Asset 14

Les Misérables

Frankrijk, 1830. Aan de vooravond van de Julirevolutie wordt de gevangene Jean Valjean voorwaardelijk vrijgelaten. Hij profiteert van de gelegenheid door zich uit de voeten te maken. Zijn oude gevangenisbewaarder, Javert, is hem echter niet vergeten en achtervolgt hem overal. Ook krijgt Valjean plots de voogdij over een jong weesmeisje, waardoor we zijn softere kant leren kennen. Hier wordt veel bij gezongen. Zo luidt zo ongeveer het verhaal van Les Misérables, dat in 1980 door Claude-Michel Schönberg werd vermusicald. Voor de Hollywoodversie is voor een sterrencast gekozen, met Anne Hathaway als Parijse hoer en een zingende Russell Crowe. Allemaal leuk en aardig, stellen Sanne, Tirza en Anna na afloop, maar waar ging het nou eigenlijk over?

Anna: Goed geslapen? Geen nachtmerries?

Tirza: Anne Hathaway als ET is niet iets wat je gemakkelijk vergeet.

Sanne: Kennen jullie het Les Misérables-dieet al? Drie weken lang niets eten.

Tirza: Ook geen brood?

Sanne: Al helemaal geen brood!

Anna: Geen baguettes dus? Het is toch Parijs?

Sanne: Nou, Jean Valjean had wel twintig jaar in de bak gezeten voor het stelen van een stuk brood. In zekere zin ligt brood dus aan de oorsprong van dit alles.

Tirza: NEGENTIEN jaar! Dat zingen ze wel honderd keer.

Anna: Eigenlijk was het een film tegen broodconsumptie. Kunnen we het zo samenvatten? En het ging natuurlijk over Sinterklaas! Die een seksleven bleek te hebben.

Sanne: Wonderlijk inderdaad. Ik viel van de ene verbazing in de andere vanaf het moment dat Sasha Baron Cohen op het scherm verscheen als corrupte herbergier.

Tirza: Maar waar ging het nou over? Een man heeft ooit een brood gestolen, en je ziet een stroom van ellendelingen, maar je krijgt de tijd niet om om al die mensen te gaan geven.

Anna: Ik heb wel ontdekt wat de twee voordelen zijn van een musical in een theater: het orkest én de gepaste afstand tot de acteurs. Mensen die zingen zijn namelijk nogal akelig van dichtbij. Ik denk dat ongeveer een kwart van het bioscoopscherm permanent gevuld was met iemands geopende mond. Deep throat-achtig.

Tirza: Deep Throat met trillende onderlip. En elk show stopping nummer had dezelfde opzet: een close-up van die trillende onderlip, rechts in het scherm, tranen en zweetdruppels die over het gezicht rollen... Ik bedoel, je kon zelfs zien dat Anne Hathaway haar wenkbrauwen niet had geëpileerd!

Sanne: En men zoomde graag in op de vele slechte gebitten. Waarom?

Anna: En dan hebben we nog het niet eens over de poepscène gehad! Ik vond wel dat het gebit van Jean Valjean er beter uitzag toen hij onder de stront zat.

Sanne: Er was een teveel aan stront in deze film, en een gebrek aan baguettes en nette gesloten monden.

Tirza: Wie in drie zinnen kan vertellen waar deze film over gaat, krijgt een baguette van mij.

Sanne: Ondanks alle aan tbc stervende prostituees en blonde popperige weesmeisjes, bestond Les Misérables voornamelijk uit Russell Crowe en Hugh Jackman die met hun piemels tegen elkaars hoofd stonden te meppen.  Figuurlijk dan, anders was het een ander soort film geweest. Anders, niet slechter.

Anna: Eponine is geen popperig weesmeisje! Eponine zou een standbeeld moeten krijgen!

Tirza: Het had een hoog ‘kijk mij eens bekend acteur zijn en ook kunnen zingen’-gehalte. In het geval van Anne Hathaway of Hugh Jackman was dat ook zeker knap, maar Russell Crowe hadden ze mogen dubben.

Sanne: Je kon wel horen dat alles live gezongen was. En niet op een goede manier. Als ik naar een musical ga verwacht ik Judy Garland-achtig gekweel, geen raspende stemmen en gehoest.

Anna: Begrepen jullie trouwens die barricades? Die hele gevechtshandeling zei mij niks.

Sanne: Die ene met dat rode jasje was wel knap. Sorry, dat is het enige wat ik qua gevechtshandelingen heb opgepikt. O ja, en ze gooiden heel veel stoelen op een hoop, gingen daar op staan, schreeuwden iets revolutionairs en werden vervolgens een voor een neergemaaid. En daarna kwam die poepscène.

Tirza: En als eerste stierf dat schattige kleine jongetje. Om maar meteen duidelijk te maken dat de revolutionairen de goeien zijn, en de soldaten de monsters. Sowieso was de film weinig subtiel qua symboliek. Jean Valjean die inclusief lange baard een enorme vlagpool in zijn eentje op zijn schouders moet verslepen, als een soort Jezus met zijn kruis.

Anna: En Fantine was dan Maria in haar blauwe capeje. Maar Eponine was dan weer een soort Peter Pan, dus niet alle verwijzingen waren katholiek geïnspireerd. En Helena Bonham Carter verwees vooral naar Sweeney Todd, maar dat heb je als je weer moet zingen met een Londens accent en ranzig eten moet bereiden.

Tirza: Ja daar was over nagedacht, ook toen ze dat been in de gehaktmolen stopte.

Sanne: Over onsubtiele symboliek gesproken: nadat Fantine in een tijdsspanne van drie minuten was veranderd van schattig naaistertje met blozende wangen in een uitgemergelde prostituee, werd ze ook nog eens verkracht in een soort doodskist. Alsof nog niet duidelijk was dat ze het niet heel goed voor elkaar had.

Tirza: Tja, Fantine, die op één avond haar baan, haar haar, en haar kies kwijtraakt. Haar kies, jongens! Dat is pas commitment.

Anna: Kon je dat nou echt zien als ze zong?

Tirza: Ja! En het was er niet een achterin, zoals die ene hoer vroeg, maar vlak naast haar hoektand.

Anna: Wauw. Moet ik toch nog een keer gaan. Mijn lievelingsmoment was toen Sanne van de wc terugkwam en in de verkeerde rij inschoof terwijl Fantine doodging. Nog bedankt hè?

Tirza: Ja inderdaad, Sanne, je had gewaarschuwd dat je zou gaan huilen als ze doodging, maar ik had ook best je hand vast willen houden hoor.

Sanne: Ik realiseer me nu pas dat ik echt de sleutelscène van Les Misérables voor een hele Pathé-zaal heb verpest. Jeetje.

Tirza: Maar, nog even terug naar het verhaal. Ik vroeg me steeds af: wat voor man was Jean Valjean voordat-ie het brood stal? En dat brood! O, dat brood! Zelfs Marius zag ik met zijn ogen rollen toen Valjean, oud en versleten, zijn enorme geheim opbiechtte. Heeft Victor Hugo dat echt zo opgeschreven?

Anna: Ik denk dat het makkelijker was om Valjean likeable te maken als hij brood stal dan als hij jonge meisjes verkrachtte. Alhoewel, toen hij met zijn ontblote bast zomaar Cosettes kamertje binnenkwam... Ik dacht even dat hij dat ging doen. En ik had er eigenlijk ook wel zin om dat te zien. Dat was ook nogal Sweeney Todd-achtig, een opgesloten albino.

Tirza: O ja, Cosette. Die was ik alweer vergeten.

Sanne: Cosette was zó irritant. Maar dat heb ik ook met Maria uit West Side Story, of Julia in alle Shakespeare-opvoeringen. Zeikwijven.

Tirza: West Side Story, dat is hoe je een musical op het grote scherm moet toveren! In EYE draait nu de compleet gerestaureerde 70mm editie. Gaat dat zien! Daarin wordt ook gezongen en gedanst, door stoere gangs nog wel, maar nergens voelt het geforceerd. Daar had Tom Hooper wel eens beter naar mogen kijken.

Anna: Heeft de film de musical en liedjes verpest wat jullie betreft?

Tirza: Ik vrees dat ik wat tijd nodig heb om de nasale kopstem van Hugh Jackman en Russell Crowe uit mijn geheugen te wissen.

Sanne: Ach, als je referentiekader Danny de Munk is, kan dat alleen maar een verbetering zijn.

Tirza: Eponine, die was in de film net zo goed als in de stage musical! Maar zij is bij de Oscarnominaties over het hoofd gezien. Geheel in de geest van het tragische karakter van haar rol: de grappige, stoere vriendin, die sterft voor de man die ze aanbidt terwijl hij dat zelf niet eens doorheeft. Fuck Susan Boyle, On My Own blijft natuurlijk hét Les Misérables-nummer.

Sanne: VIVE EPONINE! VIVE LA REVOLUTION!

Anna: Vive la baguette?

Sanne: VIVE LA BAGUETTE!

Tirza: VIVE LA BAGUETTE!

Anna: Ik ga er effetjes een afbakken.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer