Het leven is zwaar en bij vlagen onbegrijpelijk. Elke dag weer worstelt de mensheid met het bestaan en aan het eind van de dag lijken er alleen nog maar meer vragen bij gekomen te zijn. In haar maandelijkse vragenrubriek tracht Mees List enkele van de dilemma's van de moderne mens op te lossen. Heb jij ook een prangende kwestie? Leg het Mees voor en wie weet krijg je volgende maand antwoord: mees@hardhoofd.com.
Beste Mees,
Onze thermostaat knippert alleen nog maar F! F! F! en het is hier een beetje warm. Weet jij wat we moeten doen?
Groetjes, Fritz en Franny
L.S., niet dat ik de initialen van jullie zorgvuldig uitgekiende pseudoniemen in de zeik wil nemen, maar de letter F staat (zeker wanneer het elektronische apparaten betreft) simpelweg voor ‘Foutmelding’. Jullie zijn ongetwijfeld de handleiding kwijt, zoals elk normaal mens, maar tegenwoordig is alles op het net te vinden. Zodra iets het begeeft kun je met behulp van Google een forum vinden waar iemand een oplossing heeft opgeschreven. Ik heb even wat voorbereidend werk gedaan en zelfs voor een ultiem saai iets, zoals een thermostaat, bestaan er fora. Nu niet gelijk gaan zuchten en roepen dat die nerds een betere vrijetijdsbesteding kunnen zoeken. Deze mensen redden je leven als je thermostaat, laptop, camera of digitenne het weer eens begeeft.
Ondertussen raad ik aan even het raam open te zetten. Het is niet eco-verantwoord, maar je hebt wel lekker frisse lucht in huis.
----
Dag Mees,
Vanuit een heel donker hoekje van mijn huis en ziel komt deze mail. Ik ben namelijk bang dat ik verslaafd ben.
Sinds 1-1-2011 ben ik in een diep zwart gat terecht gekomen. Een K-hol, maar dan nog dieper! Het ergste is dat ik het niet had zien aankomen, het leek helemaal geen probleem toen het nog present en voorradig was. Maar nu mijn hoekje er niet meer is, de toog gesloopt en de tap dicht, ben ik radeloos.
Wat moet ik doen?
Alcoholist
L.S., het verliezen van een vertrouwde stamkroeg is zwaar. Laten we het vergelijken met een sterfgeval. Niet van een familielid, dat is wat overdreven, maar meer van een huisdier of een buurman. Vertrouwd, in de buurt, je kon er altijd slap (mee) ouwehoeren. Het accepteren van dit verlies is de eerste fase in het rouwproces. Want er is hier meer aan de hand dan je naam suggereert, lieve lezer. Als je enkel alcoholist was, zat je nu tevreden aan de bar om de hoek naast al die andere stinkende mannen, glazig in het niets starend met een borrel voor je smoel. In een stamkroeg vind je warmte, gezelschap, liefde. Maar ook rust, een krant, een eigen barkruk, een bardame, en een precies goed getapt biertje. Hier mag je op de pof. Die privileges komen niet uit de lucht vallen, dus er zit maar één ding op: sta jezelf een periode van rouw toe en verman jezelf dan. Overal ter wereld zijn nog juwelen van dranklokalen. Doe gericht onderzoek, test er een paar en kies er dan één uit. Voor je het weet heb je weer een eigen plek. Want, ik kan uit ervaring vertellen: horecapersoneel drinkt veel en kameraadschap is spoedig gevonden na het samen proosten. Er is hoop.
----
Lieve Mees,
Heel veel van mijn vrienden hebben burn-outs, zijn overspannen of 'gevoelig'. Ik niet. Waarom is het gros van de creatieve (want dat zijn het natuurlijk) eind-twintigers en begin-dertigers van tegenwoordig zulke softies? Als ik er iets van zeg dan ben ik lomp, een ongevoelige klootzak of ik 'begrijp er niks van'. En zodra ik er naar vraag dan moet ik die domme ik-zit-op-Facebook-en-ik-ben-ongelukkig-docu All we ever wanted kijken, maar dan snap ik het nog niet. Is het een naderend einde? Het begin van een onbekend decennia? Werken ze echt zo hard? Wat is er aan de hand?
In hoopvolle afwachting,
M. Kanarie te A.
L.S., ik vrees dat deze burn-outs te maken hebben met het freelancerschap. Zeker in het creatieve vak is het niet gemakkelijk aan de bak te komen. En wanneer er wel opdrachten binnenkomen, krijgt men ineens te maken met deadlines. Voor deze deadlines moet worden gewerkt, maar inspiratie is niet altijd voorhanden. Anders dan andere banen is men afhankelijk van een lumineus idee, een briljante ingeving, een originele inval. En tja, deze komen nu eenmaal niet per se tussen negen en zes. Het nukkige en kunstzinnige brein komt ook wel eens op een idee onder de douche, op de fiets, vlak voor het slapen gaan of na een halve fles rode wijn. Dus staat de freelancer voor een dilemma: toch zichzelf tijdens kantooruren proberen te motiveren of toegeven aan de grillen van de opwelling. In beide gevallen zal dit gepaard gaan met een flink schuldgevoel, want (en ik spreek uit ervaring) het is niet makkelijk jezelf altijd te blijven motiveren. Komen hier ook nog geld en administratiezorgen bij, dan is het hek van de dam. Vraag maar aan een freelancer hoe het met ze is, negen van de tien keer luidt het antwoord: ‘Druk! Vreselijk druk!’ Niet dat ze het bij voorbaat echt zo druk hebben, maar omdat er altijd iets nog moet worden gedaan.
Rest de vraag hoe hier mee om te gaan. Mijn mening? Wees lief voor je vrienden, want ze hebben het ook niet makkelijk. Zeg tegen ze dat ze af en toe de laptop wegleggen, bijvoorbeeld als ze thuis zijn. Maar laat je niet meeslepen door hun psyche. Het enige wat jij kan doen, is je eigen werk maken. Zo goed als je kan.
P.S. Die documentaire was inderdaad een crime.
----
Lieve Mees,
Ongeveer een jaar geleden heb ik een tijd lang de liefde bedreven met een bezette man. En met de liefde bedoel ik ook echte liefde zoals je die misschien maar één keer tegenkomt in het leven. Helaas duurde dit avontuur korter dan ik had gewild en koos hij na veel tranen niet voor mij. We zijn nu een jaar verder, maar het gevoel is nog precies hetzelfde als toen. Hij heeft me onlangs verteld dat hij gaat samenwonen.
En nu zit ik met de gedachte te spelen om hem nog één keer een indecent proposal te doen, voordat het niet meer kan. Wat denk jij ervan?
JD
L.S., nee nee, niet doen! Gun jezelf de gedachte aan vroeger, want zo mooi als in die herinnering zal het nooit meer worden. Zelfs al gaat hij op je voorstel in, dan nog is het risico bijzonder groot dat het uitloopt op een fiasco. Stel je even voor hoe dat in de praktijk zou gaan: Je huurt een hotelkamer, koopt nieuw ondergoed (of duikelt uit nostalgie die ene onderbroek op die je toen droeg en waar inmiddels de rek goed uit is) en gaat zitten wachten. Om de zenuwen tegen te gaan, drink je alvast de fles rode wijn op die eigenlijk voor jullie samen bedoeld was.
Wanneer je geheime minnaar eindelijk op komt dagen, te laat omdat hij moest vechten tegen zijn schuldgevoel en zijn verloofde de smoes niet helemaal geloofde, heb jij een half pakje sigaretten opgerookt, zijn je tanden blauw en staat de televisie aan. Dit is niet de man die je vorig jaar beminde. Dit is een lummel die zijn vriendin net heeft verteld dat hij gaat pokeren met zijn vrienden en dat het "misschien wel heel erg laat kan worden". Hou de eer aan jezelf, evenals de herinnering. Doe het niet.
----
Hey Mees,
Waarom smeert het personeel in cafetaria's en lunchzaken boter altijd met een lepel op de broodjes in plaats van gewoon met een mes? Weten deze professionals iets dat wij niet weten?
L.S., het antwoord is simpel: het is sneller en efficiënter om een lepel te gebruiken. Sterker nog, de chef van mijn restaurant antwoordde stellig: "Ik ken nie-mand in een professionele keuken die een mes gebruikt om te smeren." Het verschil is natuurlijk dat in een lunchkeuken de boter al zacht is. Thuis gebruiken wij ons mes om de boter van het stuk af te schrapen, nadat we het (half bevroren) uit de koelkast hebben gepakt en vervolgens smeren wij de boterklonten met ditzelfde gereedschap op brood. Tenminste, als je hopelijk gewoon een stuk roomboter in huis hebt. Onlangs ontdekte ik, tijdens de lunch op kantoor, dat het gele smeersel wat voor ons neus stond van de Albert Heijn (R.I.P.) ‘Lekker voor op brood’ heette. Nergens stond ook maar het woord boter, laat staan margarine vermeld. ‘Lekker voor op brood’, een schandaal is het. Maar goed, ik dwaal af. Een lepel gebruiken is dus sneller, maar bewaar wel je boter in een botervloot op tafel als je dit in de huiselijke sfeer in de praktijk wilt brengen.
----
Hallo Mees,
Ik heb dorst. Ga eens bier halen met die dikke jopen van je! Hahahaha!
Anoniem
Ga zelf bier halen sukkel.
[contact-form 2 "L.S."]
