Illustratie: Elise van Iterson

De radartjes in je hoofd en het gekrijs van apparaten." />

Illustratie: Elise van Iterson

De radartjes in je hoofd en het gekrijs van apparaten." />
Asset 14

Stuk

Deel 3 uit onze reeks zomerproza. Wat blijft erover als je geluiden uiteentrekt, de buitenkant stukmaakt, kijkt wat er schuilgaat achter de huid waardoor we worden beschermd? Een verhaal van Bart Verbunt.

“Waarom doe je dit zo graag?” Ze wees naar het bureau. Er lag een soldeerbout op en een klein, opengewerkt speelgoedkeyboard. Op de vloer lagen meer keyboards, oude radio’s, stukken plaatmetaal, rammelaars, gitaarversterkers en zelfgeknutselde instrumenten die rudimentair en grof oogden. “Omdat ik de muziek die eruit komt mooi vind.” “Dat begrijp ik, maar waarom ga je dan geen gitaar spelen ofzo?” Hij haalde zijn schouders op. Het gebaar paste goed bij zijn uiterlijk. Hij was lang en leek mager in zijn te wijde spijkerbroek en groen-grijs gebreide trui. Zijn haren waren warrig maar zijn gezicht was gladgeschoren. “Ik maak ze kapot, niet alleen de apparaten maar ook de geluiden die eruit komen. Als alle geluiden stuk zijn, dan laat ik ze elkaar vinden, langzaam, en dan is de muziek heel. Dan maak ik haar weer stuk, dan wordt ze weer heel, dan maak ik haar stuk, dan wordt ze heel, en zo verder. Dat vind ik mooi.”

“Wil je wat laten horen?” Hij aarzelde even, knikte en ging toen midden tussen de rommel op de vloer zitten, zette een paar versterkers aan en begon. De apparaten krijsten door het geruis van de speakers, ze deden pijn aan haar oren. Toen klonken ze klaaglijk, ze huilden, tikten, bonkten, de geluiden vielen in een vreemde harmonie. Die trok hij weer los, liet hij weer samenkomen. Zij zag hem bewegen met trefzekere vingers die aan knoppen draaiden en plukten aan snaren, en de muziek werd een vacuüm waar ze in werd gezogen.

Illustratie: Elise van Iterson

Na een minuut of tien liet hij de geluiden langzaam wegebben. Nu keek hij naar haar. Ze was klein en slank, had een roofvogelachtig gezicht met lang golvend bruin haar eromheen. Hij had haar niet meteen aantrekkelijk gevonden. Ze keek voor zich uit, verveeld of geconcentreerd. Hij kapte de laatste tonen af door de versterkers uit te klikken.

Hij wist niet goed wat hij moest zeggen. “Hou je van alle dingen die stuk zijn?”, vroeg ze. Zij zag er niet stuk uit, ze zag er sterk uit. “Daar heb ik nooit over nagedacht, misschien heb ik er wel een voorliefde voor. Vind je dit soort muziek mooi?” Ze keek hem recht aan. “Dit vond ik best mooi, ja.” Ze zei niet wat ze dacht, dat kon hij zien. “Dankje, en jij?” “Ik wat?” “Hou jij meer van volmaakte mensen?” Haar huid was gaaf en hard, hij vroeg zich af wat hij zou vinden als hij er een reepje vanaf zou trekken. “Wie had het over mensen?”, vroeg ze. “Ik, dingen verschillen niet zoveel van mensen.” “En mensen zijn soms net haperende machines. Waarom denk je dat ik van volmaakte mensen houd? Zie ik er zelf zo volmaakt uit?” Ze wachtte zijn antwoord niet af. “Volmaakt is niet te vertrouwen, je kan je er hoogstens achter verschuilen. Dan zou ik alleen van de façade houden, bedoel je dat?” Er verscheen een grijns op zijn gezicht. “Ja, ik geloof dat ik dat bedoel.” “Ah, dus dat vind je wel grappig?” Ze klonk verongelijkt, maar was niet boos. “Maar je vindt mij niet oppervlakkig hè?” “Nee, soms moet ik gewoon om mezelf lachen.”

Het was even stil. Toen ging ze vlak voor hem staan en keek naar zijn kruin, hij zat nog steeds gehurkt tussen zijn instrumenten. “Soms wil ik een beest zijn”, zei ze. “Dan zou ik mensen kapot scheuren om te kijken wat er binnenin ze zit, ik zou bij jou beginnen.” Nu moest hij hardop lachen. “Je kunt het ook gewoon aan me vragen.” “Nee, je zou geen eerlijk antwoord geven. Bovendien weet je het zelf niet eens.” Hij voelde haar hand vlak boven zijn haren maar zag alleen haar bovenbenen. “Daar heb je wel gelijk in. Misschien moet je maar in mijn hoofd kijken.”

Ze greep een pluk van zijn haar en zette een beetje kracht. “Misschien doe ik dat wel, een gat in je schedel slaan, en dan met mijn vingers erin om te voelen. Wat denk je dat ik vind?” “Ik denk dat je geratel hoort en allemaal metalen radartjes voelt die maar half in elkaar grijpen. Als je ze losrukt, kan ik eerst mijn armen niet meer bewegen en daarna mijn nek niet, mijn benen en zo verder. Tot mijn hart er uiteindelijk mee ophoudt.” Haar hand gleed langs zijn achterhoofd naar zijn nekwervels. “Nee dat kan niet, er moet iets levends inzitten en ik moet mezelf er terugvinden, anders heeft het geen zin.” Hij ademde traag uit en legde zijn hand op haar onderbeen. “Als jij in mijn hoofd kijkt, dan zet ik mijn tanden in je nek en bijt ik je huid stuk, zodat ik wat eronder zit naar buiten kan zien stromen, precies voor mijn voeten.” Ze duwde haar been tegen zijn gezicht. Hij haakte zijn hand achter haar knieholte en trok haar knie langs zijn lichaam. Ze zakte schuin over hem heen en zette even haar tanden in zijn hoofdhuid, daarna liet ze alleen haar lippen erop rusten. Haar handen drukten zijn hoofd tegen haar borst. “Je haar smaakt raar. Niet vies hoor.”

Mail

Bart Verbunt

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer