Een Hollywoodproductie over een CIA-operatie waarin een nep-Hollywoodproductie opgezet wordt zodat zes Amerikanen uit Teheran geëxfiltreerd kunnen worden. Eind jaren zeventig komen zes medewerkers van de Amerikaanse ambassade in Iran vast te zitten in het huis van de Canadese ambassadeur. Buiten is een revolutie aan de gang, een kolkende menigte staat klaar om elke Amerikaan die ze vindt op te knopen aan de hoogste hijskraan. Gelukkig is Ben Affleck (Tony Mendez, uh) daar om ze te redden - en zichzelf op de borst te kloppen.
Noor: Ik zat op het puntje van mijn stoel, met zweet onder de oksels. Maar wat is die Ben Affleck toch een saaie, fletse acteur. Dat was de grootste misser voor mij. Al is het natuurlijk wel handig om als geheimagent ongeveer nul emoties te hebben. Nu ik erover nadenk is de rest eigenlijk ook best flets.
Philip: De rest van de acteurs?
Noor: Nee, de hele film. Rete-spannend, en tegelijk best wel slecht.
Philip: Oké, Affleck is een matig acteur, ook in deze film. Maar als regisseur heeft hij me verrast. Sterk begin. Dat houdt 'ie niet tot het einde vast, maar zoals je zelf zegt is Argo ‘rete-spannend’. Wat mij betreft: missie geslaagd.
Brankele: Ho ho ho, even dimmen. Spannend, prima, maar je wist wel al precies hoe het af zou lopen. Halverwege begon ik me te realiseren dat ik naar een Amerikaanse propagandafilm zat te kijken. Voortgetrokken door meneer de regisseur die slechts één bepaald ernstig Botox-hoofd lijkt te kennen. Een Botox-hoofd gevuld met gebleekte tanden en ondersteund door een compleet geript lijf. Slechte setdressing, zeg ik dan.
Philip: Affleck wilde in eerste instantie Brad Pitt voor die rol. Affleck, Pitt, toch gek als je weet dat Tony Mendez in ‘t echt een kleine Latino is.
Brankele: Jezus, dan heeft Ben voor die rol niet eens dat semi-intellectuele regisseursbaardje willen afscheren om op z’n minst op z’n personage te lijken!
Noor: Maar Brad, die wel een fantastische acteur is (en heel lekker, uiteraard), wilde natuurlijk niet een karakter spelen waar niemand ook maar iets voor voelt. Dat vond ik echt een groot gebrek, je leefde totaal niet mee met wie dan ook. En if they don’t care, I don’t care. De ijdelheid van Ben, want hij wilde natuurlijk vooral zelf graag de hoofdrol spelen, zit Argo in de weg.
Brankele: Wat de film in de weg zit is dat de CIA hem heeft geproduceerd. Daar verdenk ik ze echt van. Het zou best kunnen - dat de rollen uit de film zijn omgedraaid: de CIA support stiekem een Hollywood-productie die gaat over hoe een CIA-operatie een Hollywood-productie gebruikt. Hij komt wel heel toevallig in een tijd dat er wat schermutselingen zijn tussen Iran en de VS, dus de Iraniërs als barbaarse martelaars met GROTE BAARDEN en BOZE V-WENKBRAUWEN laten zien en zo lekker pathetisch zieltjeswinnen komt ze wel goed uit. Ik heb nog heel aandachtig naar de kleine letters gekeken, maar zag geen ‘Special thanks to David Petraeus (ex-CEO CIA)’ staan.
Philip: Ik ben juist benieuwd waarom dit verhaal niet eerder is opgepakt door Hollywood. Operation Houseguests is in 1997 door President Clinton vrijgegeven, waarom dan nu pas die verfilming? De verhouding met Iran is al jaren slecht. Ik vond Argo in ieder geval geen propaganda. Onhandig op sommige momenten, ja. Propaganda, nee.
Brankele: Wha...?
Philip: Waarom zouden ze anders beginnen met een voice-over waarin uitgelegd wordt dat de VS die hele netelige situatie aan zichzelf te danken heeft. Bovendien wordt ook letterlijk gezegd dat de CIA fouten heeft gemaakt.
Noor: Voice-overs zijn helemaal niet slecht, vaak juist mooi. Maar in deze film wordt het raar gebruikt, alleen in het begin om heel veel ingewikkelde informatie heel snel te geven, en vervolgens komt het geen een keer terug. Terwijl op het einde weer achtergrondinformatie wordt gegeven, maar dan kiezen ze ervoor om dat via tekst te doen. Hallo, eenheid?
Brankele: En dan is het opeens alleen maar informatie over onze held Tony Mendez en z’n medaille, want daar gaat het in American Dream-land immers allemaal om. Wat kan mij het schelen waar die kerel nu woont, waar bleef de informatie over hoe het daarna is afgelopen met de Iraniërs, de sjah, en eventueel zelfs een link naar de huidige situatie - hoe die heeft kunnen ontstaan? Als ze echt een objectieve film hadden willen maken hadden ze juist dit moment aan moeten grijpen om de internationale betrekkingen een lekker stukje duiding mee te geven. Naar het publiek toe.
Philip: Maar Argo heeft helemaal niet de intentie om objectief te zijn! Voor een Hollywoodfilm is ‘ie juist erg gematigd. Affleck is duidelijk pro-Carter, en die inserts van oude televisiebeelden van belaagde Iraniërs in Amerika die hun woede voor de camera ventileren vond ik persoonlijk heel geslaagd. Het liet zien dat volkswoede in beide landen erg op elkaar lijkt.
Noor: Philip heeft gelijk, ik heb nergens gemerkt dat ze objectief zouden willen zijn. Maar die inserts, daar kijk je zo overheen. En daarna is het wel twee uur lang de Amerikaans helden die proberen te ontsnappen aan heel boos-kijkende, hard-schreeuwende, zwetende, Iraniërs. Er zat zelfs een politiek-correcte knuffel-islamiet in: Sahar (!), de schoonmaakster die de Amerikanen niet verraadt. ‘Wij (de Amerikaanse filmmakers) denken heus niet dat alle Iraniërs slecht zijn hoor, kijk maar, er doet er eentje een goede daad’.
Brankele: Haha, ja, en dan vlucht ze naar Irak, waar ze waarschijnlijk alsnog door Amerikaans vuur later zichzelf of haar kinderen zal verliezen. Ironisch.
Noor: Brankele is zo boos omdat Argo heel willekeurig gebruik maakt van een persoonlijke verhaallijn (man heeft pauze met vrouw en mist zoontje), en dit totaal niet goed uitwerkt - namelijk heel clichématig, makkelijk en nutteloos. En dan op het einde verwacht Affleck dat we allemaal ontroerd zijn als hij zijn kind en vrouw weer in zijn armen sluit. Dat gaat zomaar niet.
Brankele: Nee, dat gaat niet, en dat zwakte het verhaal ook alleen maar af. Sowieso was dat einde echt om te kotsen zo Amerikaans. Dat out-of-focus-shot als-ie de veranda van z’n vrouwtje-met-wie-het-onverwachts-toch-weer-goedkomt oploopt! Die muziek! Het had me niet verbaasd als The Star-Spangled Banner opeens had geklonken.
Philip: Wat zijn jullie kritisch! Dit is licht vermaak. Binnenkort mogen jullie weer gedeprimeerd, maar diep geroerd praten over Haneke.
Brankele: Argh, go fuck yourself, Philip.
Philip: ...
