Asset 14

La Grande Bellezza

Journalist Jep Gambardella is de koning van de Italiaanse beau monde. In La Grande Bellezza (De Grote Schoonheid) kijkt hij terug op zijn decadente leven.

Emy: Dromen jullie daarvan, koning van het mondaine leven in Nederland te zijn? In staat eigenhandig een feest te laten mislukken?

Rutger: Het mondaine leven in Nederland… Volgens mij gaat dat niet verder dan een tuinfeest bij Linda de Mol in Laren.

Brankele: Met een slideshow van mooie foto’s uit Rome en Parijs op de stenen tuinmuur gebeamd. Dat je ook een beetje van het uitzicht op het Colosseum kan genieten, zoals onze filmheld dagelijks doet.

Rutger: Ja, wauw. Balkon op het Colosseum. En dan nog zo’n droefgeestige kop erbij.

Emy: Okee, okee, Nederland heeft geen grande bellezza, maar het idee: steeds door blijven feesten om er maar niet aan te hoeven denken dat het feestje ooit ophoudt? De vergankelijkheid verdrinken in glitter en drugs, zoiets?

Rutger: Natuurlijk ken ik wel dat lyrische gevoel van een goed feest, en ook de megalomane behoefte om zo’n feest te beheersen, vooral de vrouwen. Maar tegenwoordig denk ik op zaterdagavond om tien uur: lekker onder de elektrische deken met een goed boek (en wat porno). Ik snap eerlijk gezegd niet hoe ik het vroeger uithield om zo vaak uit te gaan, zowel fysiek, mentaal, als financieel.

Emy: Dat zie je aan Jep ook wel af, hij sleept zich behoorlijk wezenloos van feest naar feest. Weet je wat ik de meest ontroerende scène vond? Wanneer de weduwnaar van zijn jeugdliefde en diens nieuwe, doorsnee vriendin vertellen hoe ze hun avond doorbrengen: strijken, glaasje wijn, tv kijken. Dan zegt hij: “Wat zijn jullie prachtige mensen!” Hij meent dat. Maar zelf kan hij dat niet, gelukkig zijn met het gewone.

Brankele: Op mij kwam hij juist volkomen tevreden over, hij had de triestheid van het leven geaccepteerd. Hij gaat, als 65+'er, bijna elke avond uit, doet vrolijke dansjes en gaat naar bed als de gewone mens opstaat. Nogal een prestatie. Rutger kan het met z’n 28 jaar al niet meer. Bovendien heb ik niet het idee dat hij er ongelukkig door raakt. Hij zegt juist in een van de vele gesprekken op z’n fenomenale dakterras, in die scène met die zogenaamd communistische vriendin die hij helemaal afkraakt, dat iedereen maar wat aanmoddert tot het einde, en dat dat prima is.

Rutger: Dat vond ik het sterkste moment van de film. Die vrouw zat zo vol pretenties, en hij haalde haar 'leugens en angsten' naar boven. Zonder veel plezier overigens. Het was liefdevol afkraken, want ze vroeg hem zelf om het te doen. En inderdaad, we hebben allemaal half mislukte, rommelige levens. Dat is prima. Wat vonden jullie van al die pretentieuze kunstenaars in de film: de performance-vrouw die met haar hoofd tegen een aquaduct bonkte, het meisje dat schreeuwend verf tegen een enorm doek gooit, die toneelschrijver met zijn quasi-diepzinnige teksten? Was dat een knipoog naar de film zelf, die natuurlijk ook heel wat pretenties heeft?

Emy: Ja ja, er werd afgerekend met pretenties, en een lans gebroken voor authenticiteit. Terwijl tegelijkertijd ook teder gelachen werd om de pretenties: die zijn dan weer mooi in hoe overdreven ze zijn. Het verveelde me, omdat het de boodschap is die ik verwachtte denk ik. Het met verf smijtende meisje vond ik wel sterk: zij wilde absoluut niet, maar maakte uiteindelijk iets prachtigs.

Brankele: Ik vond die scènes echt hilarisch, zo leuk hoe de lulligheid ervan in beeld gebracht werd. En hoe de groep die ernaar kijkt, ofwel verlepte hippies, ofwel omhooggevallen bohemiens, maakt dat de kunst als kunst gezien wordt. Kunst is natuurlijk ook niet meer dan perceptie.

Rutger: Een truc.

Brankele: Kunst is als een gigantische giraffe in de kamer, die je kan doen verdwijnen.

Emy: Ik heb me vreselijk geërgerd aan hoe nep die digitale dieren eruitzagen!

Rutger: Jij zag door alle leugens heen Emy, dat was de bedoeling! Zo kwam je tot de ware kern!

Emy: Haha, denk je dat het de bedoeling was ja, dat ze er zo slecht uitzagen?

Rutger: Nee, ik probeerde je je beter te laten voelen. Misschien wil je wat heroïne, of zullen we met elkaar naar bed gaan?

Emy: Sorry, ik heb nog strijkwerk liggen.

Rutger: De beelden waren verder wel prachtig. Ik zat regelmatig met open mond te kijken. Een doodstil Rome in het ochtendlicht… Het was als een droom, met al die niet-standaard-mooie, maar karakteristieke gezichten en lichamen. Een circusfilm. Italië blijft toch wel een soort paradijs op aarde. Bellissima! Ik had zin om naar Rome te verhuizen. Met een hond en mijn vrouw. Dat kwam dan weer door dit essay van Zadie Smith over Italiaanse parken en haar tijd als Romein.

Emy: Mijn enige ervaring met Rome is een schoolreisje. We aten slecht, moesten presentaties geven over oude gebouwen die we al te vaak op foto’s hadden gezien en mijn toenmalige vriendje was voortdurend vreselijk jaloers aan het doen.

Brankele: Voor mij is Rome het tegenovergestelde. Ik ontdekte dat geschiedenis en kunst interessant waren, ik was elke avond dronken op het Piazza Navona, kreeg rozen van wildvreemde aanbidders en het was het begin van een lange liefde. Het stond, zeker destijds, voor de grande bellezza die het leven heet.

Rutger: Ik heb er jarenlang van gedroomd om met een Italiaanse vrouw naar bed te gaan. Een paar jaar geleden lukte het eindelijk, in een treurige buiten-buitenwijk van Rome, en het was – verrassend genoeg – precies zoals ik in mijn domme romantische hart gehoopt had. Maar Italianen zijn ook verschrikkelijk trots op hun landje, daar kan ik dan weer niet tegen. Alsof de wereld buiten mama’s keuken ophoudt. Dat meisje was ook verbaasd dat ik een beetje passie in me had: “You’re from the north! How can that be!” Alsof ze een Visigoot in haar bed had.

Brankele: Toch knap Rut, hoe het altijd weer over jouw bedavonturen gaat. Is dat voor jou la grande bellezza - een mooie vrouw in bed?

Rutger: Haha. Misschien vooral het achteraf (en vooraf) erover praten. Uiteindelijk ben ik helemaal geen avonturier en zijn er maar een paar verhaaltjes. Ik ben een salon-Casanova. Slap lullen met vrienden op een dakterras, daar voel ik me het best. Jullie?

Emy: Ik ben kneuterig als het om schoonheidservaringen gaat. De zon die door herfstblaadjes schijnt, dat werk, het grote in het kleine vinden. Maar een goed groot glitterfeest kan ik toch ook waarderen, met of zonder Italianen.

Brankele: Voor mij zou het la grande bellezza zijn als ik me oprecht kon verheugen op het ouder worden. Dat de fijnste geur ter wereld inderdaad die van het bejaardentehuis is. De acceptatie en omarming van de kneuterig- en vergankelijkheid.

Emy: Maar dat blijft voorlopig dromen?

Brankele: Ja. Bejaarden stinken.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer