Anna van Leeuwen laat zich graag inspireren door de oproepen op het prikbord in jouw supermarkt. Heb je een bijzondere oproep gezien, en wil je dat Anna het verhaal daarachter bedenkt? Stuur haar dan een scherpe foto van het kaartje, en wie weet verwerkt zij het in een van haar verhalen.
Hij nam de videorecorder mee. Het was een principekwestie, zei hij.
‘Ik wist niet dat jij principes had,’ zei ik.
Max lachte en haalde zijn schouders op. Hij stopte het grijze ding in een doos. Vijf videobanden koos Max uit: vier spierballenfilms plus eentje waarop zijn musical van de basisschool staat. Ik mis ze allevijf niet.
Die musical hebben we één keer gekeken, toen we net samenwoonden. Ik was vergeten dat er videobanden van 180 minuten bestaan. Het was een eindeloze aaneenschakeling van onscherpte, zwetende meesters en juffen, onverstaanbare kinderen en een onbegrijpelijke plot.
Max speelde een kikker en kwam na ongeveer 116 minuten in beeld. Toen de 11-jarige Max in zijn kikkerpakje uit de coulissen sprong was Max naast mij op de bank, 33 jaar oud, zichtbaar ontroerd. ‘Ik wilde die rol helemaal niet, maar als ik het zo zie begrijp ik wel waarom ze mij die rol hebben gegeven.’
‘Omdat je kleiner was dan die andere jongens?’, suggereerde ik.
Max zei: ‘Sssst…ik heb tekst!’
Ik nam een slok wijn en vroeg me af waarom volwassen mannen hun eerdere onaffe zelf zo grenzeloos aandoenlijk kunnen vinden. Een vrouw heb ik nooit op zulk onbenullig sentiment betrapt. Het zal iets met de moeders van die mannen te maken hebben.
‘Ik ken de tekst nog gewoon!’ juichte Max door mijn gedachten heen.
Dat verbaasde me niks. Ik vroeg me af waarom ik val op zulke mannen.
Max vroeg of er nog chips was en zong daarna een liedje mee over een moeras. Ik vroeg me af of de buren al sliepen. Misschien lagen ze wel te seksen en hoorden ze nu ineens dat moeraslied.
De display gaf inmiddels 01:39 aan. Als ik mee ging zingen, zouden ze dan eindelijk komen klagen? En konden we dan misschien gewoon naar bed gaan?
Bij elk kind dat Max niet was, had Max een anekdote paraat, met weinig onthullende informatie als: ‘Haar vader kon saxofoon spelen…’ of ‘Hij droeg altijd sandalen…’ Op bijna alle meisjes was hij een keer verliefd geweest, zei hij. Behalve op de meisjes die hij een beetje viezig vond of een beetje lelijk.
We hielden vol tot het einde van de videoband. Max zei toen: ‘Wat lijkt het al lang geleden…’ Ik zei niks over die 22 jaar en ‘waar blijft de tijd?’, maar kondigde aan dat ik naar bed ging. Hij wilde eerst de videoband terugspoelen, maar niet op de snelste stand, want dat was niet goed voor 'de beeldkwaliteit'. Ik ging alvast bozig mijn tanden poetsen.
Zou hij die video nog wel eens bekijken? Met haar? Zou het haar ene moer interesseren? Misschien had ik moeten doen alsof. Maar dan had hij eerst naar mijn oude foto’s moeten kijken. Dan had hij kunnen zien dat hij vroeger helemaal niet op mij verliefd had kunnen worden. Dat ik precies zo’n viezig, lelijk meisje was. Dan hadden we al dat gedoe kunnen overslaan. Inclusief die 180 tergende minuten.
Ik heb geen nieuwe videorecorder gekocht. Mijn video’s zijn allemaal in goede staat. Net als ik. Als nieuw.
