Asset 14

Spring Breakers

Deze week keek onze redactie Spring Breakers van cultregisseur Harmony Korine (Gummo, Julien Donkey-Boy). Feestende studentes maken amok in Florida, een gangster pijpt zijn eigen pistool, en de bikini’s vliegen je voortdurend om de oren: “Spring Breakers geeft je het gevoel alsof je vastzit in een videoclip.”

Noor: Ik weet nog dat in 1996 Kids uitkwam, waar Harmony Korine het script voor schreef. Mijn moeder twijfelde of ik er wel naar toe mocht. Alleen dat al maakte veel indruk, en de film zelf staat ook nog in mijn geheugen gegrift: AIDS! Drugs! Seks!

Philip: Ik was twaalf toen ik Kids zag. Kids en Fort Alpha, zo zou het worden op de middelbare school. Denken jullie dat de kinderen van nu ook zo naar Spring Breakers zullen kijken?

Noor: Achter mij in de bioscoop zaten twee jongetjes van zestien – type nerd, niet de hipstervariant. Die kreunden elke keer hardop wanneer er weer werd ingezoomd op een bikinibroekje.

Meredith: Grappig, ik was zelf mijn meest vercrackte studentenperiode aan het vergelijken met de openingsscènes. De film was, net als Kids, een met steroïden opgepompte versie van mijn meest uit de hand gelopen feesten.

Philip: En toch zet Korine deze absurde wereld geloofwaardig neer.

Noor: Geloofwaardig? Hou op. Overtuigend misschien, maar juist door zo totaal uit de bocht te vliegen in alles, de verhaallijnen, de stijl, het vaak slechte acteren, vond ik het totaal niet geloofwaardig. Ik ben naar Salou geweest na mijn eindexamen (ja echt), en natuurlijk herken ik dat gevoel wel dat je op de beste plek ter aarde bent terwijl je gewoon in een verrotte discotheek staat. Maar ik vond de film verder zo nep dat ik er vooral heel hard om moest lachen.

Meredith: Misschien was het eerder een soort suspension of disbelief. Alles staat op volume elf.

Philip: Ik vond het zeker geloofwaardig. In aanloop naar de film heb ik de discussie gevolgd over of het personage Alien (James Franco) is gebaseerd op de rapper Riff Raff of Dangeruss. Als je ziet wat die maken...
Deze film gaat over een generatie kinderen, vaak uit de onderklasse, die geen idee heeft van wat goed en mooi is. Alles is kitsch. Dat moment dat Alien doodserieus Britney Spears speelt op de piano is exemplarisch. Spears als een soort stijlicoon.

Noor: Terwijl Aliens bitches met roze My Little Pony-bivakmutsen om hem heen dansen met geweren. Geweldige scène.

Meredith: Ik moest bij Alien denken aan de drugsdealers die Louis Theroux interviewde in Philadelphia, en daar dan een Gaspar Noe-interpretatie van. Deze film was er niet geweest zonder Enter The Void. Maar Noor, het waren helemaal niet Aliens bitches! Dat vond ik nou juist het coolste aan de film. Die wijven waren de ultieme Quentin Tarantino-heldinnen: fucking gevaarlijk en gestoord!

Noor: Ja, bijvoorbeeld toen ze James Franco zijn eigen guns lieten pijpen: sick! Dat de vrouwen soms de macht grepen vond ik geniaal en verrassend aan de film. Maar tegelijkertijd waren de bitches niet meer dan lekkere wijven in heel, heel weinig kleren. Vervangbaar en zonder eigen identiteit. Helemaal met die bivakmutsen op: letterlijk zonder gezicht.

Philip: Het was trouwens ook een geniale zet om brave kindersterretjes als Selena Gomez te casten. Dat gaf de film een dubbele laag.

Meredith: Ja, maar je kan ze niet wegzetten als pure to-be-looked-at-ness. Ze behielden volledig de controle over hun eigen acties en waren nooit overgeleverd aan anderen. In het begin stoorden hun bikini’s me wel, maar uiteindelijk werd dat een soort gimmick, hun uniform. Die meisjes bepaalden zelf wat er met hun lichaam gebeurde. En die pijpscène vond ik een van de meest interessante die ik in tijden heb gezien. Roofdieren die om elkaar heen cirkelen, macht en seks in de meest geconcentreerde vorm.

Philip: Ik had helemaal geen moeite met die bikini’s, die vaak niet eens aan bleven. Behalve geil was het ook een soort persiflage op de MTV-cultuur.

Meredith: Ik kreeg ook het gevoel alsof de film, met al die lichaamsshots, die cultuur becommentarieerde. Het was alsof je vastzat in een videoclip. Neem alleen al de hoofdpersonen die vrijwel de gehele film in dezelfde bikini acteren. Korine neemt die Girls Gone Wild-cultuur en rekt het uit tot het niet meer verder kan.

Noor: Die continue herhalingen maakten de film echt tot een soort trip, ‘rondjes lopen’ tot in het extreme.

Meredith: Ja, dat was heel bijzonder. Ook omdat die herhaalde scènes de tweede keer anders aanvoelen. Je wordt gedwongen om mee te gaan in de tempo van die koortsdroom, en daarom moet je ook wel mee gaan in de rest van die absurditeit. Ik moest denken aan die Chris Cunningham clip voor Aphex Twin.

Philip: Mooi was hoe de volheid van de film, die in je gezicht ontploft als een suikerspin, gepaard ging met een gevoel van leegte. Dat is ook precies wat drugs en dit soort feesten met je kunnen doen. Die wezenloze blikken van de meisjes op weg naar huis verbeelden dat goed. Hedonisme uit de bocht gevlogen, met alle gevolgen van dien.

Noor: De filmcriticus van NRC, Dana Linssen, schreef samen met haar negentienjarige zoon een recensie over Spring Breakers. Ook zij twijfelde of hij wel naar deze film moest gaan, ze was bang dat het hem zou aanzetten tot iets wat zij als moeder juist niet voor hem wilde. Haar zoon vond het wel een vette film, maar het had volgens hem niet zo veel met zijn werkelijkheid te maken.

Meredith: Maar met moraliteit ga je voorbij aan wat er goed en interessant was aan Spring Breakers. Misschien zijn de films van Harmony Korine gewoon niet voor Kids.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer