Het zal u niet zijn ontgaan: vorige week werd het nieuwe tijdschrift Park gepresenteerd, een ‘journalistiek verantwoorde glossy’. De makers baseerden zich op journalistieke legendes als Rolling Stone en Vanity Fair; een hoopvol begin. Maar Park staat vol met lui geschreven stukjes, loze BN'ers, enorme opvulfotografie en schaamteloze advertorials, zoals het ‘interview’ met Charlize Theron, waarin ze op negen onderwerpen moet reageren en het eerste meteen het luchtje J’Adore is. “Mijn samenwerking met Dior. Het merk heeft een prachtige historie, het voelt als familie. Ik draag J’Adore niet altijd, omdat ik het speciaal wil houden.” De toevoeging ‘journalistiek verantwoord’ moeten we blijkbaar ironisch opvatten.
De afname van lezers en de vlucht van adverteerders is door media-uitgeverijen als excuus gebruikt om de journalistieke sector volledig uit te hollen. In minder tijd en met minder geld en mankracht moeten er heel veel zo kort mogelijke bijdragen geleverd worden. Niet te moeilijk, niet te lang, niet te zwaar. En het moet er lekker uitzien. Het antwoord op de papieren crisis is volgens hen niet een verbetering van het product, maar een ondubbelzinnige slijmerij bij de potentiële lezer.
Voeg hierbij de enorme macht van de PR-industrie en de norm wordt al snel de lifestyle-journalistiek zoals we die in Park, maar ook NRC’s Lux zien, waarin iedereen een ‘held’ is, er ‘lekker geleefd’ wordt en er vooral spullen verkocht moeten worden. Het is DWDD op papier. En het ergste is nog wel dat men deze oppervlakkige navelstaarderij als diepgang probeert te verkopen.
Het ‘openhartige gesprek’ met Matthijs van Nieuwkerk in Park is exemplarisch voor deze treurige trend. Het gaat vooral over lekker eten en Parijs, en zodra het even de diepte in dreigt te gaan, geeft de presentator toe: “Het afdalen in mezelf is iets waar ik geen enkel talent voor heb. (…) Misschien ben ik bang dat ik iets tegenkom dat me niet zal bevallen."
Wie stelt hier iets tegenover?

Door Rutger Lemm

In het Amstelpark zat een vrouw onder een vilten kap en schreef een rol papier vol. Het miezerde die zondagmiddag, en de tekst die voor haar lag uitgerold verwasemde, maar zij keek niet op en ging stug door met haar écriture automatique.
In het Rietveldpaviljoen kraakte een meisje vier dagen lang walnoten met haar blote handen. Ik heb haar handpalmen naderhand niet gezien, die zouden toch flink beblaard moeten zijn, maar ook zij gaf geen krimp.
In het glazen huis lag een man in pak stokstijf op een voetstuk, en boven hem hing, met haar gezicht naar hem toe, een vrouw even onbeweeglijk aan touwen. Haar gezicht was niet te zien door het lange rode haar dat ervoor hing. In dezelfde ruimte voerden twee performers aan een weefgetouw Penelope’s Act op; de titel spreekt voor zich.
Slow down. De afgelopen week organiseerde DasArts een festival voor performancekunst in het Amstelpark, zonder bombarie, zonder 'cultureel ondernemerschap', zonder zitjes en zonder toegangskaartjes. Terwijl de euro doorwankelde, Filippino’s verdronken, de Egyptische politie demonstranten doodschoot, Vaclav Havel en Kim Jong-il overleden, en de PVV nog wat verder zaagde aan de rechtsstaat, gingen negen performancekunstenaars in een koud en regenachtig park hun monotone gang.
Soms is het heel simpel. Er valt niks aan te interpreteren. Is dit nou kunst? Hebben die mensen niks beters te doen? Zeik niet. Ik had een kuthumeur en een kater. Dat had ik daarna nog steeds. For art makes nothing happen.
Maar zolang deze liefdevolle tijdsverspilling mogelijk is, is er nog hoop.

Door Floris Solleveld

Het huidige Nederlandse kabinet is van plan drastisch te bezuinigen op de geestelijke gezondheidszorg. Daarmee dreigen honderden mensen met een soms ernstige psychische stoornis 'op straat' te belanden. België kondigde deze week aan dat er juist geïnvesteerd moet worden in de geestelijke gezondheidszorg. De Belgse zot wordt waarschijnlijk zelden opgemerkt, omdat deze zich meestal tot in de vroege uurtjes aan een toog ophoudt. De dronkenlappen hebben daardoor nooit opgemerkt dat er daadwerkelijk wat scheelt met “d'n Jos”. Belgische psychiatrische inrichtingen! We kunnen ons alvast in onze handjes wrijven.
Ook kondigde het Nederlandse kabinet aan drastisch te zullen bezuinigen op het onderwijs. Daarmee dreigen honderden leraren werkloos te raken. België liet deze week weten, bij monde van de Vlaamse minister van onderwijs Pascal Smet, dat deze “Hollandse” leerkrachten meer dan welkom zijn in de Vlaamse scholen, die de komende jaren met een steeds nijpender lerarentekort kampen.
België zet in tijden van economische crisis haar poorten wijd open voor wie ze waardevol acht. Dit zijn blijkbaar gekken en leraren. Waar deze rare tegenstelling vandaan komt is mij een raadsel. Had Nederland niet een net zo nijpend lerarentekort? Of is dat alweer veranderd? Zitten de Belgische straten echt zo vol met gekken? Zijn bovendien niet alle Belgen een beetje gek? Het lijkt wel alsof België nog wat langer in demissionaire toestand wil blijven hangen, en de economische crisis wil blijven ontkennen. Maar misschien weet België beter dan Nederland wat belangrijk is: zotten behandelen en leraren voor de klas. Dat mogen dan zelfs wel Hollanders zijn.

Door Daan Oostveen