Asset 14

Lou Reed

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Deze keer in plaats van een I.M. de herinneringen die horen bij het beroemde 'bananenalbum'. Vaarwel Lou.

Mijn wiskundeleraar had een open maagklep, daarom hield iedereen in de klas zich liefst zo ver mogelijk van de differentiaalvergelijkingen die hij in onze nog niet volgroeide breinen probeerde te stoppen. In plaats daarvan werd er gekletst, gekeet, getekend of naar muziek geluisterd. Dat laatste was de tactiek van mijn beste vriend en mij. We luisterden 'Venus in Furs' van The Velvet Underground & Nico op een mp3-speler. Zin voor zin schreven we het lied uit. Gefascineerd keken we naar het ruitjespapier. Daarop stonden dingen gekrabbeld als: Shiny, shiny, shiny boots of leather / Whiplash girlchild in the dark en: Severin, your servant comes in bells, please don't forsake him / Strike, dear mistress, and cure his heart. We waren nog niet geheel ingeleid in de mysteries van de menselijke seksualiteit, maar Lou lichtte een tipje van de sluier. Het was duister, heel duister, maar oh zo spannend.

Enkele maanden later zou mijn vriend als eerst een stapje dichterbij de duistere liefde komen toen hij een vriendin kreeg. Het desbetreffende meisje was, helaas voor mij, mijn beste vriendin. Zo raakte ik maandenlang verstrikt in een driehoeksverhouding van Twilight-proporties. Het ging aan, het ging uit, er was jaloezie, romantiek, ruzie. Als de goeie vriendin die ik was, luisterde ik uren naar het geweeklaag van mijn twee beste vrienden. Maar in plaats van opgelucht te zijn dat ik niet door deze emotionele helletocht heen hoefde, begon ik het steeds erger te vinden dat ik zelf geen lief had. Tot overmaat van ramp sliep ik tijdens oud en nieuw in één kamer met mijn twee vrienden toen zij besloten hun relatie weer nieuw leven in te blazen. Ik hoorde hem voor haar het romantische 'I’ll be your mirror' zingen: I'll be your mirror / Reflect what you are, in case you don't know / I'll be the wind, the rain and the sunset / The light on your door to show that you're home. Zachtjes huilend hield ik me stil zodat ik hun moment niet zou verstoren.

Illustratie: Floris Solleveld

Ik ontsnapte aan mijn Wertheriaanse eenzaamheid door veel te feesten. Zo herinner ik me een feest bij mij thuis. Mijn ouders waren een nacht weg en ik nodigde een stuk of twintig pubers uit voor een drankgelag. Ze deden zich te goed aan Apfelkorn, Passie, goedkope wijn, wiet en hasj. Lachend, dansend, zoenend, omvallend en luisterend naar 'I’m waiting for the man' en 'All tomorrow’s parties' waanden we ons in het rijtjeshuis in Amersfoort even net zo cool en onverschrokken als Lou en Nico in New York. Toen ik ’s ochtends wakker werd en de halflege glazen, de uitgestampte peuken, de omgevallen stoelen en de berg brakke tieners in één bed zag, zette ik keihard 'Sunday morning' op en glimlachte.

Die glimlach zou me snel vergaan, want daar was de nacht dat ik eindelijk zoende met mijn grote, geheime liefde: een getroebleerde jonge dichter die alles gebruikte wat God verboden had en huisde in een door kaarsen verlichte zolder in het illustere dorpje Achterveld. Er was wijn, er was wiet, en er was 'Heroin' van Reed. Twee onweerstaanbare bruine ogen achter gordijntjes van bruine krullen keken me volkomen stoned aan – ik smolt. Toen we zoenden, proefde ik voornamelijk het residu van acht joints, maar dat kon me niet schelen. Ik was in de zevende hemel. Bovendien werd mijn geluk vergroot door het feit dat ook mijn beste vriend op dat moment in de kamer lag – wraak! Ik ben een Femme fatale! Dacht ik. Drie dagen later fietste ik snikkend naar huis omdat mijn dichter voor mijn ogen met een ander meisje zoende.

Thuis zette ik 'There she goes again' op, en daarna 'The black angel’s death song':

Now take a look, there's no tears in her eyes
Like a bird, you know she will fly, fly, fly away

-

Don't scream, try between
If you choose, if you choose, try to lose
For the loss of remain come and start

Start the game i che che che che i
Che che ka tak koh
Choose to choose
Choose to choose, choose to go

Zo loodste Lou me door mijn tienerjaren heen. Met zijn vele odes aan de outsider gaf hij me hoop. Ik ging zelf experimentele songteksten schrijven (die godzijdank niet bewaard zijn gebleven) en troostte me met Lou’s biografie. Als tiener was Lou onhandelbaar en bovendien biseksueel, dus werd hij behandeld met elektroshocktherapie in een Amerikaanse inrichting à la One flew over the cuckoo’s nest. Uiteindelijk kwam hij John Cale, Andy Warhol en Nico tegen en werd hij een rockster in New York. Dat vond ik mooi. Bovendien zag ik in dat mijn eigen tienerleven zo slecht nog niet was.

Ik raakte Lou na Berlin een beetje uit het oog , maar zijn teksten, stem en riffs blijven me dierbaar. Satellite’s gone, up to the skies – dag Lou.

-

Maite Karssenberg (1989) doet momenteel een onderzoeksmaster Geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam.

Mail

Maite Karssenberg is schrijfster, historica en programmamaker. Ze houdt van vergeten geschiedenissen en idem reisbestemmingen, de zee en zelfreflectie. Maar het meest nog houdt ze van boeken lezen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer