Verdriet is verwerkt. Kan nu weg." /> Verdriet is verwerkt. Kan nu weg." />
Asset 14

Verdriet met stralenkrans

Anna schrijft elke maand aan de hand van een oproep in de Albert Heijn een kort verhaal. Doe je mee? Mail haar een duidelijke foto van een bijzondere oproep en wie weet verwerkt zij hem in een van haar verhalen.

Beeld: Raymond van Mil

Van alle dingen in zijn huis, zag ik zijn verdriet als laatste. Alles is knullig bij Marco thuis. De planken zakken door van boeken die hem ooit cadeau zijn gedaan, dat hoop ik althans, want ik heb liever een man die niet leest dan eentje die zich door foute thrillers en biografieën van willekeurige idioten ploegt. Bij de wc kun je je hoofd stoten aan de rol wc-papier en op de tv staat een schaaltje potpourri met een dikke laag stof erop, waaronder ik zwartgeblakerde schijfjes sinaasappel ontwaarde. Heel decoratief. Ik nam me voor om die om te kieperen, binnenkort.

Als vervolg op een reeks dates wilde hij voor me koken. Het waren mijn eerste dates sinds lange tijd, ik weet niet meer hoe dat vroeger ging, ik herinner me het niet eens. Ik zou willen zeggen: vanzelf. Vroeger ging het vanzelf, nu niet. Ik had weinig te verliezen, zei zijn profiel. Hij rookte niet, hij was niet kaal en hij woonde in de buurt. Voor de eerste date had ik mijn haren geföhnd en dat speet me. Zo gauw ik het café binnen liep, voelde ik de medelijdende blikken van de stamgasten en de jonge mensen die hier veel beter op hun plek waren. Nieuwsgierigheid en leedvermaak, kijk die mevrouw eens de bloemetjes buiten zetten met haar opgedofte kapsel.

Marco kookte alsof hij zijn keuken niet goed kende: ik hoorde de kastjes steeds opnieuw open en weer dicht gaan en zijn pannen blonken van nieuwigheid. Hij hanteerde hen voorzichtig, alsof hij de bonnetjes had bewaard voor als het koken niet beviel. Ik hoop maar dat hij ze wel eerst had gewassen. Waarschijnlijk zat ook zijn vuilnisbak vol met Albert Heijn stoommaaltijden. Misschien hadden we wel dezelfde lievelings, runderreepjes in teriyakisaus, maar voor dat soort ontdekkingen was het nog te vroeg. Nu hielden we elkaar voor dat we te goed waren voor dat soort dingen.

Dus deed hij alsof hij iets van wijn wist, omdat hij het ooit had geproefd ergens in Frankrijk of misschien in Spanje. Hij rook eraan, iedere keer als hij zich een glas had ingeschonken, en dan moest hij zijn hoesten inhouden en kuchend knikte hij dat het oké was. Alsof de wijn tijdens de maaltijd plotsklaps in azijn of vergif zou veranderen, ik hief mijn glas als hij het deed en hoopte dat hij deze gewoonte zou afleren voor ik 'm aan mijn vrienden kon voorstellen. Ook van het servetten vouwen had hij een hele show gemaakt. Knullig is niet het goede woord, misschien is aandoenlijk beter. Hij had zijn best gedaan. Net als ik. Ik had mezelf uren eerder naakt voor de spiegel gezet en van onder naar boven en boven naar onder ingesmeerd met iets dat snel zou intrekken maar toch plakte. Daarna had ik mijn badpak aangedaan en mijn ladyshave gepakt, precies zoals ik doe als ik naar het strand ga, niks meer of minder eraf, precies de bikinilijn, geen gekkigheid.

Na het eten, Marco had zo veel wijn op dat hij zijn vinologie-veinzerij had opgegeven, zaten we op de bank. Net genoeg afstand tussen ons. Er zou iemand tussen kunnen plaatsnemen om de spanning weg te snijden en de stiltes te vullen. Omdat de meeste onderwerpen al waren gepasseerd maakten we een rondje langs al die aandoenlijke objecten in zijn huis. Ik wees naar foto’s (zijn moeder, een hond die dood was, zijn vader met z’n nieuwe vrouw), zelfs naar cd’s (veel dertien in dozijn verzamelingen en een paar oude rockalbums van toen hij nog een ringetje in zijn oor had) en hij vertelde. De boeken had hij niet gelezen, gaf hij toe, maar hij las wel veel op het internet. Daar had hij ook mijn profiel gevonden, zei hij en hij lachte. Het moest vriendelijk klinken, maar zijn lach was te hard, te schel. Ik schrok ervan en om me te bedaren legde hij zijn hand zachtjes op mijn schouder. Het voelde fijn, hij kneep even en liet pas los toen hij zijn wijnglas van de salontafel wilde pakken. Na een grote slok deed hij een hoofdknikje naar de deur die richting hal en trap leidt. “Zal ik je de rest van mijn huis laten zien?” Hier was ik op voorbereid.

Natuurlijk was ik verlegen, maar ik durfde wel. Ik had hier over nagedacht. We hadden al gekust, dit was een logische stap. Het ging niet meer vanzelf, zoals vroeger, het zou zeker niet meer vanzelf gaan, maar we moesten het maar proberen. Langzaam, rustig, stond ik op van de bank. Ik zag dat hij ook zenuwachtig was. Er parelde wat zweet op zijn voorhoofd en voor het eerst zag ik hoeveel rimpels de tijd daar had ingekerfd. Als een oud schoolschrift, die lijntjes onder elkaar, en zijn zweet als letters, of muzieknoten op een notenbalk. Even duizelde het me, maar hij pakte mijn hand en kuste mijn wang. Ik geloof dat ik hem toen een knipoog gaf.

Na wat kamers waarvan ik de omschrijving en functie weer ben vergeten (studeerkamer? rommelkamer? hobbykamer?) opende hij, als laatste, zoals ik had verwacht, de deur naar zijn slaapkamer. Het rook naar gewassen beddengoed en naast het bed had hij kaarsjes gezet. “Zal ik ze aansteken?” vroeg hij. Het was heel liefdevol allemaal. Tot ik naast zijn bed, op een van de nachtkastjes dat grauwe bruin-groene gevaarte zag, een glimmend beeld, dat nog met meeste weg had van een vrouwromp met een rugzak op haar hoofd, heel raar. Hij zag dat ik ernaar keek, dus ik moest er wel iets van zeggen. “Wat is het?” bleek de eenvoudigste en enige vraag die bij me opkwam. “Mijn verdriet met een stralenkrans”, zei Marco. Het zullen de zenuwen zijn geweest, of de wijn, maar nadat ik hem goed had bekeken om te zien of hij het meende, hij meende het, voelde ik eerst mijn mondhoeken omhoog krullen, wat natuurlijk écht niet kon. En daarna, daarna, ben ik uitgebarsten in een lach die zo hevig en pijnlijk was dat ik op het tapijt moest gaan zitten. Ik hapte naar adem en zei steeds “sorry”, maar het lachen ging niet over. Marco was op bed gaan zitten en had handen om zijn gezicht gevouwen, zijn schouders schokten en in mijn lachbui bedacht ik me dat ik nu echt niet meer naar huis kon rijden en dat ik eigenlijk sowieso naar buiten moest om de meter te betalen, als ik nog geen bon had. Pas toen ik door mijn tranen Marco goed kon bekijken, zag ik dat ook hij lachte, geluidloos, betraand, zijn hoofd schuddend. Op handen en knieën ben ik naar hem toe gekropen, ik heb zijn beide handen beetgepakt en gevraagd: “Is het verwerkt?” “Ik geloof van wel” zei hij, en hij trok me op bed.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
'Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’ 1

‘Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’

Na het overlijden van zijn grootouders vinden Stephan Splinter en zijn vader op zolder een schat aan informatie. Aan de hand van de documenten en de spaarzame verhalen van opa, beginnen ze hun veelbewogen familiegeschiedenis in Nederlands-Indië te reconstrueren. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 47

Ontspan, Vladimir is hier

Deze week worden onze redacteurs blij van de zooi van iemand anders, de PlayStation en een Putin-stickerpakket. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer