Jetski te koop, 2000 euro." /> Jetski te koop, 2000 euro." />
Asset 14

Jetski

Anna schrijft elke maand aan de hand van een oproep in de Albert Heijn een kort verhaal. Doe je mee? Mail haar een duidelijke foto van een bijzondere oproep en wie weet verwerkt zij hem in een van haar verhalen. Dit is de eerste aflevering.

“Woooh, dat is vet!”
Hij keek op van zijn boek.
Maria steunde op haar ellebogen en keek richting het water, ze lachte.

Het was dag twee en tot nu was alles ‘kut’ of ‘saai’ of een combinatie van ‘kut’ en ‘saai’ geweest. Dat begon met de koffie op Schiphol (kut), vervolgens de vliegreis (saai), de busreis was geen haar beter (kut en saai) en de camping idem. Alle prachtige exemplaren jonge Nederlandse medekampeerders waren in één oogopslag voor ‘onverstaanbaar’ uitgemaakt, Brabanders, vermoedde hij. Zij tweeën waren tot elkaar veroordeeld, aangezien Bas zich de eerste avond vol overgave in een pingpongtoernooi had gestort met zijn landgenoten en sindsdien alles en iedereen ‘keigaaf’ vond.

Hij volgde haar blik, ze had haar zonnebril op het puntje van haar neus (factor 40, want rimpels wil ze niet) gezet en keek naar een bruingebronsde jongen die als een luide bromvlieg over het water sjeesde. “Vind je?”, vroeg hij. “Hm?”, reageerde zij afwezig, alsof hij haar met zijn vraag uit haar blije roes had gewekt. “Moet je doen...” Ze lachte spottend en schudde haar hoofd. “Alsof jij dat goed vindt”, daagde ze hem uit. Na wat ongelovig gesputter had hij haar zo ver. “Ce n’est pas dangereux”, verklaarde de knul en zij knikte instemmend alsof ze hem verstond.

Hij bleef over, met zijn boek en alle kans om zich in het overige aanbod kampeerders te verdiepen. Zijn collega had hem verklapt dat deze camping het walhalla voor gescheiden mannen was. Twee tenten verderop bij Nicoline was het raak. Zij zag hem met zijn wc-rol lopen, een praatje was zo gemaakt, ze kookte lekkere pasta carbonara en de kinderen lagen vroeg in hun slaapzakken. Later op de avond wilde ze na een goed glas wijn of drie graag giechelend obscene verhalen over haar studententijd vertellen, waarin een glansrol voor haar ex-man was weggelegd, maar dat gaf hem niks, want ze rook lekker, naar zijn ex.

Bas had zijn heil de volgende dagen gezocht bij een moeder die een frituurpan had meegebracht. Maria kwam nog wel eens op het eten, als ze niet in de pizzeria zat met haar jetski-vrienden. Ze scheen er nogal goed in te zijn, terwijl iedere interesse in lichamelijke activiteiten haar verder vreemd was en ze zelfs te lui was om naar school te fietsen. Moe, verwaaid en gelukkig zag ze er uit, al vermoedde hij wel dat ze stiekem rookte, maar dat doen die Fransozen nu eenmaal graag. “Kun je je een beetje verstaanbaar maken?” Ze lachte: “We praten gewoon Engels hoor!”

Ontroostbaar zat ze in de bus naar het vliegveld. Haar tranen dropen langs de binnenkant van de zonnebril die Bas steeds van haar hoofd probeerde te plukken: “Het is keibewolkt hoor, zie je dat dan niet?” Thuis, boven een onaangeroerd bord pasta carbonara, maakte ze zich zuchtend verstaanbaar over haar verdriet: “Het was gewoon zó fijn.... Je kan zo hard op zo’n ding, het geeft zo veel... vrijheid, het was zó vet...”

Hij begreep haar, op haar leeftijd had hij het schaatsen ontdekt, waar zijn ouders maar weinig begrip voor konden opbrengen. En hoewel een nieuw paar schaatsen op zijn zestiende verjaardag bovenaan zijn verlanglijst stond, hadden zijn ouders hem verrast met een grote zwarte hond, die hij huilend van schrik in ontvangst nam. Hij zou dezelfde fout niet maken, hij zou het ultieme cadeau geven, zo mooi dat ze het niet eens durfde te vragen.

Natuurlijk schrok Maria, het ding had flink wat gekost. Daarna begon ze op te scheppen, tegen iedereen die het wilde horen en ze zei: “Nu móeten we volgend jaar wel terug hè, naar dezelfde camping, hoe vet is dat?” Haar klein vaarbewijs zou ze zo snel mogelijk gaan halen, dat mocht ze zelf regelen, daar was ze oud genoeg voor.

Twee maanden na haar verjaardag had ze nog niks geregeld. Hij noemde haar ondankbaar en zij klaagde dat ze zo druk was en die avond moest ze uit met vriendinnen dus ze moest maar snel naar de stad om kleren te kopen en ze at wel een patatje dan. Nicoline kwam eten. Na twee glazen wijn informeerde ze giechelend: “En, had je dochter veel liefdesverdriet?” “Liefdesverdriet?”

Hij voelde zich verslappen, zijn bestek gleed uit zijn vingers en hij keek ernaar. Hij zag de aderen op zijn handen. Hij wist hoe Nicoline nu keek, triomfantelijk, hij kende die blik. Hij wilde het niet zien. Domme, domme naïeve man. Hij zag hoe Nicoline zijn linkerhand vastpakte. “Sorry”, zei ze, “ik dacht dat je het wist, wat keivervelend voor je...”

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer