Sam Mendes, Daniel Craig, Javier Bardem, Heineken, Judy Dench: is niet alles al gezegd over de nieuwe Bond? Nee, zo blijkt. Drie redacteuren gingen naar de bioscoop, zagen een prachtig gefilmde overgangsreclamebondfilm en praatten nog even na: "Ga lekker solliciteren bij de geheime dienst van de modepolitie als je dat soort dingen belangrijk vindt."
Stephane: Ik had het gevoel dat ik naar heel veel reclames zat te kijken. Jullie niet?
Rob: Hoe bedoel je?
Stephane: Product placement voor onder andere Heineken, Vaio, Volkswagen. In de achtervolgingsscène in het begin (die overigens fantastisch was) werd Volkswagen zelfs bij naam genoemd. Ik vraag me af waarom we geen geld toe krijgen voor het kijken naar zoveel reclame.
Meredith: Ja nu je het zegt. Misschien behoor ik tot de ideale doelgroep voor dat soort commerciële sluiproutes, maar ze vallen me nooit op. Wel heb ik nu zin in bier.
Rob: Ik had het ook niet door. Maar dat kwam bij die achtervolgingsscène in het begin vast doordat die inderdaad te gek was! Ik had van tevoren gelezen dat men laaiend enthousiast was over deze Bond. Dus toen het zo sterk begon, was ik helemaal blij.
Meredith: Het moet gezegd worden: Mendes en Craig zijn een hele goede combinatie.
Stephane: Ben ik het niet mee eens. Craig is helemaal geen Bond. Hij heeft niet de humor en de charme die James Bond zou moeten hebben. En je hoort iedereen Sam Mendes helemaal de hemel in prijzen en zeggen dat dit bijna een arthouse film is, maar het is en blijft gewoon een oppervlakkige actiefilm. Daar is niks mis mee, maar meer dan dat is het niet.
Rob: Nee, al dat gepraat over mogelijke Oscars vond ik na afloop ook schromelijk overdreven.
Stephane: De cameraman moet een Oscar! Roger Deakins. De film zag er fantastisch uit.
Meredith: Supervet, die scène met de reflecties van die reclame in dat glazen huis. Heul Mooi.
Rob: Ik vond Javier Bardem een leuke bad guy trouwens. Is daar ook een oscar voor? Beste Bad Guy?
Meredith: Volgens mij niet. Maar Stephane, wie is jouw favoriete Bond dan?
Stephane: Niemand deed het beter dan Sean Connery, natuurlijk.
Meredith: Je verlangt terug naar betere tijden.
Rob: Stephane is duidelijk conservatief. Vinden jullie niet ook dat Bond aan vernieuwing toe was? Dat de klassieke formule simpelweg niet meer herhaald kon worden, omdat mensen daar te cynisch voor zijn geworden? Want dat heb ik altijd begrepen uit de verhalen over die nieuwe Craig-Bonds (klinkt alsof een drugskartel aandelen uitgeeft maargoed). Dat het duisterder moest.
Meredith: Craigs Bond is inderdaad rauwer, meer een Jason Bourne. Ik vind het een verademing na de kitschy Brosnan-Bond. Maar het was ook ergens een metafilm. Ze maakten de worsteling met dat verouderde cliché expliciet. Is een James Bond nog wel relevant in een moderne wereld, met the Internetz enzo.
Stephane: Het is mooi dat Bond steeds vernieuwt en met z’n tijd meegaat, maar daardoor ga je je ook afvragen of we nu dan niet een preutsere tijd leven. Volgens mij heeft Craig veel minder seks dan een Bond zou moeten hebben. Ik hoorde iemand bij het verlaten van de bioscoopzaal ook teleurgesteld verzuchten dat hij geen tieten had gezien.
Rob: Hahaha. Tieten en depressie gaan niet samen. Rot op met die tieten! Ik heb echte problemen aan mijn hoofd!
Meredith: Hoewel hij er nog steeds geen moeite heeft om ongevraagd bij vreemde vrouwen in de douche te stappen.
Rob: Ja maar echt van harte lijkt het niet meer te gaan. Daar heeft Stephane wel een punt. Ikzelf vond het een verrassende film omdat hij zich niet aan de standaard Bond-formule hield, maar het leek tegelijkertijd ook een soort overgangsfilm. Iets wat Casino Royale eigenlijk ook was. Wel een beetje veel: twee overgangsfilms met een matige film er tussen in.
Stephane: Wat bedoel je precies met overgangsfilms?
Rob: Nou, Casino Royale ging over James Bond voordat hij 007 werd. Hij kreeg die benaming pas officieel aan het einde van de film. Zo van: Ok, nu kunnen we echt beginnen. En deze film gaat over of James Bond überhaupt nog wel relevant is met aan het einde de conclusie dat dat wel zo is, zodat ze weer ‘echt’ kunnen gaan beginnen. Dan denk ik... ja... BEGIN GEWOON!
Meredith: Het was eigenlijk helemaal geen Bond-film, M had dit keer de hoofdrol!
Rob: Precies. Het was geen Bond-film. Maar misschien was dat ook de bedoeling. Grote vraag is dan natuurlijk: maakt het dan nog wat uit of je naar James Bond of Jason Bourne (of Aaron Cross uit de nieuwste Bourne-film) zit te kijken?
Stephane: Deze film had meer overeenkomsten met de laatste Batman (die net zo overschat werd). Wordt het dan niet allemaal een beetje een eenheidsworst? Bond, Bourne, Batman?
Rob: Precies en ze hebben het allemaal ontzettend moeilijk en weinig tot geen seks.
Stephane: Zou dat met elkaar te maken hebben?
Rob: Zeer zeker, maar zoals Shame onlangs heeft bewezen, leidt teveel seks ook tot depressie.
Meredith: Goed, Bourndman is te depressief en te moeilijk voor seks. Ik vond het wel verfrissend, dat gebrek aan 'tobelookedatness'. Normaal gesproken zijn vrouwen alleen roadkill in de narratieve vooruitgang. Judi Dench was geniaal. Misschien was ze het eerste vrouwelijke personage in een Bond-film dat een echte held was. Ze was menselijk, ze faalde, ze was rationeel en emotioneel sterk. Ze oversteeg de karikatuur, ik vond haar veel interessanter dan Bond. Interessanter nog dan de Bad Guy.
Rob: Ik weet eigenlijk niet of ik perse zoveel wil weten over M. Voor mij staat zij gewoon voor ‘de baas van Bond’. Of dat nou M is of de koningin kan me eigenlijk niet schelen. Het gaat er om hoe James Bond het probleem uiteindelijk oplost, niet hoe het met M gaat.
Meredith: Agree to disagree. Wat een fijn martinimomentje zat er trouwens in... En een astonmartinmomentje. En die nieuwe Q, die, wanneer James Bond klaagt over zijn gadget-arsenaal sarcastisch opmerkt: "What did you expect, an exploding pen?". Er zaten zoveel verwijzingen in naar de klassieke Bondformule, het was echt Postmodernbond. Het zal wel onze generatie zijn, die vraagt om een overgangsfilm. We zijn pre-iets, post-iets. Alles is al gezegd, dus we kunnen alleen maar verwijzingen maken, jadajadajada. En toch komt iedereen naar de bioscoop voor een Bond die de wereld redt met een exploderende pen en daarna zijn smoking gladstrijkt.
Rob: Over kleding gesproken: In de epiloog staat Bond op een dak, uitkijkend over Londen, met een stijlvol sjaaltje om. Dat vond ik eigenlijk te ver gaan. 007 draagt geen sjaaltjes!
Stephane: Volgens mij zegt het feit dat zoiets jou opvalt meer over jou dan over 007, Rob.
Meredith: Ja Rob, ga lekker solliciteren bij de geheime dienst van de modepolitie als je dat soort dingen belangrijk vindt.
Rob: ...
