Asset 14

La Grande Bellezza

Journalist Jep Gambardella is de koning van de Italiaanse beau monde. In La Grande Bellezza (De Grote Schoonheid) kijkt hij terug op zijn decadente leven.

Emy: Dromen jullie daarvan, koning van het mondaine leven in Nederland te zijn? In staat eigenhandig een feest te laten mislukken?

Rutger: Het mondaine leven in Nederland… Volgens mij gaat dat niet verder dan een tuinfeest bij Linda de Mol in Laren.

Brankele: Met een slideshow van mooie foto’s uit Rome en Parijs op de stenen tuinmuur gebeamd. Dat je ook een beetje van het uitzicht op het Colosseum kan genieten, zoals onze filmheld dagelijks doet.

Rutger: Ja, wauw. Balkon op het Colosseum. En dan nog zo’n droefgeestige kop erbij.

Emy: Okee, okee, Nederland heeft geen grande bellezza, maar het idee: steeds door blijven feesten om er maar niet aan te hoeven denken dat het feestje ooit ophoudt? De vergankelijkheid verdrinken in glitter en drugs, zoiets?

Rutger: Natuurlijk ken ik wel dat lyrische gevoel van een goed feest, en ook de megalomane behoefte om zo’n feest te beheersen, vooral de vrouwen. Maar tegenwoordig denk ik op zaterdagavond om tien uur: lekker onder de elektrische deken met een goed boek (en wat porno). Ik snap eerlijk gezegd niet hoe ik het vroeger uithield om zo vaak uit te gaan, zowel fysiek, mentaal, als financieel.

Emy: Dat zie je aan Jep ook wel af, hij sleept zich behoorlijk wezenloos van feest naar feest. Weet je wat ik de meest ontroerende scène vond? Wanneer de weduwnaar van zijn jeugdliefde en diens nieuwe, doorsnee vriendin vertellen hoe ze hun avond doorbrengen: strijken, glaasje wijn, tv kijken. Dan zegt hij: “Wat zijn jullie prachtige mensen!” Hij meent dat. Maar zelf kan hij dat niet, gelukkig zijn met het gewone.

Brankele: Op mij kwam hij juist volkomen tevreden over, hij had de triestheid van het leven geaccepteerd. Hij gaat, als 65+'er, bijna elke avond uit, doet vrolijke dansjes en gaat naar bed als de gewone mens opstaat. Nogal een prestatie. Rutger kan het met z’n 28 jaar al niet meer. Bovendien heb ik niet het idee dat hij er ongelukkig door raakt. Hij zegt juist in een van de vele gesprekken op z’n fenomenale dakterras, in die scène met die zogenaamd communistische vriendin die hij helemaal afkraakt, dat iedereen maar wat aanmoddert tot het einde, en dat dat prima is.

Rutger: Dat vond ik het sterkste moment van de film. Die vrouw zat zo vol pretenties, en hij haalde haar 'leugens en angsten' naar boven. Zonder veel plezier overigens. Het was liefdevol afkraken, want ze vroeg hem zelf om het te doen. En inderdaad, we hebben allemaal half mislukte, rommelige levens. Dat is prima. Wat vonden jullie van al die pretentieuze kunstenaars in de film: de performance-vrouw die met haar hoofd tegen een aquaduct bonkte, het meisje dat schreeuwend verf tegen een enorm doek gooit, die toneelschrijver met zijn quasi-diepzinnige teksten? Was dat een knipoog naar de film zelf, die natuurlijk ook heel wat pretenties heeft?

Emy: Ja ja, er werd afgerekend met pretenties, en een lans gebroken voor authenticiteit. Terwijl tegelijkertijd ook teder gelachen werd om de pretenties: die zijn dan weer mooi in hoe overdreven ze zijn. Het verveelde me, omdat het de boodschap is die ik verwachtte denk ik. Het met verf smijtende meisje vond ik wel sterk: zij wilde absoluut niet, maar maakte uiteindelijk iets prachtigs.

Brankele: Ik vond die scènes echt hilarisch, zo leuk hoe de lulligheid ervan in beeld gebracht werd. En hoe de groep die ernaar kijkt, ofwel verlepte hippies, ofwel omhooggevallen bohemiens, maakt dat de kunst als kunst gezien wordt. Kunst is natuurlijk ook niet meer dan perceptie.

Rutger: Een truc.

Brankele: Kunst is als een gigantische giraffe in de kamer, die je kan doen verdwijnen.

Emy: Ik heb me vreselijk geërgerd aan hoe nep die digitale dieren eruitzagen!

Rutger: Jij zag door alle leugens heen Emy, dat was de bedoeling! Zo kwam je tot de ware kern!

Emy: Haha, denk je dat het de bedoeling was ja, dat ze er zo slecht uitzagen?

Rutger: Nee, ik probeerde je je beter te laten voelen. Misschien wil je wat heroïne, of zullen we met elkaar naar bed gaan?

Emy: Sorry, ik heb nog strijkwerk liggen.

Rutger: De beelden waren verder wel prachtig. Ik zat regelmatig met open mond te kijken. Een doodstil Rome in het ochtendlicht… Het was als een droom, met al die niet-standaard-mooie, maar karakteristieke gezichten en lichamen. Een circusfilm. Italië blijft toch wel een soort paradijs op aarde. Bellissima! Ik had zin om naar Rome te verhuizen. Met een hond en mijn vrouw. Dat kwam dan weer door dit essay van Zadie Smith over Italiaanse parken en haar tijd als Romein.

Emy: Mijn enige ervaring met Rome is een schoolreisje. We aten slecht, moesten presentaties geven over oude gebouwen die we al te vaak op foto’s hadden gezien en mijn toenmalige vriendje was voortdurend vreselijk jaloers aan het doen.

Brankele: Voor mij is Rome het tegenovergestelde. Ik ontdekte dat geschiedenis en kunst interessant waren, ik was elke avond dronken op het Piazza Navona, kreeg rozen van wildvreemde aanbidders en het was het begin van een lange liefde. Het stond, zeker destijds, voor de grande bellezza die het leven heet.

Rutger: Ik heb er jarenlang van gedroomd om met een Italiaanse vrouw naar bed te gaan. Een paar jaar geleden lukte het eindelijk, in een treurige buiten-buitenwijk van Rome, en het was – verrassend genoeg – precies zoals ik in mijn domme romantische hart gehoopt had. Maar Italianen zijn ook verschrikkelijk trots op hun landje, daar kan ik dan weer niet tegen. Alsof de wereld buiten mama’s keuken ophoudt. Dat meisje was ook verbaasd dat ik een beetje passie in me had: “You’re from the north! How can that be!” Alsof ze een Visigoot in haar bed had.

Brankele: Toch knap Rut, hoe het altijd weer over jouw bedavonturen gaat. Is dat voor jou la grande bellezza - een mooie vrouw in bed?

Rutger: Haha. Misschien vooral het achteraf (en vooraf) erover praten. Uiteindelijk ben ik helemaal geen avonturier en zijn er maar een paar verhaaltjes. Ik ben een salon-Casanova. Slap lullen met vrienden op een dakterras, daar voel ik me het best. Jullie?

Emy: Ik ben kneuterig als het om schoonheidservaringen gaat. De zon die door herfstblaadjes schijnt, dat werk, het grote in het kleine vinden. Maar een goed groot glitterfeest kan ik toch ook waarderen, met of zonder Italianen.

Brankele: Voor mij zou het la grande bellezza zijn als ik me oprecht kon verheugen op het ouder worden. Dat de fijnste geur ter wereld inderdaad die van het bejaardentehuis is. De acceptatie en omarming van de kneuterig- en vergankelijkheid.

Emy: Maar dat blijft voorlopig dromen?

Brankele: Ja. Bejaarden stinken.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer