Asset 14

La Grande Bellezza

Journalist Jep Gambardella is de koning van de Italiaanse beau monde. In La Grande Bellezza (De Grote Schoonheid) kijkt hij terug op zijn decadente leven.

Emy: Dromen jullie daarvan, koning van het mondaine leven in Nederland te zijn? In staat eigenhandig een feest te laten mislukken?

Rutger: Het mondaine leven in Nederland… Volgens mij gaat dat niet verder dan een tuinfeest bij Linda de Mol in Laren.

Brankele: Met een slideshow van mooie foto’s uit Rome en Parijs op de stenen tuinmuur gebeamd. Dat je ook een beetje van het uitzicht op het Colosseum kan genieten, zoals onze filmheld dagelijks doet.

Rutger: Ja, wauw. Balkon op het Colosseum. En dan nog zo’n droefgeestige kop erbij.

Emy: Okee, okee, Nederland heeft geen grande bellezza, maar het idee: steeds door blijven feesten om er maar niet aan te hoeven denken dat het feestje ooit ophoudt? De vergankelijkheid verdrinken in glitter en drugs, zoiets?

Rutger: Natuurlijk ken ik wel dat lyrische gevoel van een goed feest, en ook de megalomane behoefte om zo’n feest te beheersen, vooral de vrouwen. Maar tegenwoordig denk ik op zaterdagavond om tien uur: lekker onder de elektrische deken met een goed boek (en wat porno). Ik snap eerlijk gezegd niet hoe ik het vroeger uithield om zo vaak uit te gaan, zowel fysiek, mentaal, als financieel.

Emy: Dat zie je aan Jep ook wel af, hij sleept zich behoorlijk wezenloos van feest naar feest. Weet je wat ik de meest ontroerende scène vond? Wanneer de weduwnaar van zijn jeugdliefde en diens nieuwe, doorsnee vriendin vertellen hoe ze hun avond doorbrengen: strijken, glaasje wijn, tv kijken. Dan zegt hij: “Wat zijn jullie prachtige mensen!” Hij meent dat. Maar zelf kan hij dat niet, gelukkig zijn met het gewone.

Brankele: Op mij kwam hij juist volkomen tevreden over, hij had de triestheid van het leven geaccepteerd. Hij gaat, als 65+'er, bijna elke avond uit, doet vrolijke dansjes en gaat naar bed als de gewone mens opstaat. Nogal een prestatie. Rutger kan het met z’n 28 jaar al niet meer. Bovendien heb ik niet het idee dat hij er ongelukkig door raakt. Hij zegt juist in een van de vele gesprekken op z’n fenomenale dakterras, in die scène met die zogenaamd communistische vriendin die hij helemaal afkraakt, dat iedereen maar wat aanmoddert tot het einde, en dat dat prima is.

Rutger: Dat vond ik het sterkste moment van de film. Die vrouw zat zo vol pretenties, en hij haalde haar 'leugens en angsten' naar boven. Zonder veel plezier overigens. Het was liefdevol afkraken, want ze vroeg hem zelf om het te doen. En inderdaad, we hebben allemaal half mislukte, rommelige levens. Dat is prima. Wat vonden jullie van al die pretentieuze kunstenaars in de film: de performance-vrouw die met haar hoofd tegen een aquaduct bonkte, het meisje dat schreeuwend verf tegen een enorm doek gooit, die toneelschrijver met zijn quasi-diepzinnige teksten? Was dat een knipoog naar de film zelf, die natuurlijk ook heel wat pretenties heeft?

Emy: Ja ja, er werd afgerekend met pretenties, en een lans gebroken voor authenticiteit. Terwijl tegelijkertijd ook teder gelachen werd om de pretenties: die zijn dan weer mooi in hoe overdreven ze zijn. Het verveelde me, omdat het de boodschap is die ik verwachtte denk ik. Het met verf smijtende meisje vond ik wel sterk: zij wilde absoluut niet, maar maakte uiteindelijk iets prachtigs.

Brankele: Ik vond die scènes echt hilarisch, zo leuk hoe de lulligheid ervan in beeld gebracht werd. En hoe de groep die ernaar kijkt, ofwel verlepte hippies, ofwel omhooggevallen bohemiens, maakt dat de kunst als kunst gezien wordt. Kunst is natuurlijk ook niet meer dan perceptie.

Rutger: Een truc.

Brankele: Kunst is als een gigantische giraffe in de kamer, die je kan doen verdwijnen.

Emy: Ik heb me vreselijk geërgerd aan hoe nep die digitale dieren eruitzagen!

Rutger: Jij zag door alle leugens heen Emy, dat was de bedoeling! Zo kwam je tot de ware kern!

Emy: Haha, denk je dat het de bedoeling was ja, dat ze er zo slecht uitzagen?

Rutger: Nee, ik probeerde je je beter te laten voelen. Misschien wil je wat heroïne, of zullen we met elkaar naar bed gaan?

Emy: Sorry, ik heb nog strijkwerk liggen.

Rutger: De beelden waren verder wel prachtig. Ik zat regelmatig met open mond te kijken. Een doodstil Rome in het ochtendlicht… Het was als een droom, met al die niet-standaard-mooie, maar karakteristieke gezichten en lichamen. Een circusfilm. Italië blijft toch wel een soort paradijs op aarde. Bellissima! Ik had zin om naar Rome te verhuizen. Met een hond en mijn vrouw. Dat kwam dan weer door dit essay van Zadie Smith over Italiaanse parken en haar tijd als Romein.

Emy: Mijn enige ervaring met Rome is een schoolreisje. We aten slecht, moesten presentaties geven over oude gebouwen die we al te vaak op foto’s hadden gezien en mijn toenmalige vriendje was voortdurend vreselijk jaloers aan het doen.

Brankele: Voor mij is Rome het tegenovergestelde. Ik ontdekte dat geschiedenis en kunst interessant waren, ik was elke avond dronken op het Piazza Navona, kreeg rozen van wildvreemde aanbidders en het was het begin van een lange liefde. Het stond, zeker destijds, voor de grande bellezza die het leven heet.

Rutger: Ik heb er jarenlang van gedroomd om met een Italiaanse vrouw naar bed te gaan. Een paar jaar geleden lukte het eindelijk, in een treurige buiten-buitenwijk van Rome, en het was – verrassend genoeg – precies zoals ik in mijn domme romantische hart gehoopt had. Maar Italianen zijn ook verschrikkelijk trots op hun landje, daar kan ik dan weer niet tegen. Alsof de wereld buiten mama’s keuken ophoudt. Dat meisje was ook verbaasd dat ik een beetje passie in me had: “You’re from the north! How can that be!” Alsof ze een Visigoot in haar bed had.

Brankele: Toch knap Rut, hoe het altijd weer over jouw bedavonturen gaat. Is dat voor jou la grande bellezza - een mooie vrouw in bed?

Rutger: Haha. Misschien vooral het achteraf (en vooraf) erover praten. Uiteindelijk ben ik helemaal geen avonturier en zijn er maar een paar verhaaltjes. Ik ben een salon-Casanova. Slap lullen met vrienden op een dakterras, daar voel ik me het best. Jullie?

Emy: Ik ben kneuterig als het om schoonheidservaringen gaat. De zon die door herfstblaadjes schijnt, dat werk, het grote in het kleine vinden. Maar een goed groot glitterfeest kan ik toch ook waarderen, met of zonder Italianen.

Brankele: Voor mij zou het la grande bellezza zijn als ik me oprecht kon verheugen op het ouder worden. Dat de fijnste geur ter wereld inderdaad die van het bejaardentehuis is. De acceptatie en omarming van de kneuterig- en vergankelijkheid.

Emy: Maar dat blijft voorlopig dromen?

Brankele: Ja. Bejaarden stinken.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Wie leest er tegenwoordig nog een horoscoop om te weten wat de dag, de maand het jaar je brengt? Nou, best veel mensen dus. Het is zelfs een wereldwijde trend. Ook Else Boer geeft toe regelmatig de astrologie in te duiken. Op zoek naar een verklaring gaat ze na wat astrologie de moderne mens kan bieden. Lees meer

 De ene bij is de andere niet

De ene bij is de andere niet

Wat als de ene bijensoort (onze geliefde honingbij) 299 andere bijensoorten verdrukt? Lees meer

 Damien Hirst is verknipt

Damien Hirst is verknipt

Ruim 30.000 dollar betaalde het New Yorkse kunstcollectief MSCHF voor een werk van Damien Hirst: een zeefdruk met 88 gekleurde stippen in elf rijen van acht. Geen weggegooid geld, als je het werk vervolgens in stukjes doorverkoopt. Lees meer

Reflecties van een proefkonijn

Reflecties van een proefkonijn (deel 3)

'Er is veel dat de wetenschap tot nu toe voor mekaar heeft weten te boksen, maar nog geen remedie tegen sociaal ongemak. Hoeft ook niet. Gaat vanzelf weer over.' Lees meer

Filmtrialoog: Solaris

Solaris

'Solaris' uit 1972 blijkt de perfecte film om in thuisquarantaine te bekijken. Lees meer

Hard//talk: Uit de coronacrisis een nieuwe economie in

Vanuit de coronacrisis naar een nieuwe economie

Als we nu echt rechtvaardig en solidair te werk willen gaan, moeten we de behoeftes van zwaar getroffen groepen zoals daklozen en vluchtelingen centraal stellen. Lees meer

Beste Susan

Beste Susan

Susan Sontag uitte zich nooit publiekelijk over haar lesbische geaardheid. Is dat wel eerlijk, vraagt Fien Veldman zich af. Ben je de maatschappij iets verplicht? Is er opheldering nodig als je seksuele identiteit niet uit je uiterlijk op te maken valt? En hoe zou je je dan moeten presenteren?  Lees meer

 Schrödingers Dictator

Schrödingers Dictator

Kim Jong-Uns onzichtbaarheid is voer voor speculaties: hij zou zijn overleden tijdens een operatie, zoek zijn of gewond geraakt bij een raketlancering. Dood of levend, zolang Kim zich niet in het openbaar heeft vertoond, is het enige logische antwoord: hij is het allebei. Pirmin Rengers illustreerde de dictator in superpositie. Lees meer

 De anderhalvemetersamenleving botst

De anderhalvemetersamenleving botst

In Apeldoorn proberen dertig kermisexploitanten de 'Kermis nieuw stijl' uit. Gaat prima. Lees meer

Dagboek van een proefkonijn

Dagboek van een proefkonijn (deel 2)

Hoelang houden mensen het vol in een kliniek en bloeit er weleens liefde op tussen proefpersonen? Oscar Spaans deed eind vorig jaar mee aan medicijnonderzoek en verwerkte zijn notities tot een driedelige serie. Lees meer

 Groetjes uit mijn woonkamer

Groetjes uit mijn woonkamer

Jente Hoogeveen was er snel uit: als zij niet naar de tropen kan, haalt ze de tropen net zo makkelijk haar woonkamer. Lees meer

Het begin van een rouwwoordenboek

Het begin van een rouwwoordenboek

Na de dood van haar moeder besefte Babet te Winkel dat ze haar gevoelens niet met bestaande woorden kon omschrijven. Dus sloeg ze zelf aan het schrijven van een nieuw 'rouwwoordenboek'. Lees meer

Overwegingen van een proefkonijn (deel 1)

Overwegingen van een proefkonijn (deel 1)

Wie zijn de mensen die zich als proefpersoon aanmelden en wat drijft hen? Oscar Spaans deed eind vorig jaar mee aan medicijnonderzoek en verwerkte zijn notities tot een driedelige serie. Lees meer

Sluit jezelf op in je huis, niet in je hoofd

Sluit jezelf op in je huis, niet in je hoofd

Heeft de huidige coronapandemie zin? Of hoeven we die vraag überhaupt niet te stellen? Lees meer

 Als de sterfbedden op zijn

Als de sterfbedden op zijn

Als het laatste IC-bed bezet is, zullen artsen moeten kiezen wie zorg krijgt en wie niet. Ze gaan naar hun werk met het doodsvonnis van vele patiënten in hun hand. Lees meer

Filmtrialoog: Porselein

Porselein

Thuis zagen onze redacteuren 'Porselein', over een succesvol gezin dat wordt opgeschud wanneer het zevenjarige zoontje Thomas zich vreemd begint te gedragen. Heeft hij misschien een virus te pakken? Lees meer

Kijken naar het verleden en de toekomst

De complexiteit van excuses voor het verleden

Vorige maand maakte koning Willem-Alexander excuses voor het optreden van de Nederlanders tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog. Een goede eerste stap, aldus Vivian Mac Gillavry. Maar hoe komt het dat zo'n excuus kan bijdragen aan een gevoel van erkenning en tegelijkertijd kan kwetsen? Lees meer

Liefde in tijden van corona

Liefde in tijden van corona

Carlijn Cober is single. In tijden van een pandemie krijgt single zijn een nieuwe lading. Ze besluit te rade te gaan bij schrijvers en filosofen: wat betekent het om single te zijn? Bestaat er zoiets als happy single zijn? En is dat dan altijd tijdelijk? Een essay over liefde in tijden van corona. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers zo goed mogelijk kunnen ondersteunen. Een niet-commerciële vrije ruimte als Hard//hoofd is in deze tijd bijzonder, en jouw steun hieraan is onmisbaar. Als je vóór 1 juni aanmeldt dan ontvang je als dank een kunstwerk van Raquel van Haver en mag je gratis naar ons jubileumevenement. Sluit je nu aan bij Hard//hoofd!

Meer info