoofd een soort vrienden geworden?
Zara: Er wordt ook meerdere keren gezegd: “Soms horen mensen gewoon niet bij elkaar.” Dat roept bij mij de vraag op: horen mensen überhaupt wel eens echt bij elkaar? Maakt de tijd van nu het onmogelijk om voor altijd voor elkaar te kiezen? Een heersende gedachte is toch: het kan altijd beter.
Rob: Wees je er wel bewust van dat je de vraag ook kan omdraaien: maakte de tijd van vroeger het noodzakelijk om bij elkaar te blijven?
Zara: Maar dan blijft de vraag die daaruit voortvloeit hetzelfde: zijn mensen wel gemaakt om voor altijd bij elkaar te blijven?
Rein: Ik geloof daar wel in. Al geloof ik toch ook sterk in bros before hoes. En dat was nou niet echt het geval in deze film.
Rob: Zijn wij bros Rein?
Rein: Tuurlijk. Maar het is wel zwaar hoor, Rob. Romantische liefde tegenover mijn onvoorwaardelijke vriendschap voor jou. Elke dag word ik weer verscheurd.
Zara: Ik zou altijd mijn broertje verkiezen boven een romance. Denk ik.
Rein: Ik weet het niet, Zara. Misschien wordt familie toch een beetje overschat. Wat nou als je samen bent met de liefde van je leven, je hebt kinderen, en je kinderen hebben kinderen: dan is je liefde ook je familie. Dat telt dubbel. Je broertje is alléén familie.
Zara: Maar als die liefde echt zwaar ten koste gaat van het geluk van je broer? Dan heeft die liefde toch een nare bijsmaak? Bovendien, die liefde van je leven wordt op een gegeven moment dus ook gewoon familie. En dan ga je uit elkaar. Zo draait de wereld rond en rond. Jeetje zeg, ik word hier een beetje depressief van.
Rob: Depressief van de mogelijke waarheid?
Zara: Het glas is half leeg, Rob.
Rob: Het mijne of het jouwe?
Zara: Het glas van de wereld.
Rein: Het is wel erg met je gesteld, Zara.
Zara: Zo’n olijke film en dan zo’n deprimerende conclusie er uit trekken... Zucht.
Rob: Ja, dat mag natuurlijk maar het hakt er wel behoorlijk in bij mij. Ik bedoel, aan het begin van dit gesprek was ik vrolijk, had ik zin in het leven en nu heb ik ineens een touw in mijn hand.
Zara: Sorry jongens... De feestdagen komen er aan en dan ben ik altijd een beetje gedeprimeerd. Toch grappig dat veel mensen zich ongelukkig voelen rond de feestdagen, terwijl je dan juist vaak met je familie bent. Dat zegt toch ook wel weer wat.
Rein: Doe het niet, Rob! Laat je geen depressie aanpraten!
Zara: Ja, laatst las ik dat nog ergens: “Kerst maakt depressief.” Maar dat betekent dus...
Rein: Nee, Zara! Zeg het niet hardop! Doe het niet!
Zara: Familie heb je altijd, maar die maakt je ongelukkig. De liefde, daar kun je tot op zekere hoogte voor kiezen. Maar de liefde houdt op een gegeven moment op of, als je geluk hebt, blijft het aan maar verandert die liefde langzaam in familie. En familie maakt je dus ongelukkig... Zucht.
Rob: Zara, ik kan dit niet meer aanhoren. Rein...
Rein: Wat?
Rob: Misschien is het beter als we elkaar een tijdje niet meer zien.
Zara: Oeh, pijnlijk.
Rein: Maar, jongens, ik...
Rob: Sorry Reindiertje, maar het is beter zo. Echt.
Rein: Ik ga een tijdje bij mijn ouders slapen. Vaarwel.
Zara: Ja, dit had ik dus aan zien komen.
