Verdriet is verwerkt. Kan nu weg." /> Verdriet is verwerkt. Kan nu weg." />
nieuwsbrief
Asset 14

Verdriet met stralenkrans

Anna schrijft elke maand aan de hand van een oproep in de Albert Heijn een kort verhaal. Doe je mee? Mail haar een duidelijke foto van een bijzondere oproep en wie weet verwerkt zij hem in een van haar verhalen.

Mail

Beeld: Raymond van Mil

Van alle dingen in zijn huis, zag ik zijn verdriet als laatste. Alles is knullig bij Marco thuis. De planken zakken door van boeken die hem ooit cadeau zijn gedaan, dat hoop ik althans, want ik heb liever een man die niet leest dan eentje die zich door foute thrillers en biografieën van willekeurige idioten ploegt. Bij de wc kun je je hoofd stoten aan de rol wc-papier en op de tv staat een schaaltje potpourri met een dikke laag stof erop, waaronder ik zwartgeblakerde schijfjes sinaasappel ontwaarde. Heel decoratief. Ik nam me voor om die om te kieperen, binnenkort.

Als vervolg op een reeks dates wilde hij voor me koken. Het waren mijn eerste dates sinds lange tijd, ik weet niet meer hoe dat vroeger ging, ik herinner me het niet eens. Ik zou willen zeggen: vanzelf. Vroeger ging het vanzelf, nu niet. Ik had weinig te verliezen, zei zijn profiel. Hij rookte niet, hij was niet kaal en hij woonde in de buurt. Voor de eerste date had ik mijn haren geföhnd en dat speet me. Zo gauw ik het café binnen liep, voelde ik de medelijdende blikken van de stamgasten en de jonge mensen die hier veel beter op hun plek waren. Nieuwsgierigheid en leedvermaak, kijk die mevrouw eens de bloemetjes buiten zetten met haar opgedofte kapsel.

Marco kookte alsof hij zijn keuken niet goed kende: ik hoorde de kastjes steeds opnieuw open en weer dicht gaan en zijn pannen blonken van nieuwigheid. Hij hanteerde hen voorzichtig, alsof hij de bonnetjes had bewaard voor als het koken niet beviel. Ik hoop maar dat hij ze wel eerst had gewassen. Waarschijnlijk zat ook zijn vuilnisbak vol met Albert Heijn stoommaaltijden. Misschien hadden we wel dezelfde lievelings, runderreepjes in teriyakisaus, maar voor dat soort ontdekkingen was het nog te vroeg. Nu hielden we elkaar voor dat we te goed waren voor dat soort dingen.

Dus deed hij alsof hij iets van wijn wist, omdat hij het ooit had geproefd ergens in Frankrijk of misschien in Spanje. Hij rook eraan, iedere keer als hij zich een glas had ingeschonken, en dan moest hij zijn hoesten inhouden en kuchend knikte hij dat het oké was. Alsof de wijn tijdens de maaltijd plotsklaps in azijn of vergif zou veranderen, ik hief mijn glas als hij het deed en hoopte dat hij deze gewoonte zou afleren voor ik 'm aan mijn vrienden kon voorstellen. Ook van het servetten vouwen had hij een hele show gemaakt. Knullig is niet het goede woord, misschien is aandoenlijk beter. Hij had zijn best gedaan. Net als ik. Ik had mezelf uren eerder naakt voor de spiegel gezet en van onder naar boven en boven naar onder ingesmeerd met iets dat snel zou intrekken maar toch plakte. Daarna had ik mijn badpak aangedaan en mijn ladyshave gepakt, precies zoals ik doe als ik naar het strand ga, niks meer of minder eraf, precies de bikinilijn, geen gekkigheid.

Na het eten, Marco had zo veel wijn op dat hij zijn vinologie-veinzerij had opgegeven, zaten we op de bank. Net genoeg afstand tussen ons. Er zou iemand tussen kunnen plaatsnemen om de spanning weg te snijden en de stiltes te vullen. Omdat de meeste onderwerpen al waren gepasseerd maakten we een rondje langs al die aandoenlijke objecten in zijn huis. Ik wees naar foto’s (zijn moeder, een hond die dood was, zijn vader met z’n nieuwe vrouw), zelfs naar cd’s (veel dertien in dozijn verzamelingen en een paar oude rockalbums van toen hij nog een ringetje in zijn oor had) en hij vertelde. De boeken had hij niet gelezen, gaf hij toe, maar hij las wel veel op het internet. Daar had hij ook mijn profiel gevonden, zei hij en hij lachte. Het moest vriendelijk klinken, maar zijn lach was te hard, te schel. Ik schrok ervan en om me te bedaren legde hij zijn hand zachtjes op mijn schouder. Het voelde fijn, hij kneep even en liet pas los toen hij zijn wijnglas van de salontafel wilde pakken. Na een grote slok deed hij een hoofdknikje naar de deur die richting hal en trap leidt. “Zal ik je de rest van mijn huis laten zien?” Hier was ik op voorbereid.

Natuurlijk was ik verlegen, maar ik durfde wel. Ik had hier over nagedacht. We hadden al gekust, dit was een logische stap. Het ging niet meer vanzelf, zoals vroeger, het zou zeker niet meer vanzelf gaan, maar we moesten het maar proberen. Langzaam, rustig, stond ik op van de bank. Ik zag dat hij ook zenuwachtig was. Er parelde wat zweet op zijn voorhoofd en voor het eerst zag ik hoeveel rimpels de tijd daar had ingekerfd. Als een oud schoolschrift, die lijntjes onder elkaar, en zijn zweet als letters, of muzieknoten op een notenbalk. Even duizelde het me, maar hij pakte mijn hand en kuste mijn wang. Ik geloof dat ik hem toen een knipoog gaf.

Na wat kamers waarvan ik de omschrijving en functie weer ben vergeten (studeerkamer? rommelkamer? hobbykamer?) opende hij, als laatste, zoals ik had verwacht, de deur naar zijn slaapkamer. Het rook naar gewassen beddengoed en naast het bed had hij kaarsjes gezet. “Zal ik ze aansteken?” vroeg hij. Het was heel liefdevol allemaal. Tot ik naast zijn bed, op een van de nachtkastjes dat grauwe bruin-groene gevaarte zag, een glimmend beeld, dat nog met meeste weg had van een vrouwromp met een rugzak op haar hoofd, heel raar. Hij zag dat ik ernaar keek, dus ik moest er wel iets van zeggen. “Wat is het?” bleek de eenvoudigste en enige vraag die bij me opkwam. “Mijn verdriet met een stralenkrans”, zei Marco. Het zullen de zenuwen zijn geweest, of de wijn, maar nadat ik hem goed had bekeken om te zien of hij het meende, hij meende het, voelde ik eerst mijn mondhoeken omhoog krullen, wat natuurlijk écht niet kon. En daarna, daarna, ben ik uitgebarsten in een lach die zo hevig en pijnlijk was dat ik op het tapijt moest gaan zitten. Ik hapte naar adem en zei steeds “sorry”, maar het lachen ging niet over. Marco was op bed gaan zitten en had handen om zijn gezicht gevouwen, zijn schouders schokten en in mijn lachbui bedacht ik me dat ik nu echt niet meer naar huis kon rijden en dat ik eigenlijk sowieso naar buiten moest om de meter te betalen, als ik nog geen bon had. Pas toen ik door mijn tranen Marco goed kon bekijken, zag ik dat ook hij lachte, geluidloos, betraand, zijn hoofd schuddend. Op handen en knieën ben ik naar hem toe gekropen, ik heb zijn beide handen beetgepakt en gevraagd: “Is het verwerkt?” “Ik geloof van wel” zei hij, en hij trok me op bed.

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Tip: Ga saneren

Ga saneren

Esmé van den Boom werkt sinds kort in een bibliotheek en dat werk draait tot haar grote schrik meer om boeken wegdoen dan boeken koesteren. Lees meer

 Mag ik nog even vangen?

Mag ik nog even vangen?

Honderden Amerikanen ontvingen eerder deze week opeens een nachtelijk berichtje van een vriend, kennis, collega... Maar die wisten op hun beurt nergens van. Oude berichten van jaren eerder werden 'gerecycled'. Het nieuws in beeld door Nastia Cistakova. Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Poortwachters van de Homogemeenschap

Poortwachters van de homogemeenschap

Sebastiaan van der Lubbe ontmaskert het dunne laagje vernis dat we in Nederland ‘tolerantie’ noemen. Hij strijdt tegen de regenboogvlag als goedkoop fashion statement en vóór de regenboogvlag als pleitbezorger van inclusiviteit. Lees meer

 Wie stoot koning Netflix van de bank?

Wie stoot koning Netflix van de bank?

Voor koning Netflix staat er veel op het spel. Het is dringen geblazen voor de troonopvolgers. Het nieuws in beeld door Jente Hoogeveen. Lees meer

Filmtrialoog: Light Of My Life 1

Light Of My Life

Onze redacteuren werden meegesleept in de vlucht van Casey Affleck en zijn filmdochter in 'Light of my Life'. Lees meer

Hard//talk: Een spelletje memory voor de Alzheimervereniging

Een spelletje memory voor de Alzheimervereniging

Met enige verbazing ziet Vivian Mac Gillavry hoe goede doelen geld ophalen met acties die patiënten zelf vaak niet meer kunnen uitvoeren. Lees meer

Stort jezelf in een crisis zónder er sterker uit te komen 1

Stort jezelf in een crisis zónder er sterker uit te komen

Intenties om (nog) gelukkiger/gezonder/succesvoller te leven? Filosofe Lieke Knijnenburg onthult hoe de kapitalistische samenleving deze intenties in ons programmeert, en hoe we ertegen in opstand kunnen komen. Een bevrijdend essay over tijdverspilling, zelfverwoesting en liefde. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

 Een bezegeld lot in een verzegelde trailer

Een bezegeld lot in een verzegelde trailer

Zodra de trailer verzegeld werd, waren de 39 Chinese migranten die zich erin hadden verstopt kansloos. Het nieuws in beeld door Rob Worst. Lees meer

Alles vijf sterren 2

Zo komen we de herfst wel door

Deze week worden we blij van een ouderwetse spelletjesavond (bij jou thuis), het elegie van Kate Tempest en een fotoarchief. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Is het demonstratierecht in Nederland een farce?

Is het demonstratie­recht in Nederland een farce?

Na roerige protestweken met boze boeren en blokkades door Extinction Rebellion maakt Jarmo Berkhout de balans op. Hoe staat het er eigenlijk voor met het demonstratierecht in Nederland? Lees meer

Tip: Maak zinloze lijstjes

Maak zinloze lijstjes

Het schrijven gaat Jozien Wijkhuis niet altijd even makkelijk af, terwijl ze eigenlijk niets liever doet. Een podcast van Tim Clare bood soelaas. Een tip om het schrijven te demystificeren. Lees meer

Beeldbrekers (VI): 'Wat betekent het om mens te zijn in een wereld van objecten?'

'Wat betekent het om mens te zijn in een wereld van objecten?'

Op de Dutch Design Week staat dit jaar de maakbaarheid van toekomst centraal. Tom Loois, een van de curatoren van de tentoonstelling ‘The Object Is Absent’, over hun tentoonstelling zonder objecten. Lees meer

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth 3

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth

Yentl van Stokkum schreef drie gedichten ter gelegenheid van de tentoonstelling Long in the Tooth van Josse Pyl. Joëlle de Ruiter maakte er illustraties bij. Lees meer

Een vuile plas regenwater

Een vuile plas regenwater

Alexander van der Weide bespreekt op intuïtieve wijze de klassieke film Stalker van Tarkovski. ‘Probeer nooit je idee over te brengen aan het publiek — het is een ondankbare en zinloze taak. Laat ze het leven zien en ze zullen in zichzelf de middelen vinden om het te beoordelen en te waarderen.’ Lees meer

Mevrouw Rouw in Zomergasten 2

Mevrouw Rouw in Zomergasten

Hard//hoofd grijpt terug op de Zomergasten-verslagen van deze zomer met een onconventionele gast die toepasselijk is voor de grauwe dagen. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5