Illustratie: Tejo Verstappen

Knarsende tanden, nagels over een schoolbord, een mes in een pan." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Knarsende tanden, nagels over een schoolbord, een mes in een pan." />
Asset 14

Geluidsfobie

De tandjes van mijn dochter komen door. Dat is op zichzelf natuurlijk een fantastische ontwikkeling, maar het heeft ook zo zijn mindere kanten. Annika kan nu namelijk iets waar ze heel trots op is, maar wat mijn dagelijks functioneren behoorlijk belemmert: ze schuurt met grote regelmaat haar vier halve boventanden en twee volgroeide ondertanden over elkaar heen en weer en dit resulteert in een geluid dat alleen maar te vergelijken valt met nagels die over een schoolbord krassen. Nu ben ik al overgevoelig waar het meer gangbare geluiden betreft. Weinig mensen zullen blij worden van nagels die over een schoolbord krassen, maar ik kan ook al niet tegen het geluid van een krijtje op een schoolbord – een van de vele redenen dat mijn carrière als leraar zo kort geduurd heeft. Ook het geluid van een mes of vork in een pan is niet aan mij besteed. Dat stuk metaal hoeft maar een klein stukje van de pan aan te raken (bijvoorbeeld om er iets uit te scheppen) en ik ren al hysterisch weg.

Het is een erfelijke aandoening: mijn vader heeft precies dezelfde geluidsfobie. Het schiep wel een band, zo gezamenlijk scheldend en schreeuwend onze oren dichtknijpen terwijl mijn moeder het avondeten bereidde. Zij leek er op momenten een zeldzaam genoegen in te scheppen om net iets te hard en net iets te lang met het bestek door de pan te gaan, elke keer weer uiterst verbaasd van het effect dat ze hiermee teweeg bracht. Gelukkig hadden mijn vader en ik wapens achter de hand: mijn moeders zwakte zit hem in het visuele. Zij kan direct uitgeschakeld worden met mierenhopen en wespennesten. Dat heeft niets met enige angst voor dit gedierte te maken, maar alles met het gekrioel van ontelbare stipjes op een oppervlak. Dus wanneer zij weer eens begon te krassen hielden wij een van die natuurtijdschriften, waarop wij ons speciaal voor dit doeleinde hadden laten abonneren, boven de pan. Oorlog was het, maar ik kijk er met een warm gevoel op terug. Het eindigde er meestal mee dat een van ons patat ging halen, want eten moet je toch op een gegeven moment.

Illustratie: Tejo Verstappen

Ik herken mijn moeder wel in mijn dochter. Ook zij lijkt er een heimelijk plezier uit te halen om mij te tergen. Ik weet natuurlijk dat ik het mij maar inbeeld en dat Annika geen enkel kwaad in de zin kan hebben. Waarschijnlijk heeft ze door mijn hysterische reacties het idee gekregen dat ik het juist een fantastisch kunstje vindt, dat schuren van haar tanden, en dat ze me een trotse papa maakt door het te blijven doen. Het vertederde ‘aaaaah!’ dat ik uitslaak wanneer zij in haar handjes klapt, met haar tong klakt, of naar me zwaait, is voor haar misschien nog moeilijk te onderscheiden van het gemartelde ‘au! au! au!’ dat haar tandengeschuur bij mij veroorzaakt. Ze doet het ook uitsluitend wanneer ik alleen met haar ben. Het geluid is voor ‘gezonde mensen’ zo subtiel dat ze het nauwelijks zullen waarnemen en er dus niet op reageren. Zij kijkt me op haar allerliefst aan wanneer ze dit speciaal voor mij doet. Het geluid is voor mij echter zoiets hels, dat ik er niets aan kan doen dan pure kwaadaardigheid in haar ogen te zien en een sadistisch genot in haar kirrende lach ontwaar wanneer ik mij met spastische bewegingen tegen de folteringen probeer te beschermen

Natuurlijk probeer ik nu te ontdekken waar zij niet tegen kan. Ik heb verscheidene horrorfilms en natuurdocumentaires vertoond, ik heb haar kriebelende kleding aangetrokken, bedorven etenswaar laten ruiken, muziek met didgeridoos en panfluiten laten horen, ik heb haar uit het raam gehangen, maar ze blijft alleen maar vrolijk kraaien en in de lucht grijpen. Alsof het leven verdomme een spelletje is! En als het leven een spelletje is, zal ik het wel nooit van haar winnen.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer