Soms krijg je van alle kanten filmtips op je af gevuurd in de trant van ‘dit móet je zien’, ‘dit is DE film van het jaar’ en ‘wie dit niet ziet, is gek’. Meestal laat ik het desbetreffende project dan even aan mijn neus voorbijgaan. Hoe kun je nog onbevangen naar een film kijken als de hele wereld al heeft verklaard dat ‘ie ‘fantaaaaaaaaaaaastisch’ is? Ik heb dan altijd al bij voorbaat zin om te zeggen dat ik het een stomme film vind. Gewoon stom.
Toch ga ik nu ook een film aanprijzen. Deze is ook over de gehele wereld bejubeld (de film won 56 prijzen), maar blijft ongrijpbaar.
Dit is er nou dus één die je móet zien om te begrijpen waarom het DE film van het jaar is en zo niet dan ben je gek. En nu denk je: die laat ik dus even aan mijn neus voorbijgaan, maar doe dat nou niet.
In het kader van het nieuwe jaar moet je immers eens wat nieuws proberen.
Het wonderlijke aan deze film is dat het onderwerp zo absurd is, dat menigeen al meteen denkt: dit is niet aan mij besteed. Maar achter die afschrikwekkende façade gaat een verhaal schuil waarin een ieder wel iets herkent, een verhaal over vriendschap, haat, vergelding, overleving en bovenal liefde.
Het gaat hier om ‘LET THE RIGHT ONE IN’ (Låt den rätte komma in), gebaseerd op een boek van John Ajvide Lindqvist. Ik zal er niet omheen draaien: het betreft hier een Zweedse horrorfilm.
In ‘Let the right one in’ maken we kennis met de 12-jarige Oskar die dagelijks gepest wordt. Hij sluit vriendschap met zijn nieuwe buurmeisje, de eveneens 12-jarige Eli.
Alleen is Eli al 200 jaar lang 12 jaar oud en leeft zij van andermans bloed. Eli is een klein vampiermeisje.
Er wordt vriendschap gesloten tussen zielige Oskar en mysterieuze Eli. Zij moedigt Oskar aan voor zichzelf op te komen en geeft hem stukje bij beetje zijn zelfvertrouwen terug. De vriendschap gaat over in een ontluikende kalverliefde en juist dan gebeurt het onvermijdelijke: Oskar ontdekt Eli’s ware aard.
Dan staat hij voor een belangrijke keuze: is de liefde sterk genoeg om dit gruwelijke feit te accepteren?
De film is niet weggelegd voor pussy’s: de beelden waarbij Eli de nek van iemand uitzuigt om te overleven, zijn niet bepaald smakelijk. En toch is ook dit ontroerend: je ziet de doodsstrijd van een kind dat is opgezadeld met een onmenselijk lot.
Wie had ooit kunnen bedenken dat ik zou zitten snikken om het lot van een vampierkind?
Gaat dat zien, gaat dat zien. Al is het maar om de mooie plaatjes van het donkere Zweedse winterlandschap.
