Het gaf niet dat hij nagelbeet, hij mocht zelfs haar nagels bijten, als hij wilde. " /> Het gaf niet dat hij nagelbeet, hij mocht zelfs haar nagels bijten, als hij wilde. " />
Asset 14

Moeite met afscheid nemen

Anna van Leeuwen schrijft dit seizoen weer elke maand een kort verhaal aan de hand van een oproep in de Albert Heijn. Doe je mee? Mail haar een duidelijke foto van een bijzondere oproep en wie weet verwerkt zij hem in een van haar verhalen. Deze keer: een advertentie die werd opgehangen tijdens het hard//hoofd-festival.

Foto: Hardhoofd

Meestal kwam hij om kwart over zes. Na zijn werk. Zijn haar plakte aan zijn voorhoofd van het fietsen. Hij had een racefiets, zo'n lichte, die hij waarschijnlijk over zijn schouder kon dragen. Zijn donkerbruine zomerjas had hij pas eergisteren verruild voor een donkerblauwe lange winterjas. De jas was nieuw, zag ze. De punten van zijn kraag raakten bijna zijn oren. Het stond hem goed, vond Monica, beter dan de vorige, de beige, maar ze herkende hem vandaag minder gemakkelijk tussen de mensen die de winkel binnenspoelden vlak voor etenstijd. Zijn schoenen waren hetzelfde gebleven. Een vertrouwde kleur bruin, soms gepoetst, de veters netjes gestrikt. Ze had hem het een keer zien doen in gangpad vier, tussen het wc-papier en de wasmiddelen. Op één knie. Ze zag hem graag op één knie.

Tijdens zijn route kon ze hem in de gaten houden. Nadia was er aan gewend dat zij het werk achter de servicebalie die paar minuten alleen op zich moest nemen. Langs de groente- en fruitafdeling liep hij een acht: een ring om de bakken met fruit – hij hield van Golden Delicious – en een tweede ring om de bakken met groenten – broccoli at hij vaak. Als hij zijn oordopjes in had, verlengde hij zijn route, dan liep hij soms wel twee achten, of drie, als hij iets in de koelvakken was vergeten. Hij kocht graag zakjes sla. De gewoonte om van alle producten het nieuwste, langst houdbare, achterste exemplaar uit de schappen te vissen – een gewoonte die ze weinig charmant vond bij andere klanten – zag ze bij hem als een teken van wijsheid. Levenswijsheid. Hij was iets ouder dan zij.

Zijn dagelijkse tocht door de winkel, altijd met een mandje, nooit een kar, behalve rond zijn verjaardag in december, eindigde bij het bier. Hij hield van Hertog Jan. Hij kocht iedere dag twee flesjes. De achterste twee flesjes. Nadia noemde hem neurotisch. “Hij pulkt te veel,” zei ze, “en hij heeft geen vrouw, dat is een slecht teken.” Een goed teken, vond Monica, net als het feit dat hij nooit in vrouwelijk gezelschap boodschappen deed. Nadia wist zeker dat hij nagelbeet, dat had ze een keer gezien toen ze hem bij de kassa had. Monica had hem nog nooit bij de kassa gehad, zij verliet zelden de servicebalie en stond al jarenlang ingeklemd tussen sigaretten en condooms. Het gaf niet dat hij nagelbeet, hij mocht zelfs haar nagels bijten als hij wilde.

Eén keer hield hij stil bij de ingepakte rozen, vorig jaar. Het was niet eens Valentijnsdag, want die dag meldde Monica zich ziek. Al drie jaar. Ze verbeeldde zich dat ze hem kon ruiken terwijl hij daar stond. Een onbestemde aftershave of misschien een Axe-deodorant, zo eentje die ze wel eens in het schap had gezet. Ze haalde zo diep adem door haar neus dat ze bang was dat hij het kon horen.

Nadia zei dat hij stonk. Monica wist dat ze het goed bedoelde, maar toch deed het pijn. Vorig jaar had Nadia haar ingeschreven bij een HBO-opleiding diergeneeskunde. Het jaar daar voor bij een modevakschool. Monica was niet gegaan. Ze wilde geen enkele dag missen, behalve Valentijnsdag. Nadat Marc vier jaar geleden dat stomme grapje had uitgehaald met die kaart in de vorm van een hartje, was ze ziek. Liefdesverdriet noemden ze het, achter haar rug.

Hij had een huisdier. De donkerbruine zomerjas zat vol haren en als hij geen jas droeg, was het nog erger. Monica hoopte op een hond, maar volgens Nadia kon het geen hond zijn. Hij was meer een kattentype, of misschien een knaagdier, of meerdere, de haren waren wit, zwart, bruin en grijs. Nadia wist het altijd beter.

Vandaag liep hij na de kassa naar het bord met advertenties, voor het eerst. Monica stootte Nadia aan. Samen keken ze – terwijl Nadia de klanten van sigaretten, zwangerschapstesten, condooms en batterijen voorzag – hoe hij systematisch, van linksboven naar rechtsonder langs de advertenties ging. Hij las ze zorgvuldig. “Langzaam,” vond Nadia. Na de onderste rij wierp hij een blik op het plastic bakje waarin de lege kaartjes hoorden te zitten. Daar zaten ze niet, want die werden gestolen. Traag keek hij op van het lege bakje naar de servicebalie. Monica voelde dat haar rechterknie begon te trillen. Ze keek naar haar handen. Wat waren ze oud geworden. Had ze deze handen altijd al? 

In haar ooghoek zag ze de donkerblauwe jas naderen. Ze probeerde zich vast te houden aan de balie, maar die was glad en haar handen ineens heel glibberig. Ze bleef ernaar kijken, terwijl ze hoorde hoe hij, met de stem van God die hij even geleend had, aan Nadia vroeg, “Hebben jullie nog van die kaartjes, voor daar?” Hij wees naar daar, dacht ze te zien, maar zeker wist ze het niet. Nu ging het heel snel. Nadia gaf haar een douw, ze deed een stap opzij, Nadia rukte een lade open. Ze vroeg: “Hoeveel?” Hij zei: “Eén,” kreeg er één en was weg. “Domme stomme koe,” siste Nadia. “Jij had iets moeten zeggen!”

Samen bekeken ze hem. De pen kwam uit zijn binnenzak. Hij schreef het briefje snel vol. Toen schoof hij op de onderste rij twee advertenties, de man die vrouwen wilde ontmoeten en degene die een kitten aanbood, uit elkaar, en plaatste zijn advertentie ertussen. Daarna liep hij de winkel uit, bij de balie keek hij niet op. Monica voelde haar hart bonzen terwijl ze keek hoe hij zijn fiets opendeed, het slot om zijn zadel wikkelde, vastdeed en wegfietste. “Ga nou maar...” zuchtte Nadia.

In de paar stappen die Monica zette van haar balie naar het bord met advertenties probeerde ze haar hoge verwachtingen steeds opnieuw en opnieuw te smoren. Ze keek als eerste naar de naam. Vincent is een mooie naam. Toen ze de advertentie had gelezen, liep ze terug naar de balie. “Ik ga naar huis,” zei ze. Ze nam niet eens de moeite haar jas en tas uit haar kluisje te halen. Terwijl Nadia haar nakeek, wist ze dat ze Monica nooit meer zou zien.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet aan denken

Niet aan denken

Aan de feesttafel zoekt Aafke van Pelt tussen de koetjes en kalfjes naar het contrast, de diepere laag in het banale. Lees meer

Illustreer jij de volgende cover van het Hard//hoofd Magazine?

Illustreer jij de volgende cover van het Hard//hoofd Magazine?

Voor ‘Ssst’, het voorjaarsnummer van 2025 van Hard//hoofd, zijn we op zoek naar illustrator die de cover van ons magazine willen maken. Lees meer

Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Kunst maken in een wereld die naar de gallemiezen gaat

Kunst maken in een wereld die naar de gallemiezen gaat

Martine Bontjes doet verslag van een zoektocht naar duurzaamheid tijdens kunstresidentie SOPRA SOTTO. Lees meer

Schrijvers en beeldmakers gezocht voor ‘Ssst’, het zesde Hard//hoofd Magazine!

Schrijvers en beeldmakers gezocht voor ‘Ssst’, het zesde Hard//hoofd Magazine!

Op het moment dat je overweegt om iets te zeggen, hoor je: ‘Ssst!’ Wie fluistert dit naar je, en waarom? Fantaseer je met ons mee? Dien uiterlijk 24 augustus 2024 een pitch in voor het magazine ‘Ssst’! Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

Kunstverzamelaars opgelet! Interview met Hanane El Ouardani

Kunstverzamelaars opgelet! Interview met Hanane El Ouardani

Hanane El Ouardani (1994) is de fotograaf van het prachtige, nieuwe kunstwerk dat de kunstverzamelaars van Hard//hoofd thuis gaan ontvangen. De foto komt uit de serie The Skies are Blue, the Walls are Red (2018) en Jorne Vriens (onze Chef Kunst) heeft El Ouardani geïnterviewd over haar werk. Zij gaan met elkaar in gesprek over hoe zij als fotograaf te werk gaat, hoe deze foto tot stand is gekomen en praten over smaak, tegenstellingen en het hervinden van thuis. Lees meer

Galatea 1

Galatea

Een bezoek aan een Airbnb aan zee blijkt ook een bezoek aan asfalt, beton en een cementfabriek te betekenen. Andrea Koll plaatst dit beeld in dit door haar zelf geïllustreerde, tweestemmige gedicht tegenover het beeld van de door Pygmalion uit ivoor gemaakte Galatea. Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst 7

Dit maakten onze 1.660 kunstverzamelaars mogelijk in 2023

Kunstverzamelaars dragen bij aan onze missie om nieuw talent te ondersteunen. We leggen graag uit hoe we de donaties in 2023 hebben besteed. Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Nooit Verzonden - wacht op titel

Afscheidsbrief aan een waardeloze dokter

Er zijn nog steeds dokters die de gezondheidsklachten van hun patiënten niet serieus nemen. Luuk Schokker schreef een openhartige brief aan één van hen. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer