Asset 14

Nono het Zigzag Kind

Gebaseerd op het boek van de Israëlische schrijver David Grossman, verfilmd door de Belgische regisseur Vincent Bal (Minoes), gespeeld door Fedja van Huêt, Isabella Rosselini en Burghart Klaussner. Een internationale productie, een internationale cast, een fantasierijk verhaal. Drie redacteuren gingen naar de bioscoop en praten na.

Brankele: Nounou, Nono, wat een film. Ik ben een beetje verliefd op Isabella Rosselini.

Noor: Ze speelde prachtig, echt een wulpse grande dame, die ook nog eens de liefste oma van Nono bleek te zijn. Ik kreeg het liedje Whatever Lola wants, Lola gets dagen niet uit mijn hoofd.

Hiske: Het was wel echt te toevallig dat ik net een tip aan het schrijven was over de dierenseksfilmpjes van Isabella Rossellini- verwarrend. Ik heb intens genoten van deze film - een perfect avontuur met helden en boeven en snelle auto’s en levenslessen. Producent Burny Bos is een held. Ik vond de Ko de Boswachtershow al fantastisch. En alles ziet er ook altijd zo prachtig uit: heel gedetailleerd retro, zonder gelikt te zijn.

Nono

Brankele: Maar Nono (Thomas Simon) was iets te mooi, met die zwoele lippen van ‘m. Hij praatte met een soort Amsterdamse ‘s’. Niet heel geloofwaardig voor een film die zich ergens in de jaren zeventig afspeelt. Wanneer hij Engels sprak, kwam hij veel beter tot zijn recht.

Noor: Maar niet alleen die ‘s’ was opvallend, hij was sowieso een behoorlijke kakker, dat maakte zijn personage ongeloofwaardig. Ik zag hem de hele tijd voor me met een polootje aan en hockeystick in de hand.

Brankele: Ja helemaal door die Ralph Lauren broek, waarbij dat logo vol in beeld was, dat kon echt niet! Wel leuk dat het een internationale film is, met zoveel verschillende talen. Nederlands, Engels, Frans - en ook nog stiekem Duits en Italiaans door de accenten van de acteurs heen.

Noor: De aftiteling was in het Engels, daaraan zie je dat de makers internationale ambities hebben. Dat gebeurt steeds vaker, het is een manier om "meer draagvlak te creëren voor de realisatie van een film". Oftewel: geld te innen. Misschien een noodoplossing, maar wel een met positieve artistieke gevolgen.   

Brankele: Ja lekker, zo’n stukje draagvlak naar de kijker toe. Maar het levert wel interessante cocreaties op. Ik had de film niet getrokken als hij alleen in het Nederlands was geweest. Alhoewel, Fedja is als chagrijnige politie-inspecteur, maar stiekem gewoon enorm gekweld door liefdesverdriet en machteloosheid, wel heel goed.

Hiske: Het leukste personage vond ik Felix Glick (Burghart Klaussner), de beste dief van de wereld die later de opa van Nono blijkt te zijn. Ik kon me helemaal voorstellen hoe graag je als kind met hem op avontuur zou willen. En hij was ook echt gevaarlijk, met een pistool, niet een of andere jolige oom. Mooi in beeld gebracht hoe het een oude man is, met van dat plukkerig borsthaar en levervlekken op zijn handen, en toch ook een genadeloze playboy. Is hij een Duitse acteur? Ik had hem nooit eerder gezien. Ook mooi: oom Sjmoel die echt PRECIES op Harry Mulisch lijkt, compleet met pijp en boekenkast. Die dan zegt: “Nono, waarom stel je je vader toch altijd teleur...”

Noor: Het surrealistische karakter van de film vond ik een van de hoogtepunten. Als kijker wist je soms niet wat ‘echt’ was, en wat fantasie. Die twee werelden liepen naadloos in elkaar over, dwars door elkaar heen. Bijvoorbeeld toen Nono terugkwam in het huis waar hij als baby had gewoond en waar zijn moeder was gestorven: hij vond haar daar terug, en vervolgens ze hadden een lang gesprek. Maar je kreeg niet het idee dat hij met een geest aan het praten was.

Brankele: Nee, het was niet de hele tijd een soort vrolijke versie van The Sixth Sense ofzo. In die film wordt het zien van dode mensen juist niet vervlochten met de werkelijkheid, maar blijft het in de fantasie van dat jongetje. Die twee werelden komen alleen in zijn hoofd samen. Hier kijken de andere personages ook mee met de ‘fantasieën’ van Nono, waardoor ze veel realistischer worden.

Hiske: Maar ik herinner me ook dat het als je klein bent ook echt een beetje zo gaat! Hadden jullie dat niet? Toen ik tien was zag ik hele scenario’s voor me. Hoewel, misschien niet met dode mensen.

Noor: Je ziet dat steeds vaker in film, die mengeling van werkelijkheid en fantasie. In de filmwetenschappen noemen ze het ‘spatialized harmony’: fantasie-elementen die zich in dezelfde ruimte en tijd afspelen als de filmwerkelijkheid. Zonder dat dit wordt gescheiden door bijvoorbeeld montage, zoals ze dat vroeger wel deden. En juist kinderfilm leent zich daar goed voor, kinderen en fantasie hebben toch een speciale relatie. Daarom accepteer je als kijker waarschijnlijk gemakkelijker dat die fantasie een onderdeel is van de filmwerkelijkheid.  

Brankele: Maar ik vond dit eigenlijk helemaal geen kinderfilm; daar is hij veel te ingewikkeld en heftig voor. Het boek is ook geen kinderboek. Het gaat alleen over een kind, en het verhaal wordt verteld vanuit de beleving van het kind, maar ik vond het juist wel knap dat het ondanks dat niet echt een ‘haha tralala gezellig zoete kinderfilm’ werd.

Hiske: Wat dit soort kinderfilms zo goed maakt - en volgens mij ook waarom Bos zo goed is in het produceren van de boeken van Annie M.G. Schmidt want die is hier de koningin van - is dat het kind gewoon een stoer kind is, maar alle volwassenen een beetje gek of onberekenbaar. Vanuit het kindperspectief begrijp je toch al niet hoe de wereld werkt - er lijkt van alles te gebeuren wat je gewoon niet helemaal kunt bevatten, ook bijvoorbeeld de zelfmoord van de moeder, en het feit dat zowel zijn vader als zijn opa dingen doen uit jaloezie of angst.  

Brankele: Het kind in deze film is inderdaad veel ‘volwassener’ dan de meeste volwassenen. Ook als hij aan het eind tegen z’n vader zegt: "Maar papa, ík weet het toch", denk je: oja, een kind heeft soms meer wijsheid in pacht, nog onbezoedeld door de verschrikkingen die een volwassen mens van z’n moraal af doen vallen.

Hiske: Ik vond dat bar mitswa-thema van volwassen worden daarom heel mooi meespelen: volwassen worden is in die zin juist niet alleen maar logisch redeneren en begrijpen hoe de wereld echt is, maar het onderkennen en accepteren dat de wereld juist helemaal niet logisch is, en dat mensen soms dingen doen die je nooit helemaal zal begrijpen. Het saaie neefje van Nono zegt op zijn bar mitswa: het leven wordt achteruit begrepen, maar moet vooruit worden geleefd. Nono zegt eigenlijk op zijn eigen bar mitswa: Ik heb geleerd dat er dingen aan het leven zijn die onbegrijpelijk zijn.

Noor: Veel kinderfilms zijn niet zoet: Kauwboy was ook echt een heftige (en geweldige!) film. Daarbij, en nu ook weer bij deze film, vroeg ik me tijdens het kijken de hele tijd af wat kinderen ervan zouden vinden.

Brankele: Ja dat is waar. Bambi is eigenlijk niet geschikt voor kleine kinderen; ik heb jarenlang trauma’s gehad door die film. En ook in andere Disneyfilms worden wreedheden omtrent het lot van ouders niet geschuwd. Misschien is het ook wel onzinnig om kinderen dat soort dingen te onthouden; er zijn natuurlijk genoeg kinderen die zich hierin herkennen.

Noor: Ok, dus de succesformule voor een kinderfilm: 1 dode ouder plus wat fantastische elementen, een snufje internationale partners erbij, et voila. Nou girls, dat moeten we kunnen regelen.

Brankele: Let’s do it. Maar laten we vooral de Italiaanse filmster niet vergeten.

Hiske: Alles wat je als kind cool vindt zit in deze film. Snelle auto’s, een chocoladefabriek, boeven en helden en lekker veel totaal onverantwoord gedrag.

Brankele: Die scène dat de meesterdievegge over een hijskraan trippelt om te kunnen ontsnappen, en met de maan als achtergrondlicht in silhouette...

Noor: ….leek, nee was, een eerbetoon aan Minoes, dé succesfilm van regisseur Vincent Bal! Sowieso een van de leukste kinderfilms die ik ooit heb gezien. Dat heeft hij met deze film niet kunnen evenaren vind ik. Al zag het er wel allemaal Heel Mooi ...

Brankele: ...Uit

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer