De man die bij ons zwemstrandje zijn halfharde piemel zat te kneden. De man die met zijn lul uit zijn gulp 's avonds langs het Museumplein paradeerde. De man met het te korte broekje waar zijn klokkenspel uitbungelde toen hij in kleermakerszit vlak achter me ging zitten in het park.
Ach, ik zal ze niet gauw vergeten, maar weinig vieze mannen maakten zo veel indruk als De vieze man. De vieze man is de vieste man. Kees van Kooten hoeft zijn leuter niet uit zijn broek te toveren om op de onschuldige, argeloze tv-kijker (want onschuldig en argeloos was ik zeker ten tijde van Keek op de Week) een onuitwisbaar vieze indruk te maken.
Zijn geheim? De vieze man zorgt ervoor dat je je vies voelt. Je kijkt dan misschien naar een vieze man, maar tijdens het kijken word je zelf een vieze vrouw of vieze man.
Het is erg moeilijk zonder blozen te kijken naar de scène waarin De vieze man van een prachtig nette bonbonnerie-dame een bonbonnetje proeft. De kleren blijven aan, we zien niks dat het daglicht niet verdragen kan en toch, de geilige spanning spat van het beeldscherm.
Heerlijk! O, en nog dat lied 'Balle in me buik'. Ik had het op een cassettebandje, weet niet hoe ik eraan kwam. Ik wist toen ik het luisterde heus niet van alles wat De vieze man zong wat het was. Ik vroeg me bijvoorbeeld af of die 'balle' de ballen waren die mijn grote broer en vader hadden of een ander soort ballen, maar ik vond het allemaal reuzespannend en ook best wel geil met die schorre stem. Naast de 'balle' spraken bij mij vooral de 'washandjes in bed' en 'hoe de koningin soms kijkt' tot mijn verbeelding.
Kijk en luister zelf maar. Ik wed dat u na het luisteren ook een vieze vrouw of vieze man bent.
