Illustratie: Tejo Verstappen

Knarsende tanden, nagels over een schoolbord, een mes in een pan." />

Illustratie: Tejo Verstappen

Knarsende tanden, nagels over een schoolbord, een mes in een pan." />
Asset 14

Geluidsfobie

De tandjes van mijn dochter komen door. Dat is op zichzelf natuurlijk een fantastische ontwikkeling, maar het heeft ook zo zijn mindere kanten. Annika kan nu namelijk iets waar ze heel trots op is, maar wat mijn dagelijks functioneren behoorlijk belemmert: ze schuurt met grote regelmaat haar vier halve boventanden en twee volgroeide ondertanden over elkaar heen en weer en dit resulteert in een geluid dat alleen maar te vergelijken valt met nagels die over een schoolbord krassen. Nu ben ik al overgevoelig waar het meer gangbare geluiden betreft. Weinig mensen zullen blij worden van nagels die over een schoolbord krassen, maar ik kan ook al niet tegen het geluid van een krijtje op een schoolbord – een van de vele redenen dat mijn carrière als leraar zo kort geduurd heeft. Ook het geluid van een mes of vork in een pan is niet aan mij besteed. Dat stuk metaal hoeft maar een klein stukje van de pan aan te raken (bijvoorbeeld om er iets uit te scheppen) en ik ren al hysterisch weg.

Het is een erfelijke aandoening: mijn vader heeft precies dezelfde geluidsfobie. Het schiep wel een band, zo gezamenlijk scheldend en schreeuwend onze oren dichtknijpen terwijl mijn moeder het avondeten bereidde. Zij leek er op momenten een zeldzaam genoegen in te scheppen om net iets te hard en net iets te lang met het bestek door de pan te gaan, elke keer weer uiterst verbaasd van het effect dat ze hiermee teweeg bracht. Gelukkig hadden mijn vader en ik wapens achter de hand: mijn moeders zwakte zit hem in het visuele. Zij kan direct uitgeschakeld worden met mierenhopen en wespennesten. Dat heeft niets met enige angst voor dit gedierte te maken, maar alles met het gekrioel van ontelbare stipjes op een oppervlak. Dus wanneer zij weer eens begon te krassen hielden wij een van die natuurtijdschriften, waarop wij ons speciaal voor dit doeleinde hadden laten abonneren, boven de pan. Oorlog was het, maar ik kijk er met een warm gevoel op terug. Het eindigde er meestal mee dat een van ons patat ging halen, want eten moet je toch op een gegeven moment.

Illustratie: Tejo Verstappen

Ik herken mijn moeder wel in mijn dochter. Ook zij lijkt er een heimelijk plezier uit te halen om mij te tergen. Ik weet natuurlijk dat ik het mij maar inbeeld en dat Annika geen enkel kwaad in de zin kan hebben. Waarschijnlijk heeft ze door mijn hysterische reacties het idee gekregen dat ik het juist een fantastisch kunstje vindt, dat schuren van haar tanden, en dat ze me een trotse papa maakt door het te blijven doen. Het vertederde ‘aaaaah!’ dat ik uitslaak wanneer zij in haar handjes klapt, met haar tong klakt, of naar me zwaait, is voor haar misschien nog moeilijk te onderscheiden van het gemartelde ‘au! au! au!’ dat haar tandengeschuur bij mij veroorzaakt. Ze doet het ook uitsluitend wanneer ik alleen met haar ben. Het geluid is voor ‘gezonde mensen’ zo subtiel dat ze het nauwelijks zullen waarnemen en er dus niet op reageren. Zij kijkt me op haar allerliefst aan wanneer ze dit speciaal voor mij doet. Het geluid is voor mij echter zoiets hels, dat ik er niets aan kan doen dan pure kwaadaardigheid in haar ogen te zien en een sadistisch genot in haar kirrende lach ontwaar wanneer ik mij met spastische bewegingen tegen de folteringen probeer te beschermen

Natuurlijk probeer ik nu te ontdekken waar zij niet tegen kan. Ik heb verscheidene horrorfilms en natuurdocumentaires vertoond, ik heb haar kriebelende kleding aangetrokken, bedorven etenswaar laten ruiken, muziek met didgeridoos en panfluiten laten horen, ik heb haar uit het raam gehangen, maar ze blijft alleen maar vrolijk kraaien en in de lucht grijpen. Alsof het leven verdomme een spelletje is! En als het leven een spelletje is, zal ik het wel nooit van haar winnen.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer