Frankrijk, 1830. Aan de vooravond van de Julirevolutie wordt de gevangene Jean Valjean voorwaardelijk vrijgelaten. Hij profiteert van de gelegenheid door zich uit de voeten te maken. Zijn oude gevangenisbewaarder, Javert, is hem echter niet vergeten en achtervolgt hem overal. Ook krijgt Valjean plots de voogdij over een jong weesmeisje, waardoor we zijn softere kant leren kennen. Hier wordt veel bij gezongen. Zo luidt zo ongeveer het verhaal van Les Misérables, dat in 1980 door Claude-Michel Schönberg werd vermusicald. Voor de Hollywoodversie is voor een sterrencast gekozen, met Anne Hathaway als Parijse hoer en een zingende Russell Crowe. Allemaal leuk en aardig, stellen Sanne, Tirza en Anna na afloop, maar waar ging het nou eigenlijk over?
Anna: Goed geslapen? Geen nachtmerries?
Tirza: Anne Hathaway als ET is niet iets wat je gemakkelijk vergeet.
Sanne: Kennen jullie het Les Misérables-dieet al? Drie weken lang niets eten.
Tirza: Ook geen brood?
Sanne: Al helemaal geen brood!
Anna: Geen baguettes dus? Het is toch Parijs?
Sanne: Nou, Jean Valjean had wel twintig jaar in de bak gezeten voor het stelen van een stuk brood. In zekere zin ligt brood dus aan de oorsprong van dit alles.
Tirza: NEGENTIEN jaar! Dat zingen ze wel honderd keer.
Anna: Eigenlijk was het een film tegen broodconsumptie. Kunnen we het zo samenvatten? En het ging natuurlijk over Sinterklaas! Die een seksleven bleek te hebben.
Sanne: Wonderlijk inderdaad. Ik viel van de ene verbazing in de andere vanaf het moment dat Sasha Baron Cohen op het scherm verscheen als corrupte herbergier.
Tirza: Maar waar ging het nou over? Een man heeft ooit een brood gestolen, en je ziet een stroom van ellendelingen, maar je krijgt de tijd niet om om al die mensen te gaan geven.
Anna: Ik heb wel ontdekt wat de twee voordelen zijn van een musical in een theater: het orkest én de gepaste afstand tot de acteurs. Mensen die zingen zijn namelijk nogal akelig van dichtbij. Ik denk dat ongeveer een kwart van het bioscoopscherm permanent gevuld was met iemands geopende mond. Deep throat-achtig.
Tirza: Deep Throat met trillende onderlip. En elk show stopping nummer had dezelfde opzet: een close-up van die trillende onderlip, rechts in het scherm, tranen en zweetdruppels die over het gezicht rollen... Ik bedoel, je kon zelfs zien dat Anne Hathaway haar wenkbrauwen niet had geëpileerd!
Sanne: En men zoomde graag in op de vele slechte gebitten. Waarom?
Anna: En dan hebben we nog het niet eens over de poepscène gehad! Ik vond wel dat het gebit van Jean Valjean er beter uitzag toen hij onder de stront zat.
Sanne: Er was een teveel aan stront in deze film, en een gebrek aan baguettes en nette gesloten monden.
Tirza: Wie in drie zinnen kan vertellen waar deze film over gaat, krijgt een baguette van mij.
Sanne: Ondanks alle aan tbc stervende prostituees en blonde popperige weesmeisjes, bestond Les Misérables voornamelijk uit Russell Crowe en Hugh Jackman die met hun piemels tegen elkaars hoofd stonden te meppen. Figuurlijk dan, anders was het een ander soort film geweest. Anders, niet slechter.
Anna: Eponine is geen popperig weesmeisje! Eponine zou een standbeeld moeten krijgen!
Tirza: Het had een hoog ‘kijk mij eens bekend acteur zijn en ook kunnen zingen’-gehalte. In het geval van Anne Hathaway of Hugh Jackman was dat ook zeker knap, maar Russell Crowe hadden ze mogen dubben.
Sanne: Je kon wel horen dat alles live gezongen was. En niet op een goede manier. Als ik naar een musical ga verwacht ik Judy Garland-achtig gekweel, geen raspende stemmen en gehoest.
Anna: Begrepen jullie trouwens die barricades? Die hele gevechtshandeling zei mij niks.
Sanne: Die ene met dat rode jasje was wel knap. Sorry, dat is het enige wat ik qua gevechtshandelingen heb opgepikt. O ja, en ze gooiden heel veel stoelen op een hoop, gingen daar op staan, schreeuwden iets revolutionairs en werden vervolgens een voor een neergemaaid. En daarna kwam die poepscène.
Tirza: En als eerste stierf dat schattige kleine jongetje. Om maar meteen duidelijk te maken dat de revolutionairen de goeien zijn, en de soldaten de monsters. Sowieso was de film weinig subtiel qua symboliek. Jean Valjean die inclusief lange baard een enorme vlagpool in zijn eentje op zijn schouders moet verslepen, als een soort Jezus met zijn kruis.
Anna: En Fantine was dan Maria in haar blauwe capeje. Maar Eponine was dan weer een soort Peter Pan, dus niet alle verwijzingen waren katholiek geïnspireerd. En Helena Bonham Carter verwees vooral naar Sweeney Todd, maar dat heb je als je weer moet zingen met een Londens accent en ranzig eten moet bereiden.
Tirza: Ja daar was over nagedacht, ook toen ze dat been in de gehaktmolen stopte.
Sanne: Over onsubtiele symboliek gesproken: nadat Fantine in een tijdsspanne van drie minuten was veranderd van schattig naaistertje met blozende wangen in een uitgemergelde prostituee, werd ze ook nog eens verkracht in een soort doodskist. Alsof nog niet duidelijk was dat ze het niet heel goed voor elkaar had.
Tirza: Tja, Fantine, die op één avond haar baan, haar haar, en haar kies kwijtraakt. Haar kies, jongens! Dat is pas commitment.
Anna: Kon je dat nou echt zien als ze zong?
Tirza: Ja! En het was er niet een achterin, zoals die ene hoer vroeg, maar vlak naast haar hoektand.
Anna: Wauw. Moet ik toch nog een keer gaan. Mijn lievelingsmoment was toen Sanne van de wc terugkwam en in de verkeerde rij inschoof terwijl Fantine doodging. Nog bedankt hè?
Tirza: Ja inderdaad, Sanne, je had gewaarschuwd dat je zou gaan huilen als ze doodging, maar ik had ook best je hand vast willen houden hoor.
Sanne: Ik realiseer me nu pas dat ik echt de sleutelscène van Les Misérables voor een hele Pathé-zaal heb verpest. Jeetje.
Tirza: Maar, nog even terug naar het verhaal. Ik vroeg me steeds af: wat voor man was Jean Valjean voordat-ie het brood stal? En dat brood! O, dat brood! Zelfs Marius zag ik met zijn ogen rollen toen Valjean, oud en versleten, zijn enorme geheim opbiechtte. Heeft Victor Hugo dat echt zo opgeschreven?
Anna: Ik denk dat het makkelijker was om Valjean likeable te maken als hij brood stal dan als hij jonge meisjes verkrachtte. Alhoewel, toen hij met zijn ontblote bast zomaar Cosettes kamertje binnenkwam... Ik dacht even dat hij dat ging doen. En ik had er eigenlijk ook wel zin om dat te zien. Dat was ook nogal Sweeney Todd-achtig, een opgesloten albino.
Tirza: O ja, Cosette. Die was ik alweer vergeten.
Sanne: Cosette was zó irritant. Maar dat heb ik ook met Maria uit West Side Story, of Julia in alle Shakespeare-opvoeringen. Zeikwijven.
Tirza: West Side Story, dat is hoe je een musical op het grote scherm moet toveren! In EYE draait nu de compleet gerestaureerde 70mm editie. Gaat dat zien! Daarin wordt ook gezongen en gedanst, door stoere gangs nog wel, maar nergens voelt het geforceerd. Daar had Tom Hooper wel eens beter naar mogen kijken.
Anna: Heeft de film de musical en liedjes verpest wat jullie betreft?
Tirza: Ik vrees dat ik wat tijd nodig heb om de nasale kopstem van Hugh Jackman en Russell Crowe uit mijn geheugen te wissen.
Sanne: Ach, als je referentiekader Danny de Munk is, kan dat alleen maar een verbetering zijn.
Tirza: Eponine, die was in de film net zo goed als in de stage musical! Maar zij is bij de Oscarnominaties over het hoofd gezien. Geheel in de geest van het tragische karakter van haar rol: de grappige, stoere vriendin, die sterft voor de man die ze aanbidt terwijl hij dat zelf niet eens doorheeft. Fuck Susan Boyle, On My Own blijft natuurlijk hét Les Misérables-nummer.
Sanne: VIVE EPONINE! VIVE LA REVOLUTION!
Anna: Vive la baguette?
Sanne: VIVE LA BAGUETTE!
Tirza: VIVE LA BAGUETTE!
Anna: Ik ga er effetjes een afbakken.
