Asset 14

Jagten

In de nieuwe film van Thomas Vinterberg (Festen, Dear Wendy, Submarino) wordt de kleuterleider Lucas (Mads Mikkelsen) verdacht van kindermisbruik. Het vermeende slachtoffer is de dochter van zijn beste vriend. De inwoners van het kleine dorp gaan zich steeds feller tegen hem keren.

Emy: Vinterberg is terug! Dit zou wel eens de beste film van 2012 kunnen zijn.

Hiske: Zeg dat wel, holy shit wat een meesterwerk! Ik liep helemaal trillend de bioscoop uit.

Kasper: Ook ik was zeer onder de indruk. Wat ik bijzonder vond is dat je eigenlijk steeds kon voorspellen wat er ging gebeuren, maar evengoed op het puntje van je stoel bleef zitten. Dat noodlottige maakte het ook juist zo tragisch.

Hiske: Ik vond dat voorspelbare ook prachtig, want op die manier kon je van alle kanten begrijpen waarom er gebeurde wat er gebeurde, terwijl alles toch overduidelijk op een misverstand beruste.

Emy: Ik vond de reacties van de dorpsbewoners inderdaad voorspelbaar, maar niet die van Lucas.

Kasper: Daar heb je gelijk in, hij was een verrassend (maar toch heel geloofwaardig) personage.

Hiske: En mijn god, wat is die Mads Mikkelsen een fantastische acteur.

Kasper: Ja, beangstigend goed. En zo enorm veelzijdig ook. Zie mijn bijdrage aan onze film-ABC voor zijn meer absurdistische rollen. Maar alle acteurs in deze film waren van het allerhoogste niveau.

Emy: Ik dacht in het begin: de directrice van de kleuterschool reageert heel adequaat. Als een werknemer wordt verdacht van misbruik is het wel zo verstandig die man even op non-actief te stellen. Je denkt ook gelijk aan de meest extreme zaken, zoals Het Hofnarretje.

Kasper: Ik vond die werkgever helemaal niet adequaat, maar juist stuitend slecht. Vooral die ‘verhoorder’, met z’n gesloten en sturende vragen. En dan de spastische houding van die bazin, die Lucas steeds maar niet informeert en voor hem wegloopt. Ziedend werd ik er van.

Emy: Mee eens, alleen in allereerste instantie handelde zij adequaat. Vanaf het moment dat die flutverhoorder in beeld kwam liep alles volkomen uit de hand. Dan zie je dat mensen geloven wat ze willen geloven, en als er eenmaal zo’n beschuldiging van kindermisbruik ligt niemand meer redelijk kan nadenken.

Kasper: Hebben jullie onlangs Pauw & Witteman gezien, waarin naar aanleiding van deze film een ex-leraar was uitgenodigd die min of meer hetzelfde had meegemaakt?

Emy: Dat heb ik niet gezien, maar ik heb wel tijdens mijn studie Psychologie gehoord over het ‘false memory syndrome’. Dat hulpverleners mensen zo ondervragen dat ze gaan geloven misbruikt te zijn. Dat zag je bij het meisje in de film, Klara, die wist het op een gegeven moment ook allemaal niet meer.

Kasper: Je had in de jaren negentig toch ook die zaak in Epe? Daar zouden de meest verschrikkelijke dingen gebeurd zijn, tot satanische babyoffers aan toe, maar werden er op zeker moment vraagtekens gezet bij de juistheid van de herinneringen waar alle getuigenissen op gebaseerd waren. Volgens mij zijn er meer van dat soort zaken in het nieuws geweest en Koot & Bie hebben daar ooit nog mooi de draak mee gestoken.

Hiske: Wat de politie deed was in deze film niet zo interessant, dat leek allemaal redelijk adequaat te verlopen en speelde slechts een rol op de achtergrond. Het verhoor van Lucas krijgen we niet eens te zien. Het interessantst is voor mij de verwarring en de woede van zijn vrienden, de kinderen van de vrienden en zijn eigen zoon.

Emy: Die zoon kreeg me aan het huilen. Hij was terecht woedend.

Kasper: De aangrijpendste scène vond ik die waarin Lucas wil dat zijn beste vriend Theo (de vader van Klara) hem in de ogen kijkt. Hij wil dat hij zijn onschuld ziet. De dag nadat ik de film zag moest ik een college geven over Žižek, die het erover heeft dat onze vrienden altijd vreemden blijven, omdat we ze in essentie nooit kunnen kennen. Om dit voor de cursisten inzichtelijk te maken vertelde ik deze scène na, dat kwam dus mooi uit.

Emy: Ik denk dat ik dat pessimisme deel: hoe hard je ook wil geloven in de onschuld van je vriend, er blijft dat wantrouwen als het om zoiets gevoeligs als kindermisbruik gaat, zeker van je eigen kind.

Hiske: Het was echt een film over vertrouwen en vriendschap, en of als er Hele Hele Erge Dingen worden gezegd die woorden ooit nog kunnen wegwaaien.

Emy: Kasper, keek jij hier als vader nu ook anders naar denk je?

Kasper: Ik geloof van niet. Wel als ex-leraar. Tijdens mijn korte carrière in het voortgezet onderwijs had op zeker moment een meisje beweerd dat ik aan haar borsten had gezeten. En dat terwijl ik geeneens een borstenman ben.

Hiske: Was dat het einde van je carrière, Kasper?

Kasper: Het was het begin van het einde.

Emy: Ik vraag me wel af of we nu dit soort grapjes zouden maken als de film in het midden had gelaten of Lucas schuldig was. Over zijn onschuld was geen enkele twijfel, waardoor je alleen maar de hele tijd boos bent op al die mensen die niet naar hem willen luisteren.

Kasper: Kennen jullie de documentaire Capturing the Friedmans? Het gaat over een gezin dat van de ergste zaken verdacht wordt, maar de film laat in het midden of het wel echt zo is. Een aanrader als je eens intens in verwarring wil worden gebracht! Maar als Vinterberg voor zo’n ambigue weg had gekozen, was Jagten een heel ander soort werk geworden; misschien nog wel wat verontrustender, maar dramatisch minder sterk.

Hiske: Ja, door de duidelijkheid van de plot was er zoveel ruimte voor alle grote gebeurtenissen in het innerlijk leven van die mensen. En alle emoties werden zo briljant in beeld gebracht. Bijvoorbeeld die shots van heel dichtbij waardoor je alleen maar de verwarring op het gezicht van de zoon ziet.

Emy: De keuze van de locaties was ook perfect. In het begin zag je het bos, een jachtgeweer, en de kinderen op de speelplaats. Dat komt later allemaal zo mooi terug. En het huis waar ze tegen het einde dineren, dat was net het huis van Festen.

Hiske: Het is ook een enorm leuke groep vrienden waar ik heel graag bij zou willen horen, en ze wonen allemaal in van die leuke huizen. De wijze les: je kunt nog zo’n leuk ingericht huis hebben, dat wil niet zeggen dat je uiteindelijk niet met hooivorken het dorp wordt uitgejaagd.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer