Asset 14

Onze schaamteloze canon

Onze schaamteloze canon

Toen Naomí Combrink het podium beklom tijdens onze Schaamtevolle Avond in BAUT, hebben we het geweten. Haar donderpreek over onze weinig representatieve culturele canon, die al eeuwenlang door witte mannen wordt gedomineerd, toverde het schaamrood op onze wangen. Het is helaas nog altijd een boodschap die gedeeld moet worden. Speciaal voor wie er niet bij durfde te zijn, delen we haar betoog hier nogmaals.

Hoeveel vrouwelijke componisten kennen jullie? Hoeveel schilders van kleur? Hoeveel schrijfsters en filosofes van voor 1900? Wat deden vrouwen eigenlijk voordat ze stemrecht kregen, behalve kinderen baren en huishoudens runnen? Niet veel significants, als we onze canon moeten geloven. Ons kunst-, literatuur- en geschiedenisonderwijs mag ons dan een paar uitzonderingen voorschotelen, het overgrote deel van het materiaal dat er wordt behandeld gaat over witte mannen.

Hoewel we dit op een dagelijkse basis voor vanzelfsprekend aannemen, gaat het hier eigenlijk om de wortels van een heel groot probleem. Het is niet alleen dat vrouwen en mensen van kleur een inherent deel van de geschiedenis vormen dat we nog steeds grootschalig over het hoofd zien, het is ook dat de kwaliteitscriteria waarop we onze canon gebaseerd hebben de idealen van witte mannen betreffen. Witte mannen wier morele karakters niet zelden dubieus te noemen zijn.

Op een dagelijkse basis vieren we de nalatenschap van racisten en seksisten. Ons hele onderwijs is erop gebouwd. Op filosofen als Kant en kunstenaars als Renoir, die ervan overtuigd waren dat vrouwen minderwaardige denkers waren ondanks de heldinnen die het tegendeel bewezen. Op de revolutionairen van de 18de en 19de eeuw, die ondanks hun democratische ideeën vrouwen het stemrecht en koloniën hun onafhankelijkheid ontzegden. Op onze grootste schrijvers, Mulisch en Reve, die respectievelijk vonden dat vrouwen niks leerzaams te vertellen hebben en dat Apartheid noodzakelijk was voor de democratie.

We blijven ons hardnekkig aan deze canon vastklampen. Misschien wordt er af en toe in een vlaag van groeiend bewustzijn wat moeite gedaan en worden er een paar vrouwen of mensen van kleur aan een syllabus toegevoegd, maar onze idealen en ideeën over wat er geleerd moet worden blijven grotendeels hetzelfde. (Dat dit in het Nederlands literatuuronderwijs hoogst problematisch is betoogde de uitzonderlijke Lezeres des Vaderlands al overtuigend in de Groene).

Af en toe met een scheve lach noemen dat Kant een racist was is écht niet genoeg.

Net als bij discussies over vrouwenquota in het huidige bedrijfsleven, wordt er gevreesd voor de kwaliteit. Er wordt gevreesd dat de kwaliteit achteruitgaat op het moment dat je de canon rigoureus aan zou pakken. Wat dan vaak over het hoofd wordt gezien is dat dat nu juist het hele punt is. De kwaliteiten van een corpus – binnen een opleiding geschiedenis, literatuur of andere geesteswetenschap – zullen niet hetzelfde zijn als je dat corpus baseert op veel diversere bijdragen. Als je gaat zoeken naar wat de vrouwen schreven en maakten, waar ze voor streden, dan zal je onvermijdelijk andere ideeën, structuren, vormen en disciplines in je corpus moeten opnemen. En als je de geschiedenis van kolonialisme serieus neemt dan zal je onvermijdelijk moeten tornen aan bijvoorbeeld de structuur van onze filosofische canon. En daar gaat het nu juist om. De kwaliteit verandert omdat ‘kwaliteit’ geen genderneutraal, kleurloos of objectief idee is.

We moeten onze huidige filosofische, historische en esthetische standaarden gaan zien voor wat ze zijn: een systeem gebouwd door mensenrechtenschenders. Een systeem dat we niet dagelijks moeten blijven vieren, maar dat op de schop moet. Af en toe met een scheve lach noemen dat Kant een racist was of Mulisch een nare man is écht niet genoeg.

Natuurlijk vrezen we voor de verliezen die we zullen lijden. We willen de schoonheid van Wagners muziek, Renoirs schilderijen en Mulisch’ proza niet missen, of in het verlengde daarvan, de films van Woody Allen en Polanski. Maar we staan er weinig bij stil hoeveel we kunnen terugkrijgen. Veel mensen die ik ken lezen, zonder daar bewust voor te kiezen, zelden iets wat niet door een witte man is geschreven. Terwijl de wereld zoveel te bieden heeft. Het openbreken van onze wittemannencanon zal ons rijker en wijzer maken dan ooit tevoren.

Bovendien is het gewoon broodnodig. Zolang we de idealen, kwaliteiten en denkwijzen van deze witte mannen blijven volgen komen we nooit van de subtiele doch altijd aanwezige, structurele wit-mannelijke overheersing af. We hebben het over Verlichting en we vieren de ideeën van rijke witte mannen die bleven stellen dat vrouwen het zwakke geslacht waren, die eigendom van hun mannen en vaders moesten blijven. We hebben het over de Gouden Eeuw en we vieren de rijkdommen en architectuur die we vergaard hebben met de schaamteloze uitbuiting en verhandeling van hele volksstammen.

Zolang we geen moeite doen onze canon op de schop te zetten, staan we aan de verkeerde kant van de geschiedenis.

Ik denk aan alle slachtoffers wier ideeën het daglicht nooit hebben kunnen zien, of wier ideeën we kennen onder de naam van een witte man die ze stal, en ik schaam me dat ik zo lang heb geloofd in onze canon, en de structuur van onze geschiedschrijving voor zinnig heb aangenomen.

Het is eigenlijk schandalig dat we worden opgevoed met de stille veronderstelling dat het ontbreken van vrouwen en mensen van kleur uit onze canon vooral te maken heeft met een gebrek aan productie, inspiratie of kunde en niet alles met de diefstal, uitbuiting en dus de zogenaamde kwaliteitseisen van de onderdrukkers en overwinnaars van de geschiedenis.

Dit alles begon me vorig jaar te dagen na het lezen van The Trouble with Women: een stripbundel waarin de manier waarop vrouwen door de eeuwen heen door wetenschappers en filosofen zijn beschreven op sardonische wijze worden weergegeven.

Maar het werd me onlangs duidelijker dan ooit toen ik door een uur in een boek van mijn nichtjes te lezen meer leerde over vrouwen in de geschiedenis, dan ik door twintig jaar officieel Nederlands onderwijs had gedaan.

Bedtijdverhalen voor rebelse meisjes, zoals het boek heet, biedt een canon van honderd vrouwen uit alle hoeken van de wereldgeschiedenis. Het boek brak alle crowdfundingrecords want de wereld zat duidelijk te wachten op echt gebeurde verhalen over vrouwelijke staatshoofden, wetenschappers, piraten, musici en sporters uit de hele wereld. Het is een prachtig boek, mijn nieuwe bijbel, maar een schrale troost voor een onderwijsloopbaan doorspekt van uitwissing, ontkenning en nonchalance met betrekking tot de rol van alle niet-witte-mannen in onze geschiedenis.

Zolang we geen moeite doen onze canon op de schop te zetten, (kritisch onder de loep is echt niet meer genoeg) staan we aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Zolang we blijven spreken over de Gouden Eeuw en de Verlichting, over algemeen kiesrecht, blijven we medeplichtig aan een systeem dat heeft gebloeid en dat nog steeds doet, door de uitwissing, uitbuiting, mis- en verhandeling van iedereen die ongelukkig genoeg was niet als rijke witte man geboren te zijn. Kanttekeningen plaatsen en af en toe een historische vrouw in het zonnetje zetten is niet genoeg en is dat ook nooit geweest. De canon moet op de schop en uit de aarde zullen de meest prachtige vruchten voortkomen.

Emancipatie moet niet alleen vooruit, maar ook op volle kracht naar achteren.

Het is tijd om uit te graven welke verhalen uitgegumd of nooit opgeschreven zijn. En als die, zoals in veel gevallen waarschijnlijk, voor altijd verloren zijn, moeten we er de conceptuele ruimte voor maken om dat te erkennen: we moeten ruimte in onze geschiedschrijving en canon maken voor alle ideeën en daden die nooit geweest zijn door de bloederige, verkrachterige, mensonterende onderdrukking door de rijke witte man.

Emancipatie zal nooit voltooid zijn zolang we vasthouden aan onze huidige noties van kwaliteit en historische relevantie. Zonder het te merken gaan we allemaal door het leven, jij en ik ook, met de aanname dat vrouwen tot voor kort geen belangrijke rol in de wereld hebben gespeeld, en dat we gewoon vanaf nu emanciperen en vooruit zullen gaan. Maar niets is minder waar.

Vrouwen zijn er altijd geweest, mensen van kleur zijn er altijd geweest, en het idee dat ze niet belangrijk waren ligt enkel en alleen aan onze opvatting van wat belangrijk is. De prestaties van vrouwen en mensen van kleur kunnen nooit adequaat worden gemeten met de criteria van de witte mannen die honderden jaren na hun ‘verlichting’ nog niet overtuigd waren van de gelijkwaardigheid van hun medemensen. Emancipatie moet niet alleen vooruit, maar ook op volle kracht naar achteren. Pas als we daar als maatschappij vol overtuiging aan beginnen kunnen we onszelf weer in de spiegel aankijken.

Naomí Combrink, 16 mei 2018

Dank aan de activisten en intellectuelen van kleur zonder wier werk ik dit nooit had kunnen denken of schrijven. De University of Colour, Quinsy Gario, Arzu Aslan, en nog veel meer mensen. Ik hoop dat er een dag komt waarop jullie de grootschalige erkenning krijgen die jullie verdienen.

Mail

Naomí Combrink is patriarchaatsloper, literatuur- en cultuurwetenschapper, verhalenverslaafde en weet nog steeds niet of ze zich nu schrijfster of schrijver wil noemen.

Mieke Stuiver

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Nieuws in beeld: Met afstand de raarste kerst

Met afstand de raarste kerst

Illustrator Loes van Gils blikt vooruit op een afstandelijke kerst. Lees meer

Diversiteit in het academisch curriculum

De 'pure gaze' van de witte wetenschapper

Grâce Ndjako neemt ons mee langs schrijvers en denkers uit alle tijdperken die de academische wereld probeerden te dekoloniseren. Lees meer

Filmtrialoog: King of the Belgians

King of the Belgians

Een documentairemaker volgt de Belgische koning Nicolaas III op staatsbezoek in Turkije. Ondertussen splitst Wallonië zich in afwezigheid van de koning af van Vlaanderen. Lees meer

 Minister Kaag houdt het bij een kledingadvies

Minister Kaag houdt het bij een kledingadvies

Minister Kaag (Buitenlandse Handel) hield deze week twee Kamermoties tegen, die ons in staat hadden moeten stellen de import te beperken van kleding die onder dwang is gemaakt door Oeigoeren. Lees meer

Een cruciaal EU-wetsvoorstel over Big Tech laten we zomaar aan onze aandacht ontglippen

Waarom laten we een cruciaal EU-wetsvoorstel over Big Tech zomaar vallen?

Na jaren van kritiek en waarschuwingen van klokkenluiders komt de Europese Commissie eindelijk met een wetsvoorstel over de macht en invloed van Big Tech. En wat gebeurt er? De grootste bedrijven lobbyen het voorstel gewoon van de baan. Kom op, media: reageer! Lees meer

 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan