Het gaf niet dat hij nagelbeet, hij mocht zelfs haar nagels bijten, als hij wilde. " /> Het gaf niet dat hij nagelbeet, hij mocht zelfs haar nagels bijten, als hij wilde. " />
tickets
Asset 14

Moeite met afscheid nemen

Anna van Leeuwen schrijft dit seizoen weer elke maand een kort verhaal aan de hand van een oproep in de Albert Heijn. Doe je mee? Mail haar een duidelijke foto van een bijzondere oproep en wie weet verwerkt zij hem in een van haar verhalen. Deze keer: een advertentie die werd opgehangen tijdens het hard//hoofd-festival.

Foto: Hardhoofd

Meestal kwam hij om kwart over zes. Na zijn werk. Zijn haar plakte aan zijn voorhoofd van het fietsen. Hij had een racefiets, zo'n lichte, die hij waarschijnlijk over zijn schouder kon dragen. Zijn donkerbruine zomerjas had hij pas eergisteren verruild voor een donkerblauwe lange winterjas. De jas was nieuw, zag ze. De punten van zijn kraag raakten bijna zijn oren. Het stond hem goed, vond Monica, beter dan de vorige, de beige, maar ze herkende hem vandaag minder gemakkelijk tussen de mensen die de winkel binnenspoelden vlak voor etenstijd. Zijn schoenen waren hetzelfde gebleven. Een vertrouwde kleur bruin, soms gepoetst, de veters netjes gestrikt. Ze had hem het een keer zien doen in gangpad vier, tussen het wc-papier en de wasmiddelen. Op één knie. Ze zag hem graag op één knie.

Tijdens zijn route kon ze hem in de gaten houden. Nadia was er aan gewend dat zij het werk achter de servicebalie die paar minuten alleen op zich moest nemen. Langs de groente- en fruitafdeling liep hij een acht: een ring om de bakken met fruit – hij hield van Golden Delicious – en een tweede ring om de bakken met groenten – broccoli at hij vaak. Als hij zijn oordopjes in had, verlengde hij zijn route, dan liep hij soms wel twee achten, of drie, als hij iets in de koelvakken was vergeten. Hij kocht graag zakjes sla. De gewoonte om van alle producten het nieuwste, langst houdbare, achterste exemplaar uit de schappen te vissen – een gewoonte die ze weinig charmant vond bij andere klanten – zag ze bij hem als een teken van wijsheid. Levenswijsheid. Hij was iets ouder dan zij.

Zijn dagelijkse tocht door de winkel, altijd met een mandje, nooit een kar, behalve rond zijn verjaardag in december, eindigde bij het bier. Hij hield van Hertog Jan. Hij kocht iedere dag twee flesjes. De achterste twee flesjes. Nadia noemde hem neurotisch. “Hij pulkt te veel,” zei ze, “en hij heeft geen vrouw, dat is een slecht teken.” Een goed teken, vond Monica, net als het feit dat hij nooit in vrouwelijk gezelschap boodschappen deed. Nadia wist zeker dat hij nagelbeet, dat had ze een keer gezien toen ze hem bij de kassa had. Monica had hem nog nooit bij de kassa gehad, zij verliet zelden de servicebalie en stond al jarenlang ingeklemd tussen sigaretten en condooms. Het gaf niet dat hij nagelbeet, hij mocht zelfs haar nagels bijten als hij wilde.

Eén keer hield hij stil bij de ingepakte rozen, vorig jaar. Het was niet eens Valentijnsdag, want die dag meldde Monica zich ziek. Al drie jaar. Ze verbeeldde zich dat ze hem kon ruiken terwijl hij daar stond. Een onbestemde aftershave of misschien een Axe-deodorant, zo eentje die ze wel eens in het schap had gezet. Ze haalde zo diep adem door haar neus dat ze bang was dat hij het kon horen.

Nadia zei dat hij stonk. Monica wist dat ze het goed bedoelde, maar toch deed het pijn. Vorig jaar had Nadia haar ingeschreven bij een HBO-opleiding diergeneeskunde. Het jaar daar voor bij een modevakschool. Monica was niet gegaan. Ze wilde geen enkele dag missen, behalve Valentijnsdag. Nadat Marc vier jaar geleden dat stomme grapje had uitgehaald met die kaart in de vorm van een hartje, was ze ziek. Liefdesverdriet noemden ze het, achter haar rug.

Hij had een huisdier. De donkerbruine zomerjas zat vol haren en als hij geen jas droeg, was het nog erger. Monica hoopte op een hond, maar volgens Nadia kon het geen hond zijn. Hij was meer een kattentype, of misschien een knaagdier, of meerdere, de haren waren wit, zwart, bruin en grijs. Nadia wist het altijd beter.

Vandaag liep hij na de kassa naar het bord met advertenties, voor het eerst. Monica stootte Nadia aan. Samen keken ze – terwijl Nadia de klanten van sigaretten, zwangerschapstesten, condooms en batterijen voorzag – hoe hij systematisch, van linksboven naar rechtsonder langs de advertenties ging. Hij las ze zorgvuldig. “Langzaam,” vond Nadia. Na de onderste rij wierp hij een blik op het plastic bakje waarin de lege kaartjes hoorden te zitten. Daar zaten ze niet, want die werden gestolen. Traag keek hij op van het lege bakje naar de servicebalie. Monica voelde dat haar rechterknie begon te trillen. Ze keek naar haar handen. Wat waren ze oud geworden. Had ze deze handen altijd al? 

In haar ooghoek zag ze de donkerblauwe jas naderen. Ze probeerde zich vast te houden aan de balie, maar die was glad en haar handen ineens heel glibberig. Ze bleef ernaar kijken, terwijl ze hoorde hoe hij, met de stem van God die hij even geleend had, aan Nadia vroeg, “Hebben jullie nog van die kaartjes, voor daar?” Hij wees naar daar, dacht ze te zien, maar zeker wist ze het niet. Nu ging het heel snel. Nadia gaf haar een douw, ze deed een stap opzij, Nadia rukte een lade open. Ze vroeg: “Hoeveel?” Hij zei: “Eén,” kreeg er één en was weg. “Domme stomme koe,” siste Nadia. “Jij had iets moeten zeggen!”

Samen bekeken ze hem. De pen kwam uit zijn binnenzak. Hij schreef het briefje snel vol. Toen schoof hij op de onderste rij twee advertenties, de man die vrouwen wilde ontmoeten en degene die een kitten aanbood, uit elkaar, en plaatste zijn advertentie ertussen. Daarna liep hij de winkel uit, bij de balie keek hij niet op. Monica voelde haar hart bonzen terwijl ze keek hoe hij zijn fiets opendeed, het slot om zijn zadel wikkelde, vastdeed en wegfietste. “Ga nou maar...” zuchtte Nadia.

In de paar stappen die Monica zette van haar balie naar het bord met advertenties probeerde ze haar hoge verwachtingen steeds opnieuw en opnieuw te smoren. Ze keek als eerste naar de naam. Vincent is een mooie naam. Toen ze de advertentie had gelezen, liep ze terug naar de balie. “Ik ga naar huis,” zei ze. Ze nam niet eens de moeite haar jas en tas uit haar kluisje te halen. Terwijl Nadia haar nakeek, wist ze dat ze Monica nooit meer zou zien.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan