De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Tim Fraanje heeft sympathie voor de standpunten van de SP. Maar hij zou het zeer op prijs stellen als ze hun enge campagneposters weghaalden.
Laat ik beginnen te zeggen dat ik de meeste standpunten van de SP erg sympathiek vind. Maar toen ik laatst langs een van hun nieuwe levensgrote verkiezingsposters liep, schrok ik een beetje. Ik kon het niet helpen. Onder het motto 'klaar om te knokken' stond de voltallige fractie me aan te kijken, alsof ze al een jaar op een dieet van rood vlees zaten en elk moment met schuim op de mondhoeken, rollende ogen en scheermesjes aan hun handen gebonden de Tweede Kamer konden gaan binnenstormen. 'De afgelopen tijd hebben we gezien wat er gebeurt als het land bestuurd wordt door een elite. Kom in actie' zeggen ze dreigend, in het filmpje dat bij de poster hoort.
Ik wil hier geen politiek statement maken, en ook absoluut niet zeuren over de 'toon van het debat'. Maar ik kan gewoon niet tegen dat woord, knokken. Knokken is leuk hoor, en ik ben ook helemaal voor invoering van de Italiaanse manier van politiek bedrijven. Steek die interruptiemicrofoon in het neusgat van Wilders. Plant die vuist in Rutte's glimlach. Misschien lucht het op, misschien is het vermakelijker voor het volk dan oeverloos gepolder. Maar als je echt iets wilt veranderen kun je beter een langetermijnstrategie hebben.
Dat wil de SP namelijk, iets veranderen. Dat klinkt best constructief en positief. Er is een doel, waarvan ik aanneem dat de SP het enigszins haalbaar acht: minder sociale ongelijkheid. Waarom dan dat knokken? Knokken doe je als je wanhopig bent, als je van gekkigheid niet meer weet wat je moet. Toen Diederik Samsom probeerde zijn lijsttrekkerschap voor de PvdA nog wat te rekken noemde hij dat 'knokken', doorknokken zelfs. Je hangt in de touwen van de boksring. Je hebt een bloemkooloor, je ogen zijn dichtgeslagen, je hebt twee gekneusde enkels en een zware hersenschudding. Het hele publiek knikt meewarig 'nee', en dan toch doorgaan voor de derde ronde. Dat is knokken. Het maakt niet uit of je wint of verliest, als er maar veel bloed is. Is dat nobel? Mwa. Schiet je er iets mee op? Mwa.
De SP wil blijkbaar proberen de boze kiezers af te pakken van de PVV. Een mooi streven. Maar moet je daarvoor zelf ook per se boos zijn? Boosheid is een emotie die veel energie kost. Die energie kan de SP beter gebruiken om gewoon te proberen haar plannen uit te voeren. Het verkleinen van de kloof tussen arm en rijk, goede zorg, lagere huren. Daar wordt het leven van veel mensen die nu boos zijn een stuk leuker van. En dat is toch hopelijk vooral de bedoeling van een socialistische heilstaat: blije mensen. Dat is een prachtige toekomstvisie, maak dáár dan alsjeblieft een foto van, SP. Geluk is ook een onderbuikgevoel. Van deze posters word ik alleen maar bang, voor guillotines en anti-elitaire razzia's. Dat er vijftien man met stokken onder mijn raam komen staan als ik mijn zijden overhemd aan het strijken ben of op een doordeweekse dag aan de champagne zit. Ik dúrf zo niet eens op de SP te stemmen.
Beeld: www.publicdomainpictures.net
