Asset 14

Spring Breakers

Deze week keek onze redactie Spring Breakers van cultregisseur Harmony Korine (Gummo, Julien Donkey-Boy). Feestende studentes maken amok in Florida, een gangster pijpt zijn eigen pistool, en de bikini’s vliegen je voortdurend om de oren: “Spring Breakers geeft je het gevoel alsof je vastzit in een videoclip.”

Noor: Ik weet nog dat in 1996 Kids uitkwam, waar Harmony Korine het script voor schreef. Mijn moeder twijfelde of ik er wel naar toe mocht. Alleen dat al maakte veel indruk, en de film zelf staat ook nog in mijn geheugen gegrift: AIDS! Drugs! Seks!

Philip: Ik was twaalf toen ik Kids zag. Kids en Fort Alpha, zo zou het worden op de middelbare school. Denken jullie dat de kinderen van nu ook zo naar Spring Breakers zullen kijken?

Noor: Achter mij in de bioscoop zaten twee jongetjes van zestien – type nerd, niet de hipstervariant. Die kreunden elke keer hardop wanneer er weer werd ingezoomd op een bikinibroekje.

Meredith: Grappig, ik was zelf mijn meest vercrackte studentenperiode aan het vergelijken met de openingsscènes. De film was, net als Kids, een met steroïden opgepompte versie van mijn meest uit de hand gelopen feesten.

Philip: En toch zet Korine deze absurde wereld geloofwaardig neer.

Noor: Geloofwaardig? Hou op. Overtuigend misschien, maar juist door zo totaal uit de bocht te vliegen in alles, de verhaallijnen, de stijl, het vaak slechte acteren, vond ik het totaal niet geloofwaardig. Ik ben naar Salou geweest na mijn eindexamen (ja echt), en natuurlijk herken ik dat gevoel wel dat je op de beste plek ter aarde bent terwijl je gewoon in een verrotte discotheek staat. Maar ik vond de film verder zo nep dat ik er vooral heel hard om moest lachen.

Meredith: Misschien was het eerder een soort suspension of disbelief. Alles staat op volume elf.

Philip: Ik vond het zeker geloofwaardig. In aanloop naar de film heb ik de discussie gevolgd over of het personage Alien (James Franco) is gebaseerd op de rapper Riff Raff of Dangeruss. Als je ziet wat die maken...
Deze film gaat over een generatie kinderen, vaak uit de onderklasse, die geen idee heeft van wat goed en mooi is. Alles is kitsch. Dat moment dat Alien doodserieus Britney Spears speelt op de piano is exemplarisch. Spears als een soort stijlicoon.

Noor: Terwijl Aliens bitches met roze My Little Pony-bivakmutsen om hem heen dansen met geweren. Geweldige scène.

Meredith: Ik moest bij Alien denken aan de drugsdealers die Louis Theroux interviewde in Philadelphia, en daar dan een Gaspar Noe-interpretatie van. Deze film was er niet geweest zonder Enter The Void. Maar Noor, het waren helemaal niet Aliens bitches! Dat vond ik nou juist het coolste aan de film. Die wijven waren de ultieme Quentin Tarantino-heldinnen: fucking gevaarlijk en gestoord!

Noor: Ja, bijvoorbeeld toen ze James Franco zijn eigen guns lieten pijpen: sick! Dat de vrouwen soms de macht grepen vond ik geniaal en verrassend aan de film. Maar tegelijkertijd waren de bitches niet meer dan lekkere wijven in heel, heel weinig kleren. Vervangbaar en zonder eigen identiteit. Helemaal met die bivakmutsen op: letterlijk zonder gezicht.

Philip: Het was trouwens ook een geniale zet om brave kindersterretjes als Selena Gomez te casten. Dat gaf de film een dubbele laag.

Meredith: Ja, maar je kan ze niet wegzetten als pure to-be-looked-at-ness. Ze behielden volledig de controle over hun eigen acties en waren nooit overgeleverd aan anderen. In het begin stoorden hun bikini’s me wel, maar uiteindelijk werd dat een soort gimmick, hun uniform. Die meisjes bepaalden zelf wat er met hun lichaam gebeurde. En die pijpscène vond ik een van de meest interessante die ik in tijden heb gezien. Roofdieren die om elkaar heen cirkelen, macht en seks in de meest geconcentreerde vorm.

Philip: Ik had helemaal geen moeite met die bikini’s, die vaak niet eens aan bleven. Behalve geil was het ook een soort persiflage op de MTV-cultuur.

Meredith: Ik kreeg ook het gevoel alsof de film, met al die lichaamsshots, die cultuur becommentarieerde. Het was alsof je vastzat in een videoclip. Neem alleen al de hoofdpersonen die vrijwel de gehele film in dezelfde bikini acteren. Korine neemt die Girls Gone Wild-cultuur en rekt het uit tot het niet meer verder kan.

Noor: Die continue herhalingen maakten de film echt tot een soort trip, ‘rondjes lopen’ tot in het extreme.

Meredith: Ja, dat was heel bijzonder. Ook omdat die herhaalde scènes de tweede keer anders aanvoelen. Je wordt gedwongen om mee te gaan in de tempo van die koortsdroom, en daarom moet je ook wel mee gaan in de rest van die absurditeit. Ik moest denken aan die Chris Cunningham clip voor Aphex Twin.

Philip: Mooi was hoe de volheid van de film, die in je gezicht ontploft als een suikerspin, gepaard ging met een gevoel van leegte. Dat is ook precies wat drugs en dit soort feesten met je kunnen doen. Die wezenloze blikken van de meisjes op weg naar huis verbeelden dat goed. Hedonisme uit de bocht gevlogen, met alle gevolgen van dien.

Noor: De filmcriticus van NRC, Dana Linssen, schreef samen met haar negentienjarige zoon een recensie over Spring Breakers. Ook zij twijfelde of hij wel naar deze film moest gaan, ze was bang dat het hem zou aanzetten tot iets wat zij als moeder juist niet voor hem wilde. Haar zoon vond het wel een vette film, maar het had volgens hem niet zo veel met zijn werkelijkheid te maken.

Meredith: Maar met moraliteit ga je voorbij aan wat er goed en interessant was aan Spring Breakers. Misschien zijn de films van Harmony Korine gewoon niet voor Kids.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer