Illustratie: Elise van Iterson

De koekhappende vorsten van nu hebben geen oog meer voor kunst. Sanne vindt dit een kwalijke zaak." />

Illustratie: Elise van Iterson

De koekhappende vorsten van nu hebben geen oog meer voor kunst. Sanne vindt dit een kwalijke zaak." />
Asset 14

Kunst en koningshuizen

Koningshuizen en kunst: het kon gerust een één-tweetje genoemd worden. Voor de koningen van weleer was het verzamelen van kunst de manier om hun status en macht uit te drukken. Nu de functie van koningshuizen nauwelijks meer dan symbolisch is, lijkt de noodzaak van al die verzamelingen ook verdwenen. De koekhappende vorsten van tegenwoordig houden er andere interesses op na. Sanne duikt in de geschiedenisboeken en legt uit waarom ze stiekem hoopt op een Napoleontische kunstroof van Wilders.

Het is nu al het huwelijk van de eeuw: de trouwerij van kroonprins William en Kate Middleton (Prinses Catherine) in Westminster Abbey afgelopen vrijdag, 29 april. Het gebeuren werd in 126 landen live uitgezonden en trok twee miljard kijkers. Royaltyfans zetten tentjes op langs de route, om niets te missen, en de dag zelf was een nationale feestdag. De gezichten van 'Kate en Wills' sieren theedoeken, serviezen en zelfs een officiële munt. Ook werd er maandenlang koortsachtig gespeculeerd over ‘De Jurk’: welke Britse ontwerper zou de eervolle taak krijgen de bruid te kleden op haar trouwdag? Het werd de relatief onbekende Sophie Burton, hoofdontwerper voor Alexander McQueen, met een verrassend subtiele en elegante bruidsjapon: het is duidelijk dat Kate geen zin had om zich, zoals de onfortuinlijke Diana destijds, in een verkreukelde slagroomtaart-explosie te laten hijsen.

Middletons trouwjurk, ontworpen door Sophie Burton

De hysterische fascinatie met het Britse koningshuis is ongekend. De bruiloft van Willem-Alexander en Máxima in 2002 werd weliswaar uitgezonden in België en Duitsland, maar was op geen enkele manier het mediacircus dat uitbrak toen Prins William zijn verloving aankondigde. Nu speelt hier natuurlijk mee dat Nederland maar een klein landje is, en Wim-Lex met zijn onaristocratische bolle toet niet bepaald voldoet aan het Disney-achtige sprookjesbeeld van de prins op het witte paard. Máxima koos bovendien voor een boring Valentino-japon: in een lijstje met de meest stijlvolle bruidsjurken van Harper’s Bazaar werd Prinses Mabel met haar gedurfde Viktor&Rolf-jurk als enige Oranjetelg genoemd. Natuurlijk riep de royal wedding in Engeland ook associaties op met een koninklijk sprookjeshuwelijk van weleer dat uitliep op een complete ramp: de bruiloft van Williams ouders Charles en Diana in 1981. Helaas was de kus van het pasgetrouwde stel op het bordes van Buckingham Place niet veel gepassioneerder dan het ongemakkelijke gestuntel van een onwillige Prins Charles indertijd, maar laten we ze het voordeel van de twijfel geven en het gebrek aan hartstocht wijten aan zenuwen en, tsja, Brits zijn. (Dát deden Max & Lex dan toch weer beter: hun balkonkus is een van de meest schattige en oprechte ooit.)

De relatie tussen mode en koningshuizen is sinds Lodewijk XIV (1638-1715) altijd belangrijk geweest. De Zonnekoning ontleende een groot deel van zijn macht aan zijn flamboyante voorkomen en extravagante hofhouding. Veel fotogenieke prinsen en prinsessen na hem waren in een tijd zonder popsterren en Hollywood-acteurs de internationale stijliconen: denk aan de Hertog van Windsor en zijn vrouw Wallis Simpson als toonbeeld van Engelse aristocratische chic, of Prinses Grazia van Monaco (beter bekend als Hitchcock-actrice Grace Kelly) met haar Hermés-tassen -en sjaals. Kate en William lijken het belang van een modieuze presentatie te begrijpen: de officiële verlovingsfoto’s werden gemaakt door Vogue-huisfotograaf Mario Testino. Ze poseerden voor Testino in St. James’ Palace in Londen, tevens het hoofdkwartier van het bestuur van de Royal Collections. Het Britse koningshuis beschikt namelijk over een verbijsterende kunstcollectie met onder andere schilderijen van Caravaggio, Rafaël, Rubens, Rembrandt en Vermeer. Die collectie is ondergebracht in diverse paleizen en heeft een geschatte waarde van tien miljard pond.

Europese vorstenhuizen bezitten over het algemeen formidabele kunstverzamelingen die soms teruggaan tot de zestiende eeuw. Wat we tegenwoordig nog over hebben aan monarchie is natuurlijk een slap aftreksel van de machtige multinationals die de koningshuizen van weleer in feite waren: de Habsburgers, de Medici’s en de Hohenzollerns waren dynastiën van despotische leiders die oorlogen voerden, landen veroverden en weer verloren en vooral heel veel paleizen bouwden. Die paleizen dienden gevuld te worden met kostbare kunstvoorwerpen: de functie van deze collecties was, evenals de weelderige hofhouding van de Zonnekoning, het benadrukken van status en macht. Daarnaast fungeerde een paleis vol kunstschatten oorspronkelijk ook als een soort investering: kostbare objecten konden, indien nodig, snel worden omgezet in liquide middelen. De koekhappende royals van de huidige vorstenhuizen - uitgebreid met een arsenaal aan uit het plebs afkomstige “burgermeisjes” - tonen weinig interesse in het uitbreiden van de historische kunstcollecties die hun families in bezit hebben. De status-functie ervan is vervallen: een prins of prinses krijgt eerder erkenning voor het dragen van de juiste couture en het kiezen van een mediagenieke levenspartner. Een respectabele kunstcollectie vergaren ligt nu meer op het terrein van de nouveau riche: denk aan fortuinlijke zakenmannen als Charles Saatchi, François Pinault en natuurlijk onze eigen Dirk Scheringa, wiens Museum voor Realisme samen met de DSB-Bank ten onder ging. Zullen William en Kate de kunstcollectie van het Britse koningshuis weer eens gaan uitbreiden, bijvoorbeeld met moderne kunst? En wie waren eigenlijk de koninklijke kunstverzamelaars van weleer?

Illustratie: Elise van Iterson

Catharina de Grote: koninklijke verzamelaar met ijzeren vuist

Catharina II van Rusland (1729-1796) kwam oorspronkelijk uit Pruisen en trouwde op zestienjarige leeftijd met de beoogde tsaar van Rusland, Peter III. Zoals toen gebruikelijk was het huwelijk volledig van strategische aard, en werd er van de bruid voornamelijk verwacht dat ze een troonopvolger zou baren. Catharina had echter andere plannen. In de eerste huwelijksjaren kreeg ze twee kinderen, maar beide echtelieden hadden vrij openlijke affaires met leden van de hofhouding. Toen Peter III in 1762 eindelijk aan de macht kwam, duurde zijn regeerperiode slechts zes maanden: hij werd door tegenstanders gedwongen af te treden en vervolgens vermoord. Het is waarschijnlijk dat Catharina achter deze coup d’etat zat: met de dood van Peter werd hun zoon de erfopvolger, maar aangezien hij toen nog te jong was, wiep Catharina zich op als regentes. Ze zou Rusland vierendertig jaar lang in een ijzeren greep houden. Iedere vorm van opstand werd keihard neergeslagen, en de latere pogingen van haar zoon om eindelijk op de troon te komen leidden tot niets. Maar ze maakte van het verarmde Rusland ook een wereldmacht, en wist als gevolg van haar bewondering voor denkers als Voltaire en John Locke de Verlichting te introduceren – daarnaast gaf ze een geweldige impuls aan de schone kunsten.

De Hermitage in Sint Petersburg is inmiddels een van de grootste en meest indrukwekkende musea ter wereld, met een collectie die bestaat uit circa drie miljoen kunstwerken. De basis hiervan werd in 1764 gelegd door Catharina. Haar eerste aankopen waren topstukken uit de Nederlandse Gouden Eeuw: schilderijen van onder anderen Rembrandt, Jan Steen en Frans Hals, maar ook Rubens, Rafaël, Veronese en Titiaan. Ze zou uiteindelijk ruim vierduizend schilderijen verzamelen, en nog eens tienduizenden tekeningen, kostbare boeken en sculpturen. Catharina stond aan de oorsprong van een museum dat zijn gelijke in de wereld niet kent, met talloze topstukken waaronder een Danaë van Titiaan, De Terugkeer van de Verloren Zoon van Rembrandt en De Dans van Matisse. Recent zijn er satellietmusea van de Hermitage gesticht in Italië, Litouwen en natuurlijk Amsterdam, waar de eerste tentoonstelling in 2009, Aan het Russische Hof, meteen een doorslaand succes was.

Napoleon de plunderaar

“Wij hebben nu alles wat mooi is in Italië,” sprak Napoleon na een van de vele Europese veldtochten, “behalve een paar dingetjes in Turijn en Napels”. Napoleon Bonaparte (1769-1821) heeft vele gezichten: hij was een briljant militair strateeg, een despotische leider en een hopeloos verliefd jongetje wanneer het ging om Joséphine de Beauharnais. Hij was ook een schaamteloze plunderaar: zijn liefde voor kunst en zijn ideeën over Frankrijk als centrum van de beschaafde wereld brachten hem ertoe landen die hij overwon te ontdoen van alle kunstschatten. Alles werd naar het Louvre gesleept, waar het Franse volk zich kon vergapen aan de schatten die hun keizer had vergaard.

Er is een beroemde gravure van Benjamin Zix waarop Dominique Vivant Denon, de directeur van het Museé Napoléon, omringd door geroofde kunstschatten een soort inventarisatie zit te maken (achterin staat bijvoorbeeld een Athena-sculptuur uit het Duitse Kassel). Napoleon zelf wordt gerepresenteerd door een borstbeeld linksvoor, die in het Museé Napoléon gecombineerd was met een eveneens uit Duitsland afkomstig schilderij van Rubens. Andere aanwinsten waren het enorme Bruiloft in Cana van Veronese (door Napoleons troepen doodgewoon opgerold en meegenomen uit een Venetiaans klooster) en De Kruisiging van Andrea Mantegna. Het Louvre barstte al bijna uit zijn voegen dankzij de kostbare kunstwerken die de staat had geconfisqueerd tijdens de Franse Revolutie: Napoleons plundertochten maakten van het museum de grootste schatkamer van de Westerse wereld. Toen Napoleons bewind ten einde was moesten veel kunstwerken worden teruggegeven. In de zalen van het Louvre vielen flinke gaten, maar na veel onderhandelen mocht Bruiloft in Cana blijven hangen; ook De Kruisiging is nog steeds in Parijs te zien.

Adolf Hitler zou later een voorbeeld nemen aan Napoleons systematische plunderroutine: de nazi’s stalen kunstschatten uit nationale musea en kunstcollecties van joodse verzamelaars (bijvoorbeeld de Nederlandse Jacques Goudstikker), waarvan sommige werken nooit teruggevonden zijn. Toch moeten we Napoleon ook dankbaar zijn: zijn broer Lodewijk Napoleon was eventjes Koning van Holland (1806-1810) en zorgde ervoor dat de nationale kunstcollectie in het Paleis op de Dam werd geëxposeerd, waarmee hij de basis legde voor het latere Rijksmuseum.

'Dominique Vivant Denon cataloguing the Louvre Collection' door Benjamin Zix

Willem II: de verloren verzameling

Koning Willem II der Nederlanden (1792-1849), de grootvader van Koningin Wilhelmina, is een wat schimmige figuur in de vaderlandse geschiedenis. Hij heeft maar kort geregeerd – van 1840 tot aan zijn dood negen jaar later – en liet zoveel schulden na dat zijn kinderen de erfenis in de eerste instantie niet wilden accepteren. Willem groeide op in Engeland en Duitsland, en nam als generaal in het Engelse leger deel aan de Slag bij Waterloo. Toen hij in 1840 bij het bestijgen van de troon, de eed moest uitspreken, deed hij dat met een sterk Engels accent. Hij trouwde met de Russische prinses Anna Paulowna, na een verbroken verloving met de Britse kroonprinses Charlotte Augusta. Hoewel Willem en Anna Paulowna vijf kinderen kregen, had hij ook relaties met diverse mannen die in zijn hofhouding rondliepen.

Willem was erg geïnteresseerd in architectuur en liet zijn paleizen verbouwen in de neogotische stijl, zoals het paleis aan de Kneuterdijk in Den Haag. Daar liet hij ook een speciale marmeren zaal bouwen, om zijn kunstcollectie in tentoon te stellen – hij verzamelde voornamelijk oude meesters, zoals Rembrandt, Jacob van Ruysdael en Meindert Hobbema, maar ook beroemde Vlaamse Primitieven als Jan van Eyk, Hans Memling en Quinten Massys. Er waren zelfs een paar werken van Raphaël en Titiaan. Bij Willems dood in 1849 was de collectie voor Nederlandse begrippen formidabel te noemen: 354 schilderijen waarvan 123 oude meesters. Die hadden erg leuk gestaan in het Rijksmuseum, maar het liep anders. Willem II had een persoonlijke lening van een miljoen gulden uitstaan, waarvoor hij zijn kunstcollectie als onderpand had laten fungeren. Toen de schuldeisers kort na zijn overlijden aanklopten, was zijn broer Prins Frederik de enige die bereid was de schulden af te betalen. Op dat moment leek de oplossing het veilen van de kunstverzameling, en zo geschiede. De meesterwerken uit de collectie van Willem II raakten verspreid over de Europese vorstenhoven: de werken zijn tegenwoordig te zien in onder andere de Hermitage en de Wallace Collection in Engeland. Tragisch genoeg bleek korte tijd later dat de koning ook nog huizen en land bezat. De opbrengst hiervan had zijn schulden met gemak kunnen aflossen, zonder dat de kunstcollectie verkocht had hoeven worden.

Kunstroof

Koningin Beatrix was eigenlijk de eerste Oranje die na Willem II iets heeft laten blijken van interesse in beeldende kunst. Beatrix doet aan beeldhouwen, en richtte in 2000 als gastconservator een tentoonstelling in het Stedelijk Museum in. Er wordt gefluisterd dat Beatrix een grote kunstcollectie bezit, maar wat er bij onze majesteit boven de bank hangt wordt beschouwd als privé-informatie - het is alleen bekend dat kunstenares Marte Röling drie deuren in Paleis Noordeinde heeft gemaakt. (Het feit dat wij met ons belastinggeld een bijdrage leveren aan deze eventuele verzameling wordt hierbij buiten beschouwing gelaten). In ieder geval heeft Beatrix zich altijd ingespannen voor de kunsten: ze heeft de jaarlijkse koninklijke kunstsubsidies altijd persoonlijk willen uitreiken, en ze bezoekt trouw de Kunst-Rai en het Holland Festival.

Drie deuren in Paleis Noordeinde door Marte Röling

Terug naar het Britse sprookjeskoppel William en Kate: ze zijn ongekend populair en bekleden in Engeland een voorbeeldfunctie. Het zou mooi zijn als ze zich laten inspireren door de koninklijke verzamelaars van vroeger, en de kunstcollectie van het Britse koninklijk huis besluiten te updaten: wellicht wil Charles Saatchi ze wel helpen. Ik zie het wel voor me: een neon-kunstwerk van Tracey Emin in Buckingham Palace, of een van de haaien in formaldehyde van Damian Hirst naast een zeventiende-eeuws wandkleed. Ik zeg maar wat. Het feestje op de 29e kostte de Britse overheid (en dus, in feite, het volk) miljoenen. Kate en Wills kunnen best iets terugdoen, door de Britse kunstmarkt te stimuleren. Met de abdicatie van Beatrix, die met rasse schreden nadert, is er weinig hoop voor extra stimulans vanuit koninklijke hoek voor de Nederlandse kunsten; onze kroonprins lijkt zich tot nu toe voornamelijk te interesseren voor de Olympische vrouwenhockeyploeg en ‘watermanagement’. Maar misschien komt Wilders nog eens aan de macht: ik zie hem wel een Napoleontische kunstroof uitvoeren om ‘onze’ oude meesters terug in Nederland te krijgen. Anders moeten we onze hoop maar vestigen op die geheimzinnige collectie van de huidige koningin - wellicht heeft Bea allang een haai van Hirst in Paleis Noordeinde staan.

'The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living' door Damien Hirst

Mail

Sanne Rispens

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer