Asset 14

Sommige dingen mogen alleen echte, echte, echte eilanders

Vlieland, dat is toch dat eiland van dat festival? In aanloop naar Into The Great Wide Open ging hard//hoofd-redacteur Jozien alvast kijken en ze sprak een groepje eilandkinderen.

Isa, Jort, Koen en Daphne zijn tien en elf jaar en eilanders. Jort ook, benadrukt hij, ook al is hij eigenlijk in het ziekenhuis in Leeuwarden geboren. Hij was binnen een paar uur weer terug op het eiland, dus dat telt. De school is al een tijdje weer begonnen, want kinderen op Vlieland krijgen een extra week vakantie in de herfst, in het laagseizoen. Tijdens Into The Great Wide Open werken ze mee aan de Kolderkrant, daarna wordt het weer rustiger.

K: “Mijn vader werkt bij de KNRM.”
I: “Ik weet wat dat is! De Koninklijke Nederlandse Reddingsmaatschappij! Daar werkt die van mij ook.”
J: “De mijne ook.”
K: “Echt niet.”
J: “Echt wel. Hij werkt bij de Radio Medische Dienst, gast.”

Bij de KNRM en in de horeca, waar de ouders van Daphne werken, is het vooral druk in de zomer. In de grote vakantie gaan de vier dus vooral naar het strand.

I: “Maar niet aan die kant, daar is de Wadkant. De Noordzeekant is beter.”
K: “Wist je dat je bij heel erg eb naar Texel kunt lopen?”
J: “Echt niet, daar zit een vaargeul tussen, dan moet je zwemmen.”
K: “Echt wel, het kan wel, maar dan zak je wel tot je middel in het zand. Volwassenen dan, he. Wij gaan kopje onder.”

Lopend of niet, vaak gaan ze niet naar de andere eilanden.

I: “Weet je hoe we die noemen?”
D: “Langharige befteckel, Teleurstelling, Apenland en Schiet-in-je-oog, haha!”
J: “Wij zijn gewoon Vlieland. Hier wonen de Geitenbreiers, wij maakten vroeger alles van geitenwol. Terschellingers zijn Vingerbieters. Er spoelde ooit een man aan en toen beten ze zo zijn vinger af om de ring eraan te stelen.”
K: “Wie deed dat dan?”
J: “Zij allemaal.”
D: “Pasgeleden zei een jongetje op de camping tegen mij dat alle eilanders behaard zijn. Maar hij had echt zo’n bekakte ‘r’, dus ja…”

Vlieland kinderen

Beeld: Paula Lina

Ze zijn bekender met de boot naar Harlingen, die nemen ze regelmatig.

D: “Voor leuke kinderfeestjes moet je echt naar de wal. Hier kun je wel zwem- en slaapfeestjes houden of zo, maar als je echt een goed feestje wil moet je naar Aeolus gaan. Dat is een heel groot speelpark voor binnen en buiten.”
I: “Dat ligt in Sexbierum, haha!”
K: “Ik moet elke zaterdagmorgen om kwart voor zes opstaan om te gaan voetballen in Harlingen, bij de Zeerobben. Ze hadden ooit voetbalplaatjes van die club bij de Jumbo, maar die winkel hebben we hier niet, dus daarvoor moesten we ook naar de wal.”
D: “Voor de middelbare school gaan we uiteindelijk ook daarheen. Je kunt hier namelijk maar drie of vier jaar van je school doen. Dan kopen ouders samen een huis aan de wal en gaan ze daar om de beurt op de kinderen passen. In het weekend komt iedereen dan weer gewoon op Vlieland terug.”
I: “Er komt in november een brede school, waar alle leeftijden worden samengevoegd. Ook de Kokkeltjes, van de peuterspeelzaal.”
D: “Daar blijven we dan voor eeuwig en voor altijd, tot er weer een nieuwe school komt.”

Aan de wal kunnen ze nieuwe mensen leren kennen, daar zien ze wel naar uit. En, zeggen Koen en Isa, zij willen voetballer en actrice worden. “Daarvoor moeten we toch naar Leeuwarden of Amsterdam.” Verder zeggen ze dat het wonen op een eiland toch vooral voordelen heeft.

K: “Het is hier rustig en je kunt gewoon fatsoenlijk fietsen.”
D: “Je kunt hier ook heel veel hutten bouwen. Er staan hier geloof ik wel een miljoen bomen.”
J: “Echt niet!”
D: “Wel. Dat kan best!”
I: “Sssst, een auto-alarm!”
“…”
D: “Dat vinden wij altijd bijzonder, want dat gebeurt nooit. Wij hebben hier namelijk geen snelwegen. En je mag ook niet je eigen auto meenemen vanuit Harlingen, dat mogen alleen de echte, echte, echte eilanders.”

Andere voordelen van wonen op Vlieland zijn de botten van potvissen die je volgens Isa onder het schoolplein kan vinden (“dan moet je wel eerste je handen vies maken”), het feit dat je iedereen kent (“Maar ik ben niet met iedereen vrienden!”) en de gekke dingen die je kunt jutten.

K: “Er is hier ooit een vrachtschip vergaan, toen spoelden er allemaal pakken sigaretten aan. Daar hebben mensen wel gebruik van gemaakt. Ik heb er een aan mijn vader gegeven.”
D: “In Bomenland is een keer een vliegtuig neergestort en daar heb ik restjes van thuis.”
K: “Ik ook.”
J: “Aan de andere kant had je vroeger nog een dorpje, dat was West-Vlieland. Dat is onder water vergaan en ik weet daar heel veel van.”
I: “En ik heb thuis heel veel drijvertjes van boten!”

Tijdens de zomer maken ze vrienden en vriendinnen die niet op Vlieland wonen. De vraag hoe dat dan gaat, is volgens Jort een beetje dom. “Je ontmoet gewoon mensen en dan neem je hun nummer.” Sommigen komen ieder jaar terug.

D: “Jet, Gijs, Nienke…”
I: “Ik heb ook vrienden op de camping en uit België!”
K: “Het is wel leuk als hier veel andere mensen zijn, maar toeristen fietsen wel vaak midden op de weg.”
D: “Weet je wie hier een huis heeft? Marco Borsato. Maar hij heeft een drone, dat vind ik vet irritant. Als er veel toeristen zijn hebben onze ouders wel meer moneys.”

Tijdens Into The Great Wide Open (I: “Itgewoo noemen we dat. Ik kon de echte naam vroeger nog niet zeggen.”) komen er wel veel “hippies”. Maar verder vinden ze het festival leuk, en dan vooral het maken van de Kolderkrant.

D: “Ik wil Kenny B interviewen! Of Typhoon.”
J: “Het meeste aan ITGWO vind ik wel leuk. Alleen vind ik de typemachine nogal zwaar typen.”
I: “Vorig jaar, toen alle kinderen op het podium mochten komen bij Typhoon, zat ik net met een paar andere kinderen op het Stout Konijn. Toen heb ik dat gemist.”
D: “Wist je dat Kenny B al 53 jaar is?”
I: “Niet!”

Mail

Jozien Wijkhuijs is altijd journalist, schrijver, en radiomaker. Af en toe is ze ook hobbybarvrouw, literatuurwetenschapper, stadsgids en de irritante idealist op je feestje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer