Verdriet is verwerkt. Kan nu weg." /> Verdriet is verwerkt. Kan nu weg." />
Asset 14

Verdriet met stralenkrans

Anna schrijft elke maand aan de hand van een oproep in de Albert Heijn een kort verhaal. Doe je mee? Mail haar een duidelijke foto van een bijzondere oproep en wie weet verwerkt zij hem in een van haar verhalen.

Beeld: Raymond van Mil

Van alle dingen in zijn huis, zag ik zijn verdriet als laatste. Alles is knullig bij Marco thuis. De planken zakken door van boeken die hem ooit cadeau zijn gedaan, dat hoop ik althans, want ik heb liever een man die niet leest dan eentje die zich door foute thrillers en biografieën van willekeurige idioten ploegt. Bij de wc kun je je hoofd stoten aan de rol wc-papier en op de tv staat een schaaltje potpourri met een dikke laag stof erop, waaronder ik zwartgeblakerde schijfjes sinaasappel ontwaarde. Heel decoratief. Ik nam me voor om die om te kieperen, binnenkort.

Als vervolg op een reeks dates wilde hij voor me koken. Het waren mijn eerste dates sinds lange tijd, ik weet niet meer hoe dat vroeger ging, ik herinner me het niet eens. Ik zou willen zeggen: vanzelf. Vroeger ging het vanzelf, nu niet. Ik had weinig te verliezen, zei zijn profiel. Hij rookte niet, hij was niet kaal en hij woonde in de buurt. Voor de eerste date had ik mijn haren geföhnd en dat speet me. Zo gauw ik het café binnen liep, voelde ik de medelijdende blikken van de stamgasten en de jonge mensen die hier veel beter op hun plek waren. Nieuwsgierigheid en leedvermaak, kijk die mevrouw eens de bloemetjes buiten zetten met haar opgedofte kapsel.

Marco kookte alsof hij zijn keuken niet goed kende: ik hoorde de kastjes steeds opnieuw open en weer dicht gaan en zijn pannen blonken van nieuwigheid. Hij hanteerde hen voorzichtig, alsof hij de bonnetjes had bewaard voor als het koken niet beviel. Ik hoop maar dat hij ze wel eerst had gewassen. Waarschijnlijk zat ook zijn vuilnisbak vol met Albert Heijn stoommaaltijden. Misschien hadden we wel dezelfde lievelings, runderreepjes in teriyakisaus, maar voor dat soort ontdekkingen was het nog te vroeg. Nu hielden we elkaar voor dat we te goed waren voor dat soort dingen.

Dus deed hij alsof hij iets van wijn wist, omdat hij het ooit had geproefd ergens in Frankrijk of misschien in Spanje. Hij rook eraan, iedere keer als hij zich een glas had ingeschonken, en dan moest hij zijn hoesten inhouden en kuchend knikte hij dat het oké was. Alsof de wijn tijdens de maaltijd plotsklaps in azijn of vergif zou veranderen, ik hief mijn glas als hij het deed en hoopte dat hij deze gewoonte zou afleren voor ik 'm aan mijn vrienden kon voorstellen. Ook van het servetten vouwen had hij een hele show gemaakt. Knullig is niet het goede woord, misschien is aandoenlijk beter. Hij had zijn best gedaan. Net als ik. Ik had mezelf uren eerder naakt voor de spiegel gezet en van onder naar boven en boven naar onder ingesmeerd met iets dat snel zou intrekken maar toch plakte. Daarna had ik mijn badpak aangedaan en mijn ladyshave gepakt, precies zoals ik doe als ik naar het strand ga, niks meer of minder eraf, precies de bikinilijn, geen gekkigheid.

Na het eten, Marco had zo veel wijn op dat hij zijn vinologie-veinzerij had opgegeven, zaten we op de bank. Net genoeg afstand tussen ons. Er zou iemand tussen kunnen plaatsnemen om de spanning weg te snijden en de stiltes te vullen. Omdat de meeste onderwerpen al waren gepasseerd maakten we een rondje langs al die aandoenlijke objecten in zijn huis. Ik wees naar foto’s (zijn moeder, een hond die dood was, zijn vader met z’n nieuwe vrouw), zelfs naar cd’s (veel dertien in dozijn verzamelingen en een paar oude rockalbums van toen hij nog een ringetje in zijn oor had) en hij vertelde. De boeken had hij niet gelezen, gaf hij toe, maar hij las wel veel op het internet. Daar had hij ook mijn profiel gevonden, zei hij en hij lachte. Het moest vriendelijk klinken, maar zijn lach was te hard, te schel. Ik schrok ervan en om me te bedaren legde hij zijn hand zachtjes op mijn schouder. Het voelde fijn, hij kneep even en liet pas los toen hij zijn wijnglas van de salontafel wilde pakken. Na een grote slok deed hij een hoofdknikje naar de deur die richting hal en trap leidt. “Zal ik je de rest van mijn huis laten zien?” Hier was ik op voorbereid.

Natuurlijk was ik verlegen, maar ik durfde wel. Ik had hier over nagedacht. We hadden al gekust, dit was een logische stap. Het ging niet meer vanzelf, zoals vroeger, het zou zeker niet meer vanzelf gaan, maar we moesten het maar proberen. Langzaam, rustig, stond ik op van de bank. Ik zag dat hij ook zenuwachtig was. Er parelde wat zweet op zijn voorhoofd en voor het eerst zag ik hoeveel rimpels de tijd daar had ingekerfd. Als een oud schoolschrift, die lijntjes onder elkaar, en zijn zweet als letters, of muzieknoten op een notenbalk. Even duizelde het me, maar hij pakte mijn hand en kuste mijn wang. Ik geloof dat ik hem toen een knipoog gaf.

Na wat kamers waarvan ik de omschrijving en functie weer ben vergeten (studeerkamer? rommelkamer? hobbykamer?) opende hij, als laatste, zoals ik had verwacht, de deur naar zijn slaapkamer. Het rook naar gewassen beddengoed en naast het bed had hij kaarsjes gezet. “Zal ik ze aansteken?” vroeg hij. Het was heel liefdevol allemaal. Tot ik naast zijn bed, op een van de nachtkastjes dat grauwe bruin-groene gevaarte zag, een glimmend beeld, dat nog met meeste weg had van een vrouwromp met een rugzak op haar hoofd, heel raar. Hij zag dat ik ernaar keek, dus ik moest er wel iets van zeggen. “Wat is het?” bleek de eenvoudigste en enige vraag die bij me opkwam. “Mijn verdriet met een stralenkrans”, zei Marco. Het zullen de zenuwen zijn geweest, of de wijn, maar nadat ik hem goed had bekeken om te zien of hij het meende, hij meende het, voelde ik eerst mijn mondhoeken omhoog krullen, wat natuurlijk écht niet kon. En daarna, daarna, ben ik uitgebarsten in een lach die zo hevig en pijnlijk was dat ik op het tapijt moest gaan zitten. Ik hapte naar adem en zei steeds “sorry”, maar het lachen ging niet over. Marco was op bed gaan zitten en had handen om zijn gezicht gevouwen, zijn schouders schokten en in mijn lachbui bedacht ik me dat ik nu echt niet meer naar huis kon rijden en dat ik eigenlijk sowieso naar buiten moest om de meter te betalen, als ik nog geen bon had. Pas toen ik door mijn tranen Marco goed kon bekijken, zag ik dat ook hij lachte, geluidloos, betraand, zijn hoofd schuddend. Op handen en knieën ben ik naar hem toe gekropen, ik heb zijn beide handen beetgepakt en gevraagd: “Is het verwerkt?” “Ik geloof van wel” zei hij, en hij trok me op bed.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

Automatische concepten 39

Vraag geen cadeaus (en krijg iets beters)

Jarig zijn én wereldproblematiek willen aanpakken, Jozien Wijkhuis leed eronder. Haar tip aan de (virtuele) verjaardagsbezoeker: geef cadeaus die geen geld kosten, of stort een bedrag dat de jarige zelf cadeau kan doen aan een medemens in nood. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

Alles vijf sterren: 25

Je bent niet alleen

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de rubbers van je koelkast te vervangen of De ontdekking van de hemel te lezen. Lees meer

Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 1

Een radslag weg

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een Ottolenghi-recept uit te proberen of de badkamer opnieuw te betegelen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Kosmische Mixtape 1

Kosmische Mixtape

Een playlist met kosmische muziek om onze themaweek uit te luiden in stijl! Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan