Het leven van een verliefde puber gaat niet over rozen. Hoe trek je de aandacht van Julia, die op softbal zit en een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm wil laten zetten? Een kort verhaal van Bart Kuipers.
Julia wilde bij mij in het groepje en toch baalde ik, want ze wilde niet bij mij in het groepje vanwege mij, maar vanwege die slijmbal van een Arne, waar ze smoorverliefd op was.
Arne vond haar natuurlijk niet zo interessant. Hij deed alleen maar alsof. Dat wist ik, want Arne en ik waren beste vrienden. Het was best een aardige gast, maar zodra er een meisje in de buurt kwam veranderde hij in iets glibberigs dat weg kronkelde naar de rookplaats op het schoolplein, zonder gedag te zeggen.
Afijn, ik moest dus tegenover die stoplap van een Hanneke zitten, het wormvormig aanhangsel van Julia – waar zij ging, ging het aanhangsel – en ik moest de hele tijd al die vreselijk saaie verhalen aanhoren over haar weekend, waarin ze niks anders leek te doen dan gedichten schrijven en het hok van haar cavia verschonen. En Julia ondertussen maar wanhopige pogingen doen om Arne te versieren, naast me. Het was niet te doen.
Zo knap was ze niet eens, maar ze zat op softbal en ze wilde een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm laten zetten, alleen dat mocht niet van haar moeder. Die hield niet van tatoeages.
Het was zomer en Arne wilde de hele tijd van alles doen na schooltijd. We móesten naar het skatepleintje. We móesten een heel pakje roken in het park. We móesten van de Stichtse brug af duiken.
We moesten en zouden ook onze verjaardagen vieren met een groot feest op het strandje. Ik wist meteen wat voor feest dat ging worden: Arne en Julia zouden binnen no-time verdwenen zijn en dan zou ik opgescheept zitten met het aanhangsel en al die andere doodsaaie types. Eigenlijk wilde ik nee zeggen, maar hij had alles al geregeld.
Voor de zekerheid had ik een grote fles Jack Daniels gekocht. Dat deden ze in films ook altijd als ze het moeilijk hadden. Met de fles op mijn bagagedrager fietste ik naar het strandje. Arne was er al. Hij had een tafel meegenomen en plastic bekertjes en Pisang en Safari en cola en jus en bakken voor de chips. Hij had zelfs slingers meegenomen, alsof er iets te vieren viel.
Julia was er natuurlijk ook al. Ze had een rood jurkje aangedaan, terwijl ze nooit jurkjes droeg. Het was echt te sneu voor woorden. Ik wilde tegen haar schreeuwen dat ze niet zo idioot moest doen, maar in plaats daarvan pakte ik een plastic bekertje en schonk het vol met Jack Daniels.
En ja hoor, het was amper donker of Arne was al in geen velden of wegen meer te bekennen en die rode jurk zag ik ook nergens meer. Ik stond naast de dranktafel en luisterde naar het aanhangsel dat een of ander verhaal vertelde over een fietsvakantie in Frankrijk met haar ouders. Er kwam werkelijk geen einde aan. En ik maar Jack Daniels bijschenken en zij maar door leuteren. Op een gegeven moment kwam er gelukkig iemand vragen of er nog chips was. Nadat ik een nieuwe zak had leeg gekieperd in een van die plastic bakken moest ik pissen. De Jack Daniels had er behoorlijk ingehakt en ik had moeite om recht te lopen naar het toiletgebouwtje.
Bij de mannen was de hele bril ondergezeken, dus besloot ik naar de vrouwenplee te gaan. Het kon me al niks meer schelen allemaal. Het liefst was ik gewoon naar huis gegaan, maar dat zou opvallen. Dan moest ik dat morgen weer uitleggen en alles.
Nadat ik gepist had, deed ik de klep dicht en ging erop zitten. Uit mijn broekzak haalde ik het half verfrommelde pakje peuken dat ik van Arne had afgetroggeld vlak voor hij verdwenen was. Ik stak een sigaret op en inspecteerde de ruimte. Er was natuurlijk geen reet te zien, behalve een irritante bromvlieg die de hele tijd om mijn hoofd zoemde, maar alles was beter dan daarbuiten zijn. Ik rookte de sigaret in no-time op en stak er meteen nog een op. Ik nam een flinke teug van de Jack Daniels. Het begon me steeds beter te smaken.
Pas toen er iemand anders de vrouwenplee binnenkwam, stond ik snel op. Ik gooide mijn peuk in de wc, trok door en opende de deur, alsof ik net klaar was.
Daar stond Julia. Ze had gehuild, dat zag ik meteen, ook al probeerde ze met haar hand haar gezicht te verbergen. Zonder iets te zeggen ging ze de cabine in en deed de deur op slot.
Terwijl ik haar hoorde plassen, deed ik of ik mijn handen waste. Eigenlijk moest ik iets zeggen, maar ik had geen idee wat. Het was nogal duidelijk wat er gebeurd was: Arne had haar gezoend en daarna gezegd dat hij niks met haar wilde. Zo ging het altijd. Meestal kon het me geen zak schelen, maar dit was niet meestal.
Nu informeren naar haar tatoeage was overduidelijk een faux pas, maar ik had ook geen zin om te gaan vragen naar Arne en dan het hele verhaal te krijgen, met tranen, tuiten, alles.
Voor ik iets kon zeggen vroeg ze of ze wat van mijn Jack Daniels mocht. Dus gaf ik haar de fles aan, onder de deur door, en ik deed er een beetje leuk bij, zo van: ‘niet in de fles zeiken, ik weet hoeveel er nog in zit,’ of zo. Ze kon er wel om lachen.
Toen ze klaar was, liepen we samen terug naar het feest, dat inmiddels was ontaard in een orgie. Overal lagen mensen op elkaar. Overal draaiden tongen rond als molenwieken. Zelfs het aanhangsel had gescoord bij een of andere gast met stekeltjeshaar die ik nog nooit eerder had gezien.
Opeens zei Julia: ‘ik heb hier helemaal geen zin in. Laten we ergens anders heen gaan.’
Er was natuurlijk niks anders op dat hele strand behalve snackbar De Pinda en dus gingen we daar maar heen. Ik moest ook echt iets eten, want de Jack Daniels ging tekeer in mijn maag als een dolle hond. Julia nam juist steeds grotere slokken. Ze gaf de fles steeds terug aan mij en ik kon niet opeens zeggen dat ik geen zin meer had.
Ze bestelde een cola en een patatje oorlog. Ze zei dat ze daar wel aan toe was, aan oorlog. Ik moest lachen en bestelde twee broodjes frikandel met veel mayo. Ik at altijd broodjes frikandel met veel mayo.
Toen we eenmaal zaten, kon ik er niet langer omheen en vroeg wat er was gebeurd. Ze deed het hele verhaal. Dat Arne haar had gezoend en alles, en dat hij daarna haar tieten wilde zien en dat ze dus maar haar jurk uit had gedaan en haar bh. Arne had even aan haar tieten gezeten en was toen bovenop haar gaan liggen. Dat wilde ze niet, en toen had hij gezegd dat ze het dan verder maar uit moest zoeken. Ik wist niet wat ik moest zeggen, en dus zei ik maar dat hij dat vaker deed.
Ze wilde niet meer bij hem in het groepje, zei ze. Ze wilde niet eens meer met hem op dezelfde planeet zijn. Ik maakte een grap dat we hem naar Pluto moesten verbannen en daar moest ze zo hard om lachen dat er een beetje cola door haar neus naar buiten kwam, waardoor ze nog harder moest lachen. Ze zei dat ze wel bij mij in het groepje wilde en dat het aanhangsel dat ook graag wilde, want die vond mij sowieso veel leuker dan Arne.
De snackbar ging sluiten en we besloten maar terug te gaan naar het feest. Ik moest haar beloven dat ik bij haar zou blijven als we Arne tegen zouden komen. Ik mocht haar niet alleen laten. Ik beloofde het meteen. Onderweg pakte ze zelfs even mijn hand, die ze weer losliet toen ze een steen vond die heel erg leek op Arnold Schwarzenegger.
Ze zei dat ze nu zeker wist dat ze die tatoeage ging nemen, wat haar moeder er ook van vond. Ik zei dat het een goed idee was. Ik vond alles een goed idee, want ondanks de patat was ik ontzettend dronken. Ik kon amper meer lopen, maar dat kon ik natuurlijk niet laten merken, dus toen ze vroeg of alles goed was, zei ik dat alles prima de luxe was. Maar het was niet prima de luxe.
Terug op het strand stond Arne meteen naast ons. Het was super-awkward. Arne die de hele tijd probeerde om het goed te maken en Julia die zich half achter mij verborg. En dat terwijl ik alleen maar aan kotsen moest denken. Op een gegeven moment hield ik het echt niet meer en rende ik naar het water. Er kwamen hele frieten retour en iets groens, wat waarschijnlijk de broccoli was die ik thuis had moeten eten voor ik wegging.
Ik besloot mijn mond te gaan spoelen, maar er was alleen nog witte wijn en daar had ik echt geen zin in.
Toen ik terugkwam, was Julia verdwenen. Arne zei dat ze naar huis was gegaan, omdat ze zich niet lekker voelde. Hij vroeg of ik ook witte wijn wilde. Hij had de laatste fles gekaapt en goot de wijn in twee plastic bekertjes. Hij maakte een goeie grap over het aanhangsel. Ik had me voorgenomen om nooit meer een woord tegen hem te zeggen, maar ik moest toch keihard lachen. Hij vroeg of we de volgende dag zouden gaan skaten en eigenlijk had ik daar best wel zin in.
We zaten nog een paar maanden in hetzelfde groepje, Julia en ik, maar op een gegeven moment moest ik haar vertellen dat ik verliefd op haar was, en toen moest zij mij dus vertellen dat ze dat niet was, maar dat ze me wel heel aardig vond en alles. Dat wist ik natuurlijk al lang, maar het was toch behoorlijk klote. Ik heb toen nog een keer een fles Jack Daniels gekocht samen met Arne, maar na een half glas hoefden we allebei niet meer. Het was gewoon niet te zuipen.
