Asset 14

Argo

Een Hollywoodproductie over een CIA-operatie waarin een nep-Hollywoodproductie opgezet wordt zodat zes Amerikanen uit Teheran geëxfiltreerd kunnen worden. Eind jaren zeventig komen zes medewerkers van de Amerikaanse ambassade in Iran vast te zitten in het huis van de Canadese ambassadeur. Buiten is een revolutie aan de gang, een kolkende menigte staat klaar om elke Amerikaan die ze vindt op te knopen aan de hoogste hijskraan. Gelukkig is Ben Affleck (Tony Mendez, uh) daar om ze te redden - en zichzelf op de borst te kloppen.

Noor: Ik zat op het puntje van mijn stoel, met zweet onder de oksels. Maar wat is die Ben Affleck toch een saaie, fletse acteur. Dat was de grootste misser voor mij. Al is het natuurlijk wel handig om als geheimagent ongeveer nul emoties te hebben. Nu ik erover nadenk is de rest eigenlijk ook best flets.

Philip: De rest van de acteurs?

Noor: Nee, de hele film. Rete-spannend, en tegelijk best wel slecht.

Philip: Oké, Affleck is een matig acteur, ook in deze film. Maar als regisseur heeft hij me verrast. Sterk begin. Dat houdt 'ie niet tot het einde vast, maar zoals je zelf zegt is Argo ‘rete-spannend’. Wat mij betreft: missie geslaagd.

Brankele: Ho ho ho, even dimmen. Spannend, prima, maar je wist wel al precies hoe het af zou lopen. Halverwege begon ik me te realiseren dat ik naar een Amerikaanse propagandafilm zat te kijken. Voortgetrokken door meneer de regisseur die slechts één bepaald ernstig Botox-hoofd lijkt te kennen. Een Botox-hoofd gevuld met gebleekte tanden en ondersteund door een compleet geript lijf. Slechte setdressing, zeg ik dan.

Philip: Affleck wilde in eerste instantie Brad Pitt voor die rol. Affleck, Pitt, toch gek als je weet dat Tony Mendez in ‘t echt een kleine Latino is.

Brankele: Jezus, dan heeft Ben voor die rol niet eens dat semi-intellectuele regisseursbaardje willen afscheren om op z’n minst op z’n personage te lijken!

Noor: Maar Brad, die wel een fantastische acteur is (en heel lekker, uiteraard), wilde natuurlijk niet een karakter spelen waar niemand ook maar iets voor voelt. Dat vond ik echt een groot gebrek, je leefde totaal niet mee met wie dan ook. En if they don’t care, I don’t care. De ijdelheid van Ben, want hij wilde natuurlijk vooral zelf graag de hoofdrol spelen, zit Argo in de weg.

Brankele: Wat de film in de weg zit is dat de CIA hem heeft geproduceerd. Daar verdenk ik ze echt van. Het zou best kunnen - dat de rollen uit de film zijn omgedraaid: de CIA support stiekem een Hollywood-productie die gaat over hoe een CIA-operatie een Hollywood-productie gebruikt. Hij komt wel heel toevallig in een tijd dat er wat schermutselingen zijn tussen Iran en de VS, dus de Iraniërs als barbaarse martelaars met GROTE BAARDEN en BOZE V-WENKBRAUWEN laten zien en zo lekker pathetisch zieltjeswinnen komt ze wel goed uit. Ik heb nog heel aandachtig naar de kleine letters gekeken, maar zag geen ‘Special thanks to David Petraeus (ex-CEO CIA)’ staan.

Philip: Ik ben juist benieuwd waarom dit verhaal niet eerder is opgepakt door Hollywood. Operation Houseguests is in 1997 door President Clinton vrijgegeven, waarom dan nu pas die verfilming? De verhouding met Iran is al jaren slecht. Ik vond Argo in ieder geval geen propaganda. Onhandig op sommige momenten, ja. Propaganda, nee.

Brankele: Wha...?

Philip: Waarom zouden ze anders beginnen met een voice-over waarin uitgelegd wordt dat de VS die hele netelige situatie aan zichzelf te danken heeft. Bovendien wordt ook letterlijk gezegd dat de CIA fouten heeft gemaakt.

Noor: Voice-overs zijn helemaal niet slecht, vaak juist mooi. Maar in deze film wordt het raar gebruikt, alleen in het begin om heel veel ingewikkelde informatie heel snel te geven, en vervolgens komt het geen een keer terug. Terwijl op het einde weer achtergrondinformatie wordt gegeven, maar dan kiezen ze ervoor om dat via tekst te doen. Hallo, eenheid?

Brankele: En dan is het opeens alleen maar informatie over onze held Tony Mendez en z’n medaille, want daar gaat het in American Dream-land immers allemaal om. Wat kan mij het schelen waar die kerel nu woont, waar bleef de informatie over hoe het daarna is afgelopen met de Iraniërs, de sjah, en eventueel zelfs een link naar de huidige situatie - hoe die heeft kunnen ontstaan? Als ze echt een objectieve film hadden willen maken hadden ze juist dit moment aan moeten grijpen om de internationale betrekkingen een lekker stukje duiding mee te geven. Naar het publiek toe.

Philip: Maar Argo heeft helemaal niet de intentie om objectief te zijn! Voor een Hollywoodfilm is ‘ie juist erg gematigd. Affleck is duidelijk pro-Carter, en die inserts van oude televisiebeelden van belaagde Iraniërs in Amerika die hun woede voor de camera ventileren vond ik persoonlijk heel geslaagd. Het liet zien dat volkswoede in beide landen erg op elkaar lijkt.

Noor: Philip heeft gelijk, ik heb nergens gemerkt dat ze objectief zouden willen zijn. Maar die inserts, daar kijk je zo overheen. En daarna is het wel twee uur lang de Amerikaans helden die proberen te ontsnappen aan heel boos-kijkende, hard-schreeuwende, zwetende, Iraniërs. Er zat zelfs een politiek-correcte knuffel-islamiet in: Sahar (!), de schoonmaakster die de Amerikanen niet verraadt. ‘Wij (de Amerikaanse filmmakers) denken heus niet dat alle Iraniërs slecht zijn hoor, kijk maar, er doet er eentje een goede daad’.

Brankele: Haha, ja, en dan vlucht ze naar Irak, waar ze waarschijnlijk alsnog door Amerikaans vuur later zichzelf of haar kinderen zal verliezen. Ironisch.

Noor: Brankele is zo boos omdat Argo heel willekeurig gebruik maakt van een persoonlijke verhaallijn (man heeft pauze met vrouw en mist zoontje), en dit totaal niet goed uitwerkt - namelijk heel clichématig, makkelijk en nutteloos. En dan op het einde verwacht Affleck dat we allemaal ontroerd zijn als hij zijn kind en vrouw weer in zijn armen sluit. Dat gaat zomaar niet.

Brankele: Nee, dat gaat niet, en dat zwakte het verhaal ook alleen maar af. Sowieso was dat einde echt om te kotsen zo Amerikaans. Dat out-of-focus-shot als-ie de veranda van z’n vrouwtje-met-wie-het-onverwachts-toch-weer-goedkomt oploopt! Die muziek! Het had me niet verbaasd als The Star-Spangled Banner opeens had geklonken.

Philip: Wat zijn jullie kritisch! Dit is licht vermaak. Binnenkort mogen jullie weer gedeprimeerd, maar diep geroerd praten over Haneke.

Brankele: Argh, go fuck yourself, Philip.

Philip: ...

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nostalgische saus

Nostalgische saus

Onze maatschappij kent momenteel veel nostalgische oplevingen. Kunstenaar Sandra Mackus betrapt zichzelf erop dat ze in haar werk ook met het verlangen naar vroeger speelt. Hoe blijft ze authentiek en oprecht? Haar recept is verbluffend simpel. Lees meer

Heimwee in het Heilig Land - een triptiek 1

Heimwee in het Heilig Land

Lies Defever passeerde de muur tussen Israël en Palestina, en ontmoette twee volken met heimwee naar de toekomst. Lees meer

Over nostalgie en camp - smijt je waardeloze parels uit het raam

Over nostalgie en camp - smijt je waardeloze parels uit het raam

Wat hebben nostalgie en camp met elkaar van doen? Rijk Kistemaker kwam erachter dat deze twee fenomenen nauwer verbonden zijn dan we in eerste instantie misschien denken. Een essay over de troost van het abjecte en de overdaad, van schorseneren en Meryl Streep, van de glitters en parels in een gezamenlijke queercultuur. Lees meer

Automatische concepten 44

Op weg naar andere relatie- en woonvormen

Een romantische relatie die niet wordt getypeerd door exclusiviteit of samenwonen, wordt opeens een vrije ruimte om op onderzoek te gaan en zelf te creëren, aldus Babet te Winkel. Lees meer

Filmtrialoog: De Beentjes van Sint Hildegaard

De Beentjes van Sint Hildegard

Onze redacteurs zagen het speelfilmdebuut van Herman Finkers als acteur en scenarist, een sympathiek liefdesverhaal dat desalniettemin de nodige pijn niet schuwt. Lees meer

 Eet je bord leeg!

Eet je bord leeg!

De Chinese president Xi Jinping heeft de aanval geopend op voedselverspilling in zijn land. Lees meer

 Geef mij mijn (waan)zin

Geef mij mijn (waan)zin

Illustrator Rueben Millenaar ziet het kookpunt van de onvrede om de coronamaatregelen steeds dichterbij komen. Lees meer

Tempo Doeloe -

Tempo Doeloe - Verbonden met een omstreden verleden

De jaarlijkse herdenking van de capitulatie van Japan in 1945 roept bij Vivian Mac Gillavry gemengde gevoelens op. Als tweede generatie oorlogsslachtoffer groeide ze op met nostalgische verhalen over Tempo Doeloe, maar vindt ze de steeds luider klinkende kritiek op het koloniale verleden terecht. Een essay over het omgaan met een koloniaal verleden in je familie, verbintenis voelen en je eigen gedachten daarover vormen. Lees meer

 Eén televisiedoorbraak, alstublieft

Eén televisiedoorbraak, alstublieft

Realityknaller Big Brother komt terug, en er is beslist geen tekort aan aanmeldingen. Lees meer

Filmtrialoog: Der Fall Collini

Der Fall Collini

Redacteurs Ruby Sanders, Rosanna Baas en Oscar Spaans togen naar de bioscoop om Der Fall Collini te zien, een rechtbankthriller met een verrassende inkijk op een onderbelicht stukje naoorlogse geschiedenis. Lees meer

Op de corona-top waande Rutte zich in zijn eigen sprookje

Op de corona-top geloofde alleen Rutte zijn eigen sprookje

Onder het mom van solidariteit probeerde onze premier destructief neoliberalisme te exporteren. Daarmee schiet hij Nederland alleen maar in de voet. Lees meer

 Flierefluiters op tournee

Flierefluiters op tournee

Waarschijnlijk pikten de vogeltjes het lied op tijdens het overwinteren in nabijheid van hun soortgenoten uit het westen. Maar waarom nou juist déze hit het goed doet? Dat blijft voorlopig waarschijnlijk een raadsel. Lees meer

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Als we gisteravond íets van Nazmiye Oral leerden, dan is het wel hoe belangrijk het is om de ruimte die we hebben gewonnen aan anderen door te geven. Lees meer

 Een kosmische estafette

Een kosmische estafette

Maar liefst vier verschillende robots zullen de buisjes als een estafette op tientallen miljoenen kilometers van de aarde aan elkaar doorgeven. Lees meer

Micha's Muur

Micha's Muur

Gijs van Maanen bezocht Micha Wertheims voorstelling 'Voor alle duidelijkheid' en constateerde dat die stond als een huis. Maar juist een scheurtje in een van de muren had de verbeelding van het publiek kunnen prikkelen, betoogt hij. Lees meer

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Inez Weski bleek een intelligente, doordachte gast die uitspraken doet over de condition humaine, maar ook wantrouwig is tegenover de mensheid. Lees meer

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Typhoon bleek een meer dan vriendelijke eerste Zomergast; vrolijk en inspirerend genoeg om Janine Abbring een lesje ‘wokeness voor beginners’ te geven. Maar vliegt de tijd voorbij terwijl je kijkt? Dat niet. Lees meer

 Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

"Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan", ondertekenden onder anderen Zihni Özdil, Jan Roos en Geerten Waling. Ook de namen van niet minder dan twaalf Forum-vertegenwoordigers staan onder de brief. Lees meer

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers 1

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers

Wanneer een bezoeker in een museum bij een kunstwerk net wat langer dan de gemiddelde dertig seconden blijft staan, zou Vivian Mac Gillavry diegene het liefst het hemd van het lijf vragen. Om zo min mogelijk mensen lastig te vallen, bedacht ze een undercoveroperatie. Lees meer

Filmtrialoog: Queen & Slim

Queen & Slim

Onze redacteuren zagen Queen & Slim, een 'instant classic met een hoge mate van urgentie'. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan