Asset 14

'Iets over sterk blijven of zo'

'Iets over sterk blijven of zo'

Redacteuren Rosanna Baas, Paula Lina en Jozien Wijkhuijs zijn songfestivalfans en niet bang om dat te zeggen. Speciaal voor deze blijde dag maakten zij een Eurovisietrialoog. Welke liedjes maken kans vanavond? Welke staan er tot hun grote spijt ook in de finale? En wat was nou eigenlijk de boodschap van het Russische liedje?

Jozien: Even een biertje openen.

Paula: Haha cheers.

Rosanna: Ik wil ook bier!

Paula: Ik ook. Even zoeken.

Jozien: Zo. Proost.

Rosanna: Hoe zeg je dat in het Portugees?

Jozien: Uhm. *Zoekt op google translate* Felicidades. Laten we ome Google maar geloven.

Rosanna: Oké. Nou. Eerste gedachtes bij de Eurovisieweek?

Paula: Intens.

Rosanna: De eerste helft was wel duidelijk beter dan de tweede wat mij betreft.

Jozien: JA!

Paula: Het is al lang geleden dat ik ook de halve finales keek en ik snap nu waarom. Die uitzendingen zijn zó lang.

Jozien: Ik vond het wel weer mooi hoor. Als je de halve finales niet kijkt, hoe krijg je dan ooit zo'n verschrikking te horen als dat nummer van San Marino? Dat maakt dat je andere muziek weer meer waardeert.

Paula: Ja, ik ben wel blij dat ik die nep-Sporty Spice niet terug hoef te zien.

Rosanna: Nou ja, zijn er geen verschrikkingen door dan?

Paula: Tuurlijk wel. Dat zul je altijd houden.

Jozien: Zo uit m'n hoofd: Cyprus, Denemarken.

Paula: Moldavië.

Jozien: NEE! Dat was fantastisch.

Paula: Litouwen vond ik echt sáái. Die zangeres lag een beetje passief op het podium te niksen in een zwierige jurk. En toen ze opstond werd het alleen maar erger. Ze omhelsde haar man aan het eind of zo?

Jozien: Die gast was haar echte man hè.

Paula: Oh, toch wel echt dus.

Rosanna: En Cyprus was die Beyoncé toch? Alleen kon ze niet zingen.

Cyprus is echt een McDonalds-hit, met strakke dansjes.

Jozien: Ja die ja, met dat pakkie dat ik dan wel weer aan wil voor de volgende bruiloft waar ik heen moet.

Paula: Cyprus is echt een McDonalds-hit, met strakke dansjes. Ik vind het zelf afschuwelijk maar het zou best hoog kunnen scoren.

Jozien: Oh dat gaat het inderdaad ver schoppen vrees ik.

Rosanna: Over Beyoncé gesproken: was het Slovenië met die formation-act?

Jozien: Uhm. tell me more?

Rosanna: Die chick met dat roze haar. Over onafhankelijke vrouwen zong ze. Was nog net voor Waylon door.

Paula: Ik heb bij Slovenië staan: ‘strakke dansjes, te snel, grapje over dat de muziek er niet meer is, slecht geacteerd, okdoei’. Slovenië was die act waarbij de muziek zogenaamd uitviel. Zucht...

Jozien: Oh die! Wel gaaf haar. Verder weet ik niets meer van het liedje.

Rosanna: Nou de dansjes maakten wel indruk dus. Op mij in ieder geval. Verder zeker geen winnaar.

Paula: Ik vond de dans ook goed, maar de rest een beetje prut en nep. Maar ik kan ook heel hard zijn, zo'n moment verpest het dan voor mij echt een beetje.

Jozien: Dat ze even stilviel?

Paula: Ja en vooral het slechte acteerwerk. Ik vond het heel nep, maar misschien zeur ik nu gewoon. Ik vond het niet verrassend, laat ik het zo zeggen.

Jozien: Ik zit nu nog even door de lijst te gaan. Bizar hoeveel dingen to-taal niet in m'n hoofd zijn blijven hangen.

Paula: Zweden was wel groovy trouwens, daarvan wilde ik zelf gaan dansen.

Rosanna: Die jongen van Zweden deed me zo erg aan iemand denken, maar ik kan er maar niet achter komen wie... Heel irritant!

Jozien: Haha, dat zei een vriendin van mij ook gisteren! We kwamen er niet uit… Wat had Estland ook alweer?

Paula: Die vrouw met die rare jurk is Estland. Die zingt als een sirene.

Jozien: Oh! Die op een soort berg zat. Een berg van jurk.

Rosanna: Nee, dat was Rusland! Toch?

Jozien: Nee, dat was óók Rusland. Ze hadden het allebei.

Rosanna: Ben wel heel blij dat die niet door is overigens.

Paula: Dat Estse nummer had iets ouderwets. Deed me denken aan mijn pubertijd, toen ik het nog gênant vond om toe te geven dat ik naar Eurovisie keek.

Rosanna: Toen was het toch ook nog gênant? Anouk had toen nog niet meegedaan hè.

Jozien: Vond je het ooit gênant om toe te geven dat je naar Eurovisie keek?

Paula: Haha, ja dus. De liedjes waren toen veel oncooler. Ik vind dat de nummers van dit jaar echt veel hipper zijn dan 'in mijn tijd' - hoewel ik dus ook vind dat dit alsnog mijn tijd is. Niet dat ik nou weg ben van de 'hippe' nummers van nu. Haha, het is ook nooit goed...

Jozien: Ik weet niet of ik het toegaf, maar het was bij ons thuis wel altijd vaste prik.

Rosanna: Ze zingen wel haast allemaal in hun eigen taal of in het Engels nu. Behalve Estland dan dus...

Paula: Wat vond je stom aan Rusland, Rosanna? Ik vond het schattig dat ze het in het Engels probeerden. Maar Rusland was echt onverstaanbaar. En Hongarije zong volgens mij ook in de eigen taal. Daar had de commentator het over.

Jozien: Ik weet niet, ik merk toch altijd dat ik een nummer in de eigen taal wel sympathiek vind.

Rosanna: Nou, ik vond het ballet heel mooi. Maar de zangeres zong niet heel goed. En verder durf ik niets te zeggen wegens politieke correctheid.

Jozien: Haha, Rosanna, dat mag wel gewoon hoor.

Paula: De Russische ballerina's dansten inderdaad mooi.

Rosanna: Nou, ze zat in een rolstoel toch. Dus dan durf je er eigenlijk niet meer negatief over te doen...

Paula: Ik vond de boodschap van haar nummer wel heel mooi. Ze zong alleen niet zo goed.

Jozien: Zat er een boodschap in?

Paula: Ja, iets over sterk blijven of zo.

Jozien: Hahahahaha! 'Iets over sterk blijven ofzo'.

Paula: Ik weet het niet meer precies om eerlijk te zijn. Maar ik had opgeschreven dat ik het een mooie boodschap vond.

Rosanna: Vonden jullie het spannend of Waylon doorging?

Als we dit publiceren krijg ik waarschijnlijk allerlei vaderlandslievende P**-stemmers achter me aan

Jozien: Ja. Ik dacht echt: dit wordt niks. En ik had het niet eens onterecht gevonden.

Paula: Om eerlijk te zijn was ik verbaasd dat hij doorging.

Jozien: Als we dit publiceren krijg ik waarschijnlijk allerlei vaderlandslievende P**-stemmers achter me aan, maar ik vond het echt redelijk gênant allemaal.

Rosanna: Oh, ik vond hem dus eigenlijk wel een van de beteren.

Paula: Ik vond het niet spannend. Ik ben niet zo nationalistisch en vond het nummer gewoon niet zo sterk. Maar van de andere kant zong hij wel enorm zuiver. Dus ja, technisch zat het goed in elkaar.

Jozien: Dat is hem wel toevertrouwd en dat is al winst op Eurovision, maar daar gaat het ook niet om vind ik. Wat vonden jullie van die dansers?

Paula: Hysterisch. Ik vond het een soort… zombies op XTC. Maar dan in een bad trip of zo. Ik weet niet. Raar.

Rosanna: Ik vind krump vet. Echt waar. Die gitaren zonder versterking daaraantegen...

Jozien: Maar op dit nummer?!

Paula: Ja, dat dus. Het paste niet helemaal voor mijn gevoel. Ik vond dat hele cowboythema ook een beetje raar.

Jozien: Ik snáp het gewoon niet. Zat echt een beetje door mijn vingers heen te kijken. Maar los daarvan: ik vind het wel leuk dat-ie door is, anders werd morgen heel saai.

Paula: Hij zingt ook zeker wel goed, maar ik hou niet van de stijl. En ik vind het eerlijk gezegd ook niet helemaal bij hem passen, maar goed. Details. Misschien scoort hij er wel hoog mee.

Rosanna: Oké, rondje favorieten dan?

Jozien: Ja! Om de positiviteit er een beetje in te brengen. Zullen we allemaal een top 3 doen?

Paula: Voor mij: Oostenrijk, Noorwegen, Finland, Hongarije, Zweden. Niet per se in die volgorde.

Jozien: Haha, dat is een top 5, maar dan ga ik dat ook doen: Ierland, Oostenrijk, Finland, Moldavië, Australië. Maar dat kan morgen weer anders zijn, want zo ben ik.

Rosanna: Oostenrijk was fijn! Al heb ik dus wel sindsdien New Age van Marlon Roudette in mijn hoofd. Iets in dat refreintje…

Jozien: JAAA New Age. Dat hebben wij gisteren nog zitten googelen.

Rosanna: Haha, ik had echt met jou moeten kijken Jozien.

Jozien: Ja, note to self voor volgend jaar.

Paula: Ierland was met het lieve homostelletje.

Jozien: Wist je dat China dat niet heeft uitgezonden? En Rusland had er ook moeite mee.

Paula: Absurd.

Rosanna: Maar, niemand van jullie Tsjechië in de top vijf? Dat was toch super groovy voor zo'n blank, blond jongetje?

Jozien: ‘Groovy for a white guy'. Uhm. Tsjechië. Help me ff.

Paula: Ik vond het een irritante compilatie van fragmenten uit generieke hits. Teveel Justin Timberlake meets Snoop Dogg meets Ed Sheeran meets Niall Horan.

Rosanna: Bruno Mars?

Paula: Gewoon niet mijn ding, maar ik denk wel prima muziek voor een souvenirwinkel.

Rosanna: Ik doe wel dansjes hoor.

Jozien: OH DIT VENTJE. Met die rugzak. Nee, dat trok ik echt niet.

Paula: Wat vonden jullie van Israël?

Volgens mij is het niet per se een kip. Cardi B doet dat ook constant.

Jozien: Ja eerst dacht ik: waarom die kip? Ze maakt kippengeluiden en dat snapte ik niet. Maar aan het eind van het liedje was ik wel redelijk aan haar kant.

Paula: Ik snap het nog steeds niet. Is het omdat ze een chick is? Het deed me een beetje denken aan Kimbra, die gekke geluidjes.

Rosanna: Volgens mij is het niet per se een kip. Cardi B doet dat ook constant.

Jozien: Ze is ook wel een beetje Cardi B-ish.

Paula: Het was ook wel vals. Maar haar attitude was geweldig.

Rosanna: Maar dat was geen criterium hadden we besloten toch? Valsheid?

Jozien: Tot op zekere hoogte, zou ik zeggen. Niet Polen-vals. Dat is niet oké. Een beetje vals, maar wel een mooie act, vind ik wel gaan voor Eurovision.

Paula: Polen was héél vals inderdaad. Live echt waardeloos.

Jozien: Bij Polen hielp zelfs dat rare handdansje niet meer. Hé en nog even iets wat ik wil vragen: wat vonden we van Jan Smit?

Paula: Als commentator?

Rosanna: Was hij de aardige of de nare?

Jozien: De nare, geloof ik.

Paula: Hij vond dat Nederland beter was dan Hongarije.

Jozien: Hij vond alles wat ik leuk vond stom en andersom.

Rosanna: Dat is dan wel weer geruststellend toch?

Paula: Ik vond die andere presentator ook gemene grapjes maken.

Jozien: Cornald Maas toch?

Paula: Maar je had dus die stem die alles aankondigde. En Jan Smit reageerde vooral overal op. Die andere man maakte vaak gemene grapjes.

Jozien: Ik heb dus trouwens mijn hele leven gedacht dat Cornald Maas iemand anders was. Iemand die in de voorbeschouwing zat. Ik riep: CORNALD! En iedereen lachte me uit want dat was niet Cornald.
Mijn leven is een leugen.

Paula: Hahaha. Drama. Ik heb geen idee hoe die man heet. Ik vond dat Jan Smit niet zoveel zinvols zei. Hij zei over een deelnemer die best vals zong dat er technisch niet veel op aan te merken viel. NOU DIKKE DOEI. Ze was niet mega vals, maar wel out of tune.

Rosanna: Overigens staat Portugal nu wel echt op mijn lijstje met vakantiebestemmingen. Die beelden tussendoor!

Paula: Ja, wauw.

Jozien: Ik vond het stukje waar oud-deelnemers het liedje van vorig jaar zongen heel mooi.
Ik heb het al een aantal keer teruggekeken, misschien wel.

Paula: Haha. 'Misschien'. Ik vond het wel aandoenlijk.

Rosanna: Toen was ik wat anders doen. Heb nooit zo veel geduld voor het pauzevermaak. Gelukkig ging de puntentelling wel snel. Dat duurt zaterdag natuurlijk weer eindeloos.

Jozien: Ik vind dat het tenenkrommend fijnste. DOUZE POINTS.
Maar als jullie nu op iemand je geld moesten inzetten. Wie dan en waarom?

Paula: Moeilijk. Rosanna wat was jouw top 5 nou eigenlijk? Of heb ik daar overheen gelezen?

Rosanna: Nee, we dwaalden wat af. Uhm, Tsjechië, Oostenrijk, Isräel en Bulgarije. En die Duitse Ed Sheeran is ook wel schattig.

Jozien: Sowieso vond ik het een vrij hoog Ed Sheeran-gehalte hebben allemaal.

Paula: Het songfestival leunt een beetje op nummers die lijken op hits van de afgelopen paar jaar. En veel op Zweedse songwriters.

Rosanna: Volgens mij is Oostenrijk onze enige gemeenschappelijke deler dan. Zou wel leuk zijn. Dan kan Conchita Wurst weer presenteren.

Jozien: Ja, ik ben ook wel voor Oostenrijk. Het was gewoon goed.

Paula: Ik zou Oostenrijk heel erg tof vinden.

Jozien: Laten we het daar over eens zijn dan.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer

Oh Sultan, pахмат, maar ik voel niet hetzelfde

Oh Sultan, pахмат, maar ik voel niet hetzelfde

Na een paardentocht in Kirgizië wordt voor Jip van Steenis duidelijk dat haar connectie met gids Sultan een andere wending nam dan ze had verwacht. Wat gaat er allemaal verloren in de interculturele vertaling wanneer je als toerist een band opbouwt met iemand in het buitenland? En hoe begeef je je in deze heteronormatieve dynamiek als biseksueel, in een land waar je niet queer mag of durft te zijn? Lees meer

Sigrid Kaag blijft diplomatisch bij Zomergasten, heel even komt ze los

Sigrid Kaag blijft diplomatisch bij Zomergasten, heel even komt ze los

Janine Abbring begint het gesprek met de woorden: “Je bent de afgelopen paar jaren veelvuldig bekeken door andermans ogen, maar vanavond kies jij de beelden.” Dat zet meteen de toon, maar roept ook de vraag op: zal doorgewinterde diplomaat Sigrid Kaag, met haar altijd politiek correcte antwoorden, het achterste van haar tong laten zien, of... Lees meer

Dingen die ik nooit gedaan heb

Dingen die ik nooit gedaan heb

Op een warme avond in een koele loods loopt een jonge vrouw een bekende professor tegen het lijf. Met de geur van opgedroogd zweet en de aanblik van een duur kapsel neemt Faye Schumacher ons mee in een ontmoeting tussen Vanessa en Meneer de Professor. Lees meer

:Zomergast Tommy Wieringa ziet ruimte: 'Er is nog heel veel te redden'

Zomergast Tommy Wieringa ziet ruimte: 'Er is nog heel veel te redden'

Tommy Wieringa verleidt je op fantastische wijze om samen met hem een doodlopende steeg in te lopen. Met een lach en een handig gebaar wijst hij de kijker op de fonkelende scherven onder ieders voeten. 'Er is nog heel veel te redden.' Lees meer

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

'Een uitvaart is toch meer voor de nabestaanden.' Steef probeert zichzelf een houding te geven wanneer ze hoort dat haar vervreemde zus is overleden. Nadine Ronde neemt je mee in de eerste stadia van het rouwproces dat begint met een ongemakkelijk potje airhockey, een Super Mario PEZ-dispenser en gesprekken over de prijsstijging van komijnekaas. Lees meer

Auto Draft 22

Merel Pauw/Elmer zoekt naar vorm in Zomergasten: ‘Mag ik hier eeuwig over twijfelen?’

Astrid Goossens ziet hoe Zomergast Merel Pauw (/Elmer) zich comfortabel voelt als buitenstaander, terwijl ze praat over haar idolen, ingewikkelde mannen, blinde vlekken, het loslaten van controle, nationalisme en de schoonheid van harige kostuums. Maar krijgen we ook de mens ‘Merel’ te zien, of genieten we vooral van een performance? Lees meer

Meisjes

Meisjes

Op een dag krijgt een jonge vrouw de vraag om voor een standbeeld te zorgen. Samen met haar botte schaar vertrekt ze naar het bos. In dit verhaal onderzoekt Mei-yun Boswinkel de spanning tussen het strakke keurslijf van de middelbare school en het verlangen naar een ongedwongen ruimte. Lees meer