Asset 14

Wie houdt er niet van Intouchables?

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Zondag schotelde Mark Rutte ons een Hollywood-versie van de participatiesamenleving voor, een versie die onmogelijk is voor wie het niet kan betalen.

Zondagavond mochten we kijken naar de keuzefilm van Mark Rutte: de Franse film Intouchables. De feel-good film van 2011, een kaskraker die door heel Nederland geliefd werd. Hoe kan het ook niet? De film gaat over een man die voorbij zijn eigen vooroordelen kijkt en iemand die geen kans zou krijgen een kans geeft, en uiteindelijk leren beide mannen iets van elkaar. Prachtig, werkelijk. Het campagneteam had goud gevonden, een film waar werkelijk niemand boos om kon worden. Toegegeven, zelfs ik werd er week van, maar nu ben ik boos. Mark schotelt ons een Hollywood-versie van zijn beleid voor, maar de werkelijkheid is veel wranger.

Mark Rutte’s regeringscoalitie is de afgelopen jaren verantwoordelijk geweest voor grootschalige bezuinigingen in de zorg en welzijn. Onder zijn leiding werd de term ‘participatiesamenleving’ geïntroduceerd als alternatief op de verzorgingsstaat. Goede Nederlanders doen bij ziekte of ongeluk geen beroep op de staat maar op hun familie, vrienden of buren, en deze verlenen op hun beurt weer met plezier de zorg en hulp die iemand nodig heeft. Zo kan er flink bespaard worden, en krijgt iedereen misschien zelfs betere hulp dan wanneer de overheid dit doet.

Kijk maar naar Intouchables, daar werkt het heel goed. Een verlamde en steenrijke Parijzenaar krijgt fantastische hulp van allerlei aardige mensen wiens salaris hij betaalt. Hij huurt een onprofessionele, kansarme jongen uit de banlieues in, en op miraculeuze wijze kunnen ze het fantastisch met elkaar vinden en wordt het leven voor beiden duidelijk beter. De kansarme jongen kijkt namelijk verder dan de handicap, en behandelt de steenrijke Parijzenaar zoals hij ieder ander zou behandelen. Iets wat geen van zijn – wel professionele – collega’s ooit heeft gedaan.intouchables_fbZorg werkt volgens de VVD beter als het door mensen gedaan wordt, in tegenstelling tot professionals. Dus kunnen die professionals wel weg. De participatiesamenleving werkt in realiteit niet zo soepeltjes. Chronisch zieken en gehandicapten voelen zich vaak te bezwaard om hulp te ontvangen van hun kennissen, en kennissen of buren willen liever met hen geen zorgrelatie aangaan. Kort door de bocht gesteld is het gevolg dat mensen zelf hun hulp in moeten kopen of in de kou komen te staan. Het sprookje van Intouchables is onmogelijk voor wie het niet kan betalen. Ondertussen wordt je hulp je afgenomen met de boodschap dat je het zelf maar uitzoekt.

Er wordt bewust bezuinigd op de publieke zorg, maar het wordt gepresenteerd als de feel good movie die iedereen zo mooi vindt. Daarom is het zo schunnig dat Rutte koos om ons Intouchables voor te schotelen. Het verhult de pijnlijke realiteit van zijn beleid en speelt in op je gevoelens, want wie wordt er nou boos om Intouchables? Niemand toch, dus wie kan er dan boos worden om de participatiesamenleving? Zo wordt er gedaan alsof bezuinigen op de publieke zorg een feestje is voor iedereen.

Still uit Intouchables

Mail

Yoren Lausberg (1992) is researchmasterstudent Sociologie aan de UvA.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer