Asset 14

Jurassic Park 3D

Deze week gingen onze redacteurs naar de heruitgave van Jurassic Park (1993). Ditmaal is de film in 3D te bewonderen. Na afloop worden enkele wijdverspreide misverstanden rechtgezet: "De Brontosaurus heeft nooit bestaan, shocking feitje!"

Rutger: Het was niet alleen een avondje nostalgie, maar ook een lesje ‘filmmaken doe je zo’. De film is nog altijd geweldig. Wat een kunde van Steven Spielberg! Daar kunnen de blockbuster-regisseurs van vandaag een puntje aan zuigen.

Zara: Spielberg heeft de standaard-Hollywoodfilm zoals we hem nu kennen zo’n beetje uitgevonden. Het heeft alle elementen, alles klopt. Je kunt ervan houden of niet, maar een goede filmmaker is hij zeker.

Sanne: Ik zat echt te genieten. Het glaasje waarin het water begint te trillen, het geritsel in de struiken, een dreigend gedreun in de verte... Zonder dat je de Tyrannosaurus Rex ziet, denk je al: OH GOD NEE...

Rutger: De film wordt heel sterk opgezet in een strakke proloog. Zonder dat we weten waar de film over gaat, wordt duidelijk gemaakt dat dinosaurussen eng zijn. Met name in de scène waarin Alan Grant met de fossiele raptor-nagel over de buik van een dik jongetje schraapt. Daarna wordt het begin van de film steeds uitgesteld: als ze aankomen in de helicopter met de geweldige theme song van John Williams, als ze de eerste dino zien (“Welcome... to Jurassic Park!”), als ze door die belachelijk grote poort het park in gaan, en dan pas echt als de stroom uitvalt en de T-rex komt. Wauw! Wat een spanningsopbouw. De keukenscène is het meest bloedstollende wat ik ooit in een film heb gezien.

Zara: Wat vonden jullie van de toevoeging van 3D? Ik vond het zeker wel werken. Dat moment als ze met hun jeep voor het eerst het terrein op rijden en die enorme dino’s in zicht komen, dat voelde ik wel hoor. Het gevoel van afstand, en daardoor dus ook nabijheid, was nu veel sterker.

Sanne: Ja, ik vond het ook wel leuk. Maar ik vind het altijd zo suf om met zo’n stomme bril in de bioscoop te zitten… Ik voelde me sowieso suf, aangezien ik de enige volwassene in de zaal was. En dan zat ik daar ook nog alleen, als een soort weirdo. 

Rutger: Haha, Sanne de dino-pedo. Soms is 3D gewoon een kijkdoos: een soort hologram op de voorgrond met ‘diepte’. Maar ik zat er meer in dan ooit - en ik heb de film denk ik zo’n tien keer gezien. Al kan dat ook door de Dolby Surround komen. Er leek echt een T-rex voor de bioscoopdeur rond te stampen.

Sanne: Ik weet niet in hoeverre de film digitaal is opgepoetst, maar de effecten waren eigenlijk toch nog steeds fokking goed, ook zonder 3D? Ik bedoel, Lord of the Rings-achtig goed. Ik dacht geen moment: oh, wat ziet die zieke Triceratops er nep uit.

Zara: Ik heb de 2D-versie van Jurassic Park toevallig laatst nog gekeken, maar toen zag het er ook al zo mooi uit hoor.

Rutger: Het is bizar hoe fier de special effects en de poppen overeind zijn gebleven na twintig jaar. Alleen die eerste Brachiosaurus is duidelijk computerwerk, maar daarna geloof je alles. Hoe natuurlijk die beesten bewegen, bleef me verbazen. Als dinosaurussen nu echt tot leven gewekt zouden worden en ze zouden er niet uit zien zoals in Jurassic Park, dan zou ik ze niet serieus nemen.

Sanne: Ja even wat, wisten jullie trouwens dat de Brontosaurus nooit echt bestaan heeft? Is dat niet shocking? Denk aan Platvoet en zijn vriendjes!

Rutger: Wat?! Dit is even een Sinterklaas-momentje. Zoveel jeugdige illusies gaan hier in rook op.

Zara: Dan heb ik nog een leuk feitje voor jullie: wisten jullie dat Jurassic Park eerst met stop motion figuurtjes gemaakt zou worden? De man die dit zou doen, had ook daadwerkelijk alles al gemaakt. Tijdens de tests vond Spielberg het niet realistisch genoeg, waarna het besluit om het met CGI te doen werd genomen. De dood van stop motion.

Rutger: Wow! Maar wisten jullie dat de sound effects van de dinosaurussen van de schreeuwen van andere dieren komen? De velociraptors die elkaar roepen, zijn schildpadden die seks hebben.

Sanne: Ja, nu je het zegt, sommige geluiden deden me denken aan het apenhuis in Artis. Maar neukende schildpadden... Ik wist niet eens dat schildpadden geluid konden maken.

Rutger: Jurassic Park was in 1993 een droomfilm, die voor mij wel symbool staat voor de onbegrensde mogelijkheden en welvaart van dat decennium. Ik weet nog goed hoe we met een groepje jongetjes voor mijn verjaardag naar de bioscoop gingen en er betoverd uit kwamen. Alle jongetjes waren geobsedeerd door dinosaurussen, we kenden alle namen en details, als een soort mini-wetenschappers. Dino’s staan daarom, in al hun engheid, symbool voor een gelukkige jeugd. In 1993 was alles nog fijn, nu is het crisis.

Zara: De T-Rex is wel de dino die het meest uit de 3D heeft gehaald. Pfoe, wat zag die er lekker uit. En de Velociraptors zijn doodeng. Hun bewegingen lijken zo natuurlijk omdat het simpelweg mannen in Raptor-pakken waren.

Rutger: Ik vind vogels eng. Hoe ze lopen, brullen... Dr. Alan Grant heeft gelijk: het zijn voormalige dino’s.

Sanne: Ik vond het heel merkwaardig om me opeens te realiseren hoe ontzettend sexy Jeff Goldblum is in Jurassic Park. Als negenjarige was ik me daar niet zo bewust van, maar toen ik hem opeens zag met dat halfopen overhemd en die semi-diepzinnige sarcastische opmerkingen, vielen een heleboel puzzelstukjes op hun plek, om het zo te zeggen.

Rutger: Het is interessant om dingen uit de jaren negentig terug te kijken. Ik kijk de laatste tijd bijvoorbeeld weer veel Friends, en nu snap ik veel meer omdat ik even oud ben als de hoofdpersonen. Jurassic Park had ook allerlei diepere lagen die ik vroeger gemist heb. De film is heel feministisch: de vrouwen zijn de grootste helden en de mannen moeten hun zachte kant ontdekken. En de illusie van controle in de chaostheorie van de fantastische rock ‘n roll-wetenschapper Ian Malcolm (“Life will find a way”) is met de kredietcrisis opeens hyperactueel.

Zara: "God creates dinosaurs. God destroys dinosaurs. God creates man. Man destroys God. Man creates dinosaurs. Dinosaurs eat man… woman inherits the earth."

Sanne: De eigenlijke boodschap van Jurassic Park is: DON’T FUCK WITH NATURE. Dat wordt lekker obvious gesuggereerd aan het einde door de brullende T-rex die zijn eigen skelet in het museum aan gruzelementen trapt.

Zara: Don’t fuck with dinosaurs. Bitches.

Rutger: Ze zijn groot, schubbig en levensgevaarlijk. En toch mis ik ze.

Sanne: Vooral de brontosaurus.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer