Asset 14

Jagten

In de nieuwe film van Thomas Vinterberg (Festen, Dear Wendy, Submarino) wordt de kleuterleider Lucas (Mads Mikkelsen) verdacht van kindermisbruik. Het vermeende slachtoffer is de dochter van zijn beste vriend. De inwoners van het kleine dorp gaan zich steeds feller tegen hem keren.

Emy: Vinterberg is terug! Dit zou wel eens de beste film van 2012 kunnen zijn.

Hiske: Zeg dat wel, holy shit wat een meesterwerk! Ik liep helemaal trillend de bioscoop uit.

Kasper: Ook ik was zeer onder de indruk. Wat ik bijzonder vond is dat je eigenlijk steeds kon voorspellen wat er ging gebeuren, maar evengoed op het puntje van je stoel bleef zitten. Dat noodlottige maakte het ook juist zo tragisch.

Hiske: Ik vond dat voorspelbare ook prachtig, want op die manier kon je van alle kanten begrijpen waarom er gebeurde wat er gebeurde, terwijl alles toch overduidelijk op een misverstand beruste.

Emy: Ik vond de reacties van de dorpsbewoners inderdaad voorspelbaar, maar niet die van Lucas.

Kasper: Daar heb je gelijk in, hij was een verrassend (maar toch heel geloofwaardig) personage.

Hiske: En mijn god, wat is die Mads Mikkelsen een fantastische acteur.

Kasper: Ja, beangstigend goed. En zo enorm veelzijdig ook. Zie mijn bijdrage aan onze film-ABC voor zijn meer absurdistische rollen. Maar alle acteurs in deze film waren van het allerhoogste niveau.

Emy: Ik dacht in het begin: de directrice van de kleuterschool reageert heel adequaat. Als een werknemer wordt verdacht van misbruik is het wel zo verstandig die man even op non-actief te stellen. Je denkt ook gelijk aan de meest extreme zaken, zoals Het Hofnarretje.

Kasper: Ik vond die werkgever helemaal niet adequaat, maar juist stuitend slecht. Vooral die ‘verhoorder’, met z’n gesloten en sturende vragen. En dan de spastische houding van die bazin, die Lucas steeds maar niet informeert en voor hem wegloopt. Ziedend werd ik er van.

Emy: Mee eens, alleen in allereerste instantie handelde zij adequaat. Vanaf het moment dat die flutverhoorder in beeld kwam liep alles volkomen uit de hand. Dan zie je dat mensen geloven wat ze willen geloven, en als er eenmaal zo’n beschuldiging van kindermisbruik ligt niemand meer redelijk kan nadenken.

Kasper: Hebben jullie onlangs Pauw & Witteman gezien, waarin naar aanleiding van deze film een ex-leraar was uitgenodigd die min of meer hetzelfde had meegemaakt?

Emy: Dat heb ik niet gezien, maar ik heb wel tijdens mijn studie Psychologie gehoord over het ‘false memory syndrome’. Dat hulpverleners mensen zo ondervragen dat ze gaan geloven misbruikt te zijn. Dat zag je bij het meisje in de film, Klara, die wist het op een gegeven moment ook allemaal niet meer.

Kasper: Je had in de jaren negentig toch ook die zaak in Epe? Daar zouden de meest verschrikkelijke dingen gebeurd zijn, tot satanische babyoffers aan toe, maar werden er op zeker moment vraagtekens gezet bij de juistheid van de herinneringen waar alle getuigenissen op gebaseerd waren. Volgens mij zijn er meer van dat soort zaken in het nieuws geweest en Koot & Bie hebben daar ooit nog mooi de draak mee gestoken.

Hiske: Wat de politie deed was in deze film niet zo interessant, dat leek allemaal redelijk adequaat te verlopen en speelde slechts een rol op de achtergrond. Het verhoor van Lucas krijgen we niet eens te zien. Het interessantst is voor mij de verwarring en de woede van zijn vrienden, de kinderen van de vrienden en zijn eigen zoon.

Emy: Die zoon kreeg me aan het huilen. Hij was terecht woedend.

Kasper: De aangrijpendste scène vond ik die waarin Lucas wil dat zijn beste vriend Theo (de vader van Klara) hem in de ogen kijkt. Hij wil dat hij zijn onschuld ziet. De dag nadat ik de film zag moest ik een college geven over Žižek, die het erover heeft dat onze vrienden altijd vreemden blijven, omdat we ze in essentie nooit kunnen kennen. Om dit voor de cursisten inzichtelijk te maken vertelde ik deze scène na, dat kwam dus mooi uit.

Emy: Ik denk dat ik dat pessimisme deel: hoe hard je ook wil geloven in de onschuld van je vriend, er blijft dat wantrouwen als het om zoiets gevoeligs als kindermisbruik gaat, zeker van je eigen kind.

Hiske: Het was echt een film over vertrouwen en vriendschap, en of als er Hele Hele Erge Dingen worden gezegd die woorden ooit nog kunnen wegwaaien.

Emy: Kasper, keek jij hier als vader nu ook anders naar denk je?

Kasper: Ik geloof van niet. Wel als ex-leraar. Tijdens mijn korte carrière in het voortgezet onderwijs had op zeker moment een meisje beweerd dat ik aan haar borsten had gezeten. En dat terwijl ik geeneens een borstenman ben.

Hiske: Was dat het einde van je carrière, Kasper?

Kasper: Het was het begin van het einde.

Emy: Ik vraag me wel af of we nu dit soort grapjes zouden maken als de film in het midden had gelaten of Lucas schuldig was. Over zijn onschuld was geen enkele twijfel, waardoor je alleen maar de hele tijd boos bent op al die mensen die niet naar hem willen luisteren.

Kasper: Kennen jullie de documentaire Capturing the Friedmans? Het gaat over een gezin dat van de ergste zaken verdacht wordt, maar de film laat in het midden of het wel echt zo is. Een aanrader als je eens intens in verwarring wil worden gebracht! Maar als Vinterberg voor zo’n ambigue weg had gekozen, was Jagten een heel ander soort werk geworden; misschien nog wel wat verontrustender, maar dramatisch minder sterk.

Hiske: Ja, door de duidelijkheid van de plot was er zoveel ruimte voor alle grote gebeurtenissen in het innerlijk leven van die mensen. En alle emoties werden zo briljant in beeld gebracht. Bijvoorbeeld die shots van heel dichtbij waardoor je alleen maar de verwarring op het gezicht van de zoon ziet.

Emy: De keuze van de locaties was ook perfect. In het begin zag je het bos, een jachtgeweer, en de kinderen op de speelplaats. Dat komt later allemaal zo mooi terug. En het huis waar ze tegen het einde dineren, dat was net het huis van Festen.

Hiske: Het is ook een enorm leuke groep vrienden waar ik heel graag bij zou willen horen, en ze wonen allemaal in van die leuke huizen. De wijze les: je kunt nog zo’n leuk ingericht huis hebben, dat wil niet zeggen dat je uiteindelijk niet met hooivorken het dorp wordt uitgejaagd.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Voor sommigen gelden nog steeds dezelfde reisbeperkingen

Voor sommigen gelden nog altijd dezelfde reisbeperkingen

Jonathan Luger is in de trein naar Amsterdam getuige van een ongehoorzaamheidsactie die niet bepaald burgerlijk is. Hij beseft hoe het internationale reisverkeer het afgelopen jaar voor vluchtelingen relatief weinig is veranderd. Lees meer

Essay: Boy's don't cry 1

Boys don't cry

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 1 met de films Mulan en Like father, like son. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer