Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'
Waarom <em>Pauw</em> medeplichtig is aan het slopen van onze democratie

Waarom Pauw medeplichtig is aan het slopen van onze democratie

Re: 'verkiezingsdebat'

Tekst Naomí Combrink

Met het uitzenden van een debat tussen Mark Rutte en Thierry Baudet verzuimt Jeroen Pauw zijn journalistieke plicht. Maar niet alleen de media, ook de partijen zelf laten na de Nederlandse kiezers voldoende te informeren over de Europese Verkiezingen, aldus Naomí Combrink.


Vanavond zendt het actualiteitenprogramma Pauw een ‘verkiezingsdebat’ uit tussen Rutte en Baudet. Ik zet verkiezingsdebat tussen aanhalingstekens omdat deze verkiezingen a) voor het Europees parlement zijn, en beide mannen weinig met de Europese fracties te maken hebben, en b) er aan de verkiezingen gelukkig meer partijen meedoen dan de VVD en de FvD.

Het is een slimme zet van Rutte, die het debat initieerde en erop aandrong. Door de verkiezingen te framen als tweestrijd tussen de VVD en het FvD wordt de schijn gewekt dat er buiten deze partijen geen opties zijn, alsof links Nederland überhaupt niet bestaat en alsof de enige manier om tegen fascisme te stemmen is door vóór de VVD te stemmen. Het is logisch dat Baudet gretig van dit aanbod gebruikmaakt. Beide partijen kunnen hier alleen maar op vooruitgaan. De VVD zet zichzelf neer als redelijke partij en als enige optie voor verontruste kiezers om Baudet te stoppen. Het FvD wordt daarentegen gepositioneerd als de voor de hand liggende optie voor iedereen die problemen heeft met de huidige Nederlandse participatie aan de EU.
De Europese Parlementsverkiezingen lijken door weinigen erg serieus genomen.

Voor beide mannen en partijen is het begrijpelijk dat ze warm lopen voor dit debat. Wat alleen totaal ónbegrijpelijk is, is waarom de publieke omroep dit zou faciliteren. Of nou ja, onbegrijpelijk. Begrijpelijk binnen een tendens waar de media al decennialang lang door geplaagd worden, namelijk: ‘journalistiek’ bedrijven op basis van clicks, kijkcijfers, smeuïgheid en het bieden van een platform aan mensenrechten schendende standpunten omdat dit veel reuring en dus veel aandacht oplevert.
Maar het is onbegrijpelijk als je je herinnert dat journalisten de waakhonden van de democratie zouden moeten zijn.

De Europese Parlementsverkiezingen lijken door weinigen erg serieus genomen. Zo stelden partijen zelf hun kandidatenlijsten pas enkele weken voor de verkiezingen beschikbaar (het is toch onvoorstelbaar dat een door vrijwilligers gerunde stichting ze daarvoor achter hun broek moet zitten?). Weinig mensen kunnen de lijsttrekkers van de Europese fracties van de deelnemende partijen bij naam noemen, laat staan dat we kunnen samenvatten waar ze voor staan. In zo’n geval zouden de media een belangrijke rol kunnen spelen bij het voorlichten van het publiek. Ze zouden kunnen zorgen dat kiezers weten waar de verkiezingen om gaan en (potentiële) Europese parlementariërs kritische vragen stellen over hun plannen. In plaats daarvan is het grote deel van de aandacht echter gegaan naar lege campagnefilmpjes en naar wat Baudet deze week allemaal weer gezegd heeft.
Beloon deze journalisten niet voor deze mishandeling van onze democratie.

Pauw’s facilitering van dit debat vormt een exemplarisch dieptepunt van deze trend. Niet alleen verzaken ze hier hun journalistieke rol binnen democratische verkiezingen, het is veel erger dan dat. Door dit debat te produceren brengt Pauw min of meer een stemadvies uit. Het is direct verantwoordelijk voor de extra stemmen die dit debat deze partijen onmiskenbaar gaat opleveren.

Lieve lezer. Kijk niet. Beloon deze journalisten niet voor deze mishandeling van onze democratie. Als je iets met dit debat wil, ga dan voor de deur van de Rode Hoed demonstreren (al dan niet door de deur te blokkeren). Iets wat deze ‘journalisten’ verdienen, want in plaats van te waken en strijden tegen de demagogie en leugens van politici, spelen ze er zelf een cruciale rol in.

We moeten hier een grens stellen. En als je dan niet wil demonstreren, verdiep je dan in elk geval in de Europese verkiezingen. Dit kan heel makkelijk via stemopeenvrouw.com, een van de weinige organisaties die de afgelopen weken keihard hebben gestreden voor onze democratie. Door een écht debat te organiseren. Door alle partijprogramma’s te verzamelen en partijen te vragen waar hun kandidatenlijsten bleven. Ze hebben heel helder alle programma’s en kandidaten op een rij gezet. Er is dus toch nog een beetje hoop.

Vanavond kun je actievoeren door om 23.00u niet Pauw te kijken maar Knock Down The House op Netflix en live te tweeten onder #knockdownpauw.

 

Beeld: succo via Pixabay.





We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis. Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Naomí Combrink (@naominarrates) is literatuur- en cultuurwetenschapper, gespecialiseerd in narratieve en kritische theorie. Tegenwoordig houdt ze zich vooral bezig met feministische zaken als emotional labour, representatie en #metoo.
b
a
a

Hard//hoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang een gesigneerde Jan Hoek (én een prachtig Hard//hoofd-tasje).

Steun Hard//Hoofd