Het leven is nog altijd zwaar en bij vlagen onbegrijpelijk. Elke dag weer worstelt de mensheid met het bestaan en aan het eind van de dag lijken er alleen nog maar meer vragen bij gekomen te zijn. Gelukkig is Mees er om in haar vragenrubriek de dilemma's van de moderne mens op te lossen. Heb jij ook een prangende kwestie? Leg het Mees voor en wie weet krijg je volgende keer antwoord: mail naar mees@hardhoofd.com of vul onderaan het anonieme formulier in.
Lieve Mees,
Twee jaar geleden kwam ik van vakantie thuis, toen ik tot mijn ontsteltenis een nest net uitgekomen duiveneieren op mijn balkon vond. Ondanks dat die mormels er uit zagen als een combinatie van een alien en Predator, ging het mij net te ver ze te vermoorden, en heb ik ze getolereerd tot ze uit konden vliegen. Sindsdien is het elke lente raak. Koerend, ketsend en eitjes leggend terroriseren ze dan mijn balkon. Ik heb netten geprobeerd maar die waaien kapot, en ijzeren gaas, maar daar weten ze precies de gaatjes in te vinden. Nu jaag ik ze gewoon elke keer weg. Helaas ben ik ook wel eens niet thuis en blijkt dat genoeg om ze de kans te geven zich weer voort te planten (het eerste eitje is afgelopen week verwijderd). Mees, kun je mij vertellen hoe ik die duiven voorgoed van mijn balkon krijg? Veel dank,
A
L.S.
Hoe prachtig het imago van de vredesduif ook is, de duif als vliegende rat is een beeld dat nog hardnekkiger is. Ik kan het weten. Laatst dineerde ik op sjiek en kreeg ik in ruil voor bakken met geld een stuk duif op mijn bord. Met een strak gezicht deed ik alsof ik niet gruwelde van het idee. Ik eet tien keer zo lief een stuk volgestouwde lever. Excuus, ik dwaal af. Duivennesten dus. Ik begrijp dat je geen net wilt. Een hele zomer onder een klamboe slapen is al wat verstikkend, laat staan dat je hele leven zich afspeelt binnen een web. Ik heb speciaal voor jou gedaan wat ieder mens met een probleem doet: ik heb zo veel mogelijk fora afgestruind. Zelfs het Fok!-forum, de gruwel der interwebz, heb ik aangedaan. Er zaten een paar creatieve oplossingen bij (een luchtbuks met azijn, een voetbal op het nest leggen), maar wat mij een goeie leek is de elektronische vogelverjager. Een apparaatje dat je bij de dierenwinkel koopt en dat het wapperende geluid van een adelaar of iets dergelijks nabootst, waarna de rotbeesten wel twee keer nadenken voor ze hun gore telg op jouw balkon durven groot te brengen. Roekoe!
Lieve Mees,
De Facebook-identiteiten van twee van mijn vriendinnen ergeren mij nogal. De een plaatst graag zwoele foto's van zichzelf online, de timeline van de ander lijkt een onophoudelijke geile mensen-parade die schreeuwt 'O mijn god wat ben ik op veel feestjes!!!'.
In persoon storen deze vriendinnen mij allerminst, maar ik merk dat hun Facebook-identiteit hun 'in person'-identiteit overschaduwt. Ik heb helemaal geen zin om af te spreken met iemand van wie ik telkens ongevraagd zwoele foto's zie en ik hoef ook niet te worden bijgepraat over al die feestjes.
Kan ik hen aanspreken op dit gedrag? En zo ja, hoe dan?
Veel dank en liefs,
V. uit U.
L.S.
Ja! In godsnaam, ja! Spreek ze aan! Sommige mensen moet echt nodig een spiegel voor hun snufferd gehouden worden, en daar zijn vrienden voor. Als ik geen vrienden had gehad, had ik hoogst waarschijnlijk goedkope haarextensions in mijn haar, droeg ik lakleren stripper heels, was ik voor de tiende keer met dezelfde eikel in bed beland, en wist ik nog steeds niet hoe ik die zwarte haren op mijn kin moest verwijderen. Nu heb ik gelukkig mijn eigen haar, ga ik niet (zo vaak) met sukkels in zee, en komt een lieve vriendin elke week met een pincet mijn snorharen wreed edoch met liefde uitrukken. (De stripper heels zullen ze uit mijn koude dode handen moeten wrikken.) Wees die vriendin met de pincet en zeg tegen je vriendinnen dat ze zich hebben laten gaan. Het is mooi geweest, de tijd dat we tof deden over naar feestjes gaan, stamt namelijk uit de fase dat we dolblij waren dat we op onszelf woonden en onze moeder niet zei hoe laat we thuis moesten komen. Zeg tegen ze dat wanneer ze zich zo blijven gedragen, zij diegenen worden die iedereen uit zijn of haar timeline heeft verwijderd. En wie wil nou zo’n persoon zijn?
Hey Mees,
Allereerst wil ik je complimenteren met deze rubriek. Behalve dat je het leuk doet, vind ik ook oprecht dat je het heel goed doet. Ik denk weleens dat sommige brieven nep zijn, maar je gaat er toch serieus mee om en dat vind ik bewonderenswaardig. Wat mijn eigen vraag betreft: ik heb een vriendin die ik graag bef. Dat is op zich geen probleem natuurlijk, ware het niet dat ik het verschrikkelijk opwindend vind om haar te likken als ze ongesteld is. Zij vindt dit vies en onhygiënisch, maar voor mij is de geur en de substantie van haar opwinding in die tijd van de maand het geilste dat er is. We gaan al best lang samen en het duurde ook even voordat ik het durfde te vertellen. Helaas wil ze het liever niet hebben. Ik heb er echter heftige fantasieën over en vraag haar niet om daarna met me te zoenen ofzo – hoewel me dat ook erg opwindend lijkt, maar dat terzijde. Ik ben bijna ten einde raad, want wil haar niet kwijt en wil haar ook niks tegen haar zin laten doen. Ik heb zelfs al bedacht om ervoor naar een prostituee te gaan, maar dat vind ik wel een heftige stap. Wat zou jij doen?
xM
L.S.
Dank je. Uiteraard beantwoord ik alle vragen alsof ze oprecht zijn gesteld, dus ook die van jou, oh schipper op de Rode Zee. Over seks tijdens de ongesteldheid zijn de meningen verdeeld (zoals ze over zowat alles behalve de missionaris verdeeld zijn). Sommigen vinden het goor, sommigen vinden het normaal en prima, sommigen vinden het lekker. Zoals vrouwen die door een orgasme van hun menstruatiepijn worden verlost. Of jij, die houdt van de geur en smaak. Ieder zijn meug! Het is echter begrijpelijk dat een vrouw hier ambivalente gevoelens over heeft. Omdat we elke maand bloeden, vinden wij het aan de ene kant heel natuurlijk. Soms voel je echter ook de andere kant van ongesteld zijn: een lijf vol van bloedslijmproppen en krampen. Niet echt sexy time dus. Aangezien je een open en liefdevolle relatie lijkt te hebben waar dingen in besproken worden: misschien kunnen jullie als compromis eerst onder de douche en daarna samen de ietwat verwassen maar nog lichtrode vlag uithangen? Ik betwijfel trouwens of je je gerief zal vinden bij een prostituee. Ik heb het idee dat je juist extra intimiteit met je geliefde opzoekt. Wat bij haar opwindend is, is bij een hoer misschien gewoon de bloedende kut van een vreemde.
Lieve Mees,
Onlangs zaten een paar Nederlandse vrienden en ik te discussiëren toen één van ons opmerkte dat hij nog nooit had gestemd omdat hij “geen vertrouwen had in politici in het algemeen” en “dat het niet uitmaakt waar je op stemt, want het resultaat is toch hetzelfde”.
Ik ben zelf ook geen fan van ons systeem en een anarchist in hart en nieren, maar hoe overtuig je zo iemand van het feit dat stemmen je plicht is in een democratie?
Liefs, DD
L.S.
Churchill zei ooit: “Het beste argument tegen democratie is een gesprek van vijf minuten met de gemiddelde kiezer.” Waarom zei hij dit? Waarschijnlijk geeft de opmerking van je vriend je alvast één van de mogelijke antwoorden. Een ander mogelijk antwoord is, uiteraard, de gemiddelde PVV-stemmer. Het is een moeilijk dilemma: hoe kun je als weldenkend persoon kritiek hebben op de huidige orde, als je hoe dan ook deel uitmaakt van diezelfde maatschappij? Ik zal het je zeggen: in ieder geval niet door niets te doen, je schouders op te halen en een gat te graven waar je je kop in kunt stouwen. Als iedereen er zo over dacht als je maat, was Obama nooit verkozen. Tuurlijk, hij heeft het verschrikkelijk moeilijk in zijn eerste ambtstermijn, maar langzaam – maar zeker! – is er sprake van verandering. En wij, als kiezers, helpen daar aan mee. Hoe zeer je ook kan balen van de democratie, een weloverwogen stem is honderd keer meer waard dan geen stem. Of eigenlijk, precies één keer meer. Denk hier over na. Claimen dat alle politici hetzelfde zijn en niets klaarspelen is niet rebels. Het is lui, en onnozel. In elk geval geeft het je geen enkel recht te klagen over de huidige stand van zaken. WWIK kwijt? Bummer! Zorgverzekering drie keer zo duur? Balen! Racistische regering? Helaas! Aan jou heeft het niet gelegen. Of... juist wel?
Hoi Mees,
Ik ben een vleeseter pur sang. Zoek vleeseter op en je ziet mijn naam; Mick Johan. Of het biefstuk is van een dagelijks liefdevol toegesproken koei, opgegroeid op de aller moeilijkste bioboerderij of een veertig jaar lang houdbaar rubberen lapje van de McD: ik hou van vleesch. Van de C1000 kiloknaller tot de zwezerik van de kalf, I'm lovin’ it.
Normaliter heb ik het daar niet over, want ik vind dit gewoontjes en wat kan het iemand anders rotten wat ik naar binnen werk. Anderen denken daar echter totaal anders over en delen via de digitale snelweg aan de lopende band hun voedsel waarvan de belangrijkste eigenschap is dat het niet van een lopende band komt. Vegetariërs, veganisten, liefhebbers van de biologische dynamiek: stuk voor stuk lijken ze niets interessanters mee te maken dan het moment waarop er weer iets in de praatmond geschoven kan worden. De digitariërs brengen ons terug naar de tijd waarin het enkel ging om de volgende maaltijd. PREHISTORISCH! Begrijp me niet verkeerd, ik vind het echt goed als mensen bewuster eten, milieu, tofu en alles, maar waarom the fuck moeten mijn ogen het ook vreten? Ik heb mijn buik er vol van!
Groetjes
of
Toedelie
of
Alvast bedankt,
Mick Johan.
L.S.
Oh man, de alomtegenwoordige etensfoto’s, praat me er niet van. Als ik nog één keer de Oesterfoto tegen kom, doe ik iemand wat aan. “KIJK IK EET OESTERS IN CAFÉ GEORGE EN IK HEB ER ZELFS EEN FLES CHAMPAGNE BIJ BESTELD WANT IK LEEF GROOTS EN BOURGEOIS EN MEESLEPEND WACHT IK GA NU EEN GIN-TONIC BESTELLEN.” Oké, je eet graag schelpdieren. Ik ook. Dus? Ik ben trouwens ook niet geënteresseerd in een foto van je net bezorgde bio-doe-het-zelf-pakket. Of in je veganistische linzensoep. Foto’s van eten posten is een beetje het beeld-equivalent van de ‘Zo, even lekker een kopje koffie drinken in het zonnetje……’-statusupdate; inspiratieloos en met een entertainmentwaarde van 0,001. Ik heb geen Instagram, maar ik heb een vermoeden dat heel die applicatie gevuld wordt door gebruikers die elk snotje dat ze hebben uitgepulkt fotograferen en plaatsen voordat ze het opeten. Een soort digitale diarree, met een minder markante maar minstens zo penetrante geur. Waar het om gaat bij de etensfoto’s is natuurlijk niet het eten zelf. Men wil niet uitdragen: ik eet. Men wil zeggen: ik eet op stand (en jij zit op de bank met je laptop en een magnetronmaaltijd. Of: ik eet geen dier (en jij wel, barbaar). Of: mijn vriendje kookt dit voor mij (en wat doet die lapzwans van jou de hele dag?). Het is een laffe vorm van opschepperig gedrag. In godsnaam, zet je Dior zonnebril op en stap in je cabrio met je iPod en je iPad en je iPhone. Eet vier dozijn oesters. Zuip tien flessen chablis. Maar deel ze echt met je vrienden. En niet met een website.
[contact-form 2 "L.S."]
