Asset 14

Tijd voor erwtensoep

Kort verhaal: Tijd voor erwtensoep

P. van Stingelande neemt ons in dit korte verhaal mee naar de winterse wereld van een kom erwtensoep.

12:14. Veertien minuten te laat zit ik achter mijn erwtensoep. Ik ben een man van de tijd. Ik sta op met mijn horloge, ik ga naar bed met mijn horloge en mijn hartslag loopt in pas met het tikken van de secondewijzer – zestig slagen per minuut in rust, honderdtwintig bij stress. Als ik me volledig focus op mijn uurwerk kan ik de tijd zelfs doen stoppen. Eigenlijk bén ik de tijd, de tijd in de laakbare gedaante van een mens.

12:14 minus 23 dagen. Mijn laakbaarheid uit zich enkel bij voedseltekorten rond het middaguur. Woede-uitbarstingen en flauwtes volgen dan gegarandeerd. Ter illustratie: drieëntwintig dagen geleden probeerde een brutale parkduif mijn kaas te stelen, waarna ik in paniek mijn boterham op de grond liet vallen. Sommige mensen hanteren in dergelijke gevallen de vijf-seconden-regel. Ik vertrouw echter niet op volkswijsheid en moest mijn lunch dus wel laten liggen op de kiezelstenen. Daar werd hij terstond verslonden door een vlucht bakkeleiende stadsduiven. Mijn maag rammelde hoorbaar en terwijl ik naar de slachting van mijn boterham keek, brak er iets in mij. Mijn handen begonnen woest over mijn broek te wrijven en mijn kiezen klapperden hard en oncontroleerbaar.
‘Dat is mijn boterham!’ hoorde ik mezelf tieren. Mijn rechtervoet schopte ondertussen een van de duiven vol tegen zijn knikkende kop. Terwijl de andere duiven vluchtten, trof mijn voet de versufte vogel nog een tweede keer, en zelf een derde keer. Ik kon enkel nog toekijken.
Mijn voet stopte pas toen de kiezelstenen rood kleurden. Trillend van woede en honger staarde ik naar het grillige bergje veren. Pas toen de wind een pluk duivendons mee de hoogte in nam, kwam ik weer tot mezelf. Gevoelens van verdriet en schuld overvielen me. De woede had mij wederom overmeesterd.
Lang kon ik niet bij de dode duif stilstaan want mijn kermende maag dwong me op zoek te gaan naar een nieuwe boterham. Ik racete zo snel mogelijk naar huis. Het zweet liep over mijn rug terwijl ik met de kaasschaaf golvende plakken jonge boerenkaas produceerde. En nadat de kerkklok half een sloeg, viel ik flauw. Ik herinner me nog dat ik mijn ogen weer opende naast een homp jonge boerenkaas waarin ik de vorm van mijn neus herkende.
Dergelijke voedselaanvallen moet ik natuurlijk koste wat het kost voorkomen. Ik eet dus nooit meer in het park en lunch áltijd om klokslag twaalf uur met een dubbele boterham jonge boerenkaas. De zondag is echter een speciale dag: dan geniet ik van een kop erwtensoep bij de HEMA.

12:15. Veertien minuten te laat opende het HEMA-restaurant zonet zijn deuren. Aan mijn tafel achterin de eetzaal roer ik nu met een hartslag van honderd-twintig door een kom met dampende erwtensoep. Terwijl ik de plakjes rookworst tel en de velletje ervan al tussen mijn kiezen voel knappen, ebt langzaam maar zeker de stress weg. Nu moet ik genieten.

12:18. Een man met glanzend hoofd nadert mijn tafel. De hele eetzaal is nog leeg, maar deze man loopt recht op mij af. Zijn rechter schoen met half losgetrokken zool produceert een slepend geluid, erwtensoep klotst over de rand van zijn kom en wanneer hij zijn dienblad op de tafel tegenover de mijne neerzet, rinkelt zijn kopje oorverdovend. Met gesloten ogen maakt hij de knopen van zijn lange, beige jas los.
Mijn maag steekt. Ik sluit daarom ook mijn ogen en breng een lepel erwtensoep naar mijn mond. Pas als ik de erwtensoep ruik, durf ik een blik op de lepel te werpen. Ik blaas rimpeltjes in de soep en zie een blokje aardappel en een plakje rookworst tevoorschijn komen.

12:21. De man wikkelt zijn sjaal af. Daaronder vandaan rolt een onderkin tevoorschijn die nog het meest lijkt op een zak gevuld met vloeibaar frituurvet. Over de glanzende huid groeit een vachtje van ragfijne, rossige baardharen die glinsteren in het tl-licht. Bij elke hoofdbeweging die de man maakt, lilt zijn fonkelende onderkin er met een halve seconde vertraging achteraan. Ik sla de benen strak over elkaar en voel mijn lepel klingelen tussen mijn verstarde kaken.
De man neemt twee slokken koffie en steekt dan plots een lepel erwtensoep naar binnen. Hijgend en blazend kauwt hij op zijn soep. Bij elke malende beweging ontstaat er op de plek waar zijn kin zich terugtrekt in het vet een diepe haarloze put. Weerloos onderga ik dit visuele geweld.

12:23. Een voedselaanval is op handen. Ik forceer dus mijn eerste hap en kieper de erwtensoep op mijn tong. Mijn speekselklieren sproeien en door mijn hoofd dansen plakken rookworst op de baren van een onstuimige onderkinnenzee.

12:25. Oksels jeuken, zweet loopt over mijn rug en de onbewogen erwtensoep op mijn tong drukt als een blok beton. Ik besef dat ik de tijd stil zal moeten zetten. Alleen zo kan ik deze wereld nog redden. Ik fixeer me op mijn analoge horloge, hoor hem tikken en zie het wijzerpuntje elke seconde zachtjes natrillen.

12:28. Mijn hartslag vertraagt, het puntje van de secondewijzer hapert en de mensen in de winkel beginnen langzamer te lopen. De wereld om mij heen komt tot rust. Mijn gevoelens van afkeer en paniek maken plaats voor honger. Overwon ik nu daadwerkelijk de onderkin?

12:29. Na een minuut van intense tijdmanipulatie dringt een burlend geluid mijn oren binnen. Dat was de keelkwab die zijn genadeslag uitdeelde. Een uitgebraakte donderwolk van gasvormig maagzuur en erwtensoep baant zich op volle snelheid een weg naar mijn neus. De secondewijzer loopt weer op volle snelheid en mijn hartslag overtreedt elke limiet.

Half een. Terwijl handen over bovenbenen wrijven en kiezen klapperen, schieten er beelden door mijn hoofd van soepkomscherven in lillend lichaamsvet. De geur van erwtensoep vermengt zich met de ijzersmaak van bloed. Ik kan enkel nog toekijken.

Mail

P. van Stingelande is kameleon en letterzetter. Hij slijt zijn dagen met het optekenen van alledaagse avonturen en treurige observaties. Hij hoopt ooit een kat te hebben.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer