Spraakberichten en ik zijn een lange tijd geen match geweest, waarschijnlijk omdat ze me deden denken aan het inspreken van voicemails.
Voicemails gebeurden altijd zonder dat ik het echt wilde, de piep had al geklonken en dan moest ik wel een bericht achterlaten voor mijn fysio/buurman/oudoom/ex om niet over te komen als een of andere enge hijger. Alsof ik last-minute een podium op werd geduwd om een toespraak te houden zonder dat ik wist waar die toespraak nou eigenlijk over moest gaan. Het was ongemakkelijk. En het ergste was dat ik mijn onsamenhangende verhaal niet eens terug kon luisteren.
Gelukkig is de voicemail al een tijdje op zijn retour.
Toen het spraakbericht dit decennium opeens een hype werd begreep ik daar in de eerste instantie dus niets van. Het leek me een stom compromis. Iets voor mensen die geen zin hadden om te bellen, maar ook te lui waren om iets te typen.
Toen ik laatst ziek op bed lag te appen met een goede vriendin veranderde alles .
Zal ik anders een podcast voor je maken? stuurde ze. Misschien vrolijkt dat je op.
Met ‘podcast’ bedoelde die vriendin natuurlijk gewoon een spraakbericht, maar ze is zo iemand die over het magische talent beschikt om doodgewone situaties om te toveren tot iets spectaculairs. ‘Podcast’ klinkt nou eenmaal veel spannender dan ‘spraakbericht’.
Een halfuur later was het zo ver. Mijn vriendin had er echt haar best op gedaan, ze had de podcast zelfs een naam gegeven. In geuren en kleuren vertelde ze me wat ze die dag had meegemaakt. Zo had ze een verhaal gelezen over een bioloog die vond dat mensen over het paard getilde dieren waren. Ze had ontdekt dat de gember van de toko lekkerder was dan die van de Albert Heijn. Ze was dronken naar de Dirk geweest waar ze sokken uit de aanbiedingsbak had gekocht die bij nader inzien meer weg hadden van pantykousjes.
‘Maar misschien kan ik ze ooit nog gebruiken als handschoenen voor tijdens het duiken,’ opperde ze.
Er ging een hele wereld voor me open.
Opeens begreep ik waarom spraakberichten een ding waren. Ze zijn gezellig en grappig. Het zijn inderdaad een soort podcasts, want je kunt er al je creativiteit in kwijt. Je kunt er rare geluiden in stoppen of een liedje zingen. Je kunt vertellen over je (on)gelukkige jeugd en je diepste verlangens. Het is een wereld met oneindig veel mogelijkheden.
Voor ik het wist was ik met mijn koortsige hoofd rechtop in bed gaan zitten en hield ik de opnametoets ingedrukt. Ik was een beetje bang dat ik mezelf weer voor schut zou zetten, net als met die voicemails van vroeger. Tot ik erachter kwam dat ik gewoon opnieuw kon beginnen. Toen vertelde ik ook maar over mijn dag en ik voelde me een echte presentator.
Beeld: Joseph Von Stengel via Flickr.
Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!
