Asset 14

Troostpols

TIP: Troostpols

De zomer is uit de lucht aan het verdwijnen. De vakantie is voorbij en we keren terug naar alle plekken waar we de afgelopen maanden niet zijn geweest. Mijn vrienden, collega’s en klasgenoten roepen verbijsterd hoe bruin iedereen is geworden in de tijd dat we elkaar niet zagen. Er is altijd iemand die niet zo bruin is geworden. Een vriendin verzucht dat ze de hele zomer binnen heeft gezeten, ik steek geruststellend mijn pols uit.

Het is een gewoonte die ik al heb vanaf de basisschool, waar het na elke zomer raak was. In de eerste pauze van de eerste lesdag, gingen mijn klasgenoten en ik in een kringetje staan op het schoolplein. Samenzweerderig staken we één voor één onze polsen naar voren en hielden ze naast elkaar. Sommige polsen waren vele tinten bruiner dan de rest. Op dat soort polsen waren de sporen van armbandjes en horloges op de huid achtergebleven. Bewonderend keken we naar dat kleurverschil. Het waren de trofeeën van de zomer, beter nog dan de vakantieverhalen zelf. Er waren ook de kinderen die per ongeluk op een regenachtige camping in Frankrijk terecht waren gekomen. Die geen kleurverschil hadden om te tonen. Die kinderen gingen naast mij staan.

Ik word niet bruin. Daar valt weinig aan te doen, al zijn er tijden geweest dat ik er oprecht mijn best voor heb gedaan. Dan vroeg ik vrienden om tips, las ik de zomeredities van tijdschriften en zocht ik bruiningsstrategieën op het internet. Soms gaven vreemden mij advies zonder dat ik daarom vroeg. Gewoon, omdat ze mijn blote benen op een terrasje zagen. Dan werd me aangeraden eens stevig te verbranden opdat mijn huid eraan zou wennen. Om sowieso geen zonnebrand te gebruiken. Om naar de zonnebank te gaan. Om zelfbruiner te gebruiken. Niets daarvan heeft geholpen en eerlijk gezegd was het allemaal ook behoorlijk veel gedoe.

Ik heb me vaak geschaamd. Dan wenste ik dat ik geen T-shirt met korte mouwen had aangedaan, dat ik überhaupt gewoon wel bruin kon worden, zoals ieder ander fatsoenlijk vakantieganger. Ik voelde me gebruikt door de klasgenoten die naast mij gingen staan, alleen maar om beter bij mij af te steken. De jaren daarna leerde ik langzaam maar zeker de dans kennen. Ik kon al bij het binnenlopen van een klaslokaal zien naast wie ik later in de kring zou komen te staan. Ik begon dan maar alvast geruststellend te glimlachen. Opdat ze alvast wisten dat ze niet de enige waren, dat er iemand bleker zou zijn dan zij. Elke keer als ik mijn pols uitstak voelde mijn bleke huid minder als een falen van pigmentcellen en meer als een kracht. Wie niet bruin wordt moet een andere functie hebben en ik ben dan ook de troostpols. Mijn bleekheid stelt gerust. Mijn uitgestoken pols is een het-kan-altijd-ergergebaar, een stukje maak-je-geen-zorgenhuid. Ook dat mag wat waard zijn.

Vandaag de dag denk ik er niet meer over na over of ik wel of niet mijn pols uit moet steken. Te pas en te onpas troost ik mensen na de zomer, ook als ze er niet per se om vragen. Wanneer iemand onzeker kijkt, te lange mouwen draagt, te vaak begint over over melkflessen: dan is dit een teken voor ons, troostpolsen. We zijn nodig. Dit is het moment om je mouw op te stropen.

   

Foto: Onetwo1

Mail

Yentl van Stokkum is redactielid bij Hard//hoofd. Ze was ooit, op een blauwe maandag, kunstdocent in het middelbaar onderwijs. Nu schrijft ze theaterteksten, hoorspelen, poëzie en essay’s.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer