Asset 14

Inside Llewyn Davis

In de nieuwe film van de gebroeders Coen dwaalt folkzanger Llewyn Davis door het New York van de jaren zestig. Hij is niet succesvol, maar blijft hopen op een doorbraak.

Flo: Houden jullie van folkmuziek?

Rutger: Ja en nee. Het is een genre dat heel veel ruimte laat voor het hart, en dan is het soms mooi. Maar het kan – zoals vaak in deze film – ook heel snel zeikerig en knullig worden.

Brankele: Ik vond het openingsnummer erg mooi, ook omdat dat heel mooi gezongen was. Maar na een paar nummers denk ik altijd: mwuh, volgens mij zong je precies dezelfde melodie en eigenlijk ook dezelfde tekst in alle voorgaande nummers.

Flo: “You might know this song.” Ja, want die zong je net ook!

Brankele: Haha, ja. “It’s something new and it never gets old – must be a folk song.”

Rutger: Of zoals die jazzmuzikant (John Goodman) denigrerend zei: "Het zijn altijd drie akkoorden. B, B, C, B, B, B, G!"

Brankele: Ik had daardoor aan het einde, als je de jonge Bob Dylan ziet, al zo’n folk-overkill gehad dat ik hem ook een dertien-in-een-dozijn-muzikant vond.

Flo: Zijn jullie muzikanten? Herkennen jullie dat?

Rutger: Nee. Ik had graag mijn linkerpink en een bal over gehad voor wat muzikaal talent. Ik droom er nog steeds van om frontman van een band te zijn, maar helaas heb ik nul talent. Ik heb een tijd gitaarles gehad toen ik twaalf was, en na een half jaar vroegen mijn ouders of ik wat wilde voorspelen. Toen ging ik in de woonkamer zitten, zette de gitaar op mijn knie en zei: “This song is called… Hoedje van papier.” Hortend en stotend kwamen de nootjes eruit, terwijl mijn moeders glimlach in afgrijzen veranderde. Na afloop zat ik daar hevig bezweet en zei ze: “Had je… niet iets meer moeten kunnen?” Ik rende huilend naar mijn kamer. In een alternatieve versie van dit verhaal slaat mijn vader de gitaar stuk in een hoek van de kamer, luidt een grote gong en roept door een hoorn: “Destroy all the instruments!”

Flo: Striptekenaren schijnen ook allemaal muzikaal talent te beschikken, maar dat is dus bullshit. Ik fantaseerde altijd dat ik een heel Rachmaninov-concert speelde… Spontaan, op het moment dat niemand het verwachte.

Brankele: Ik heb wel een muzikale achtergrond: viool, piano, klarinet - heb ze allemaal aan de wilgen gehangen op het moment dat ik er echt voor moest gaan studeren. Nu zing ik. Liedjes. Niet folk, nog nooit gedaan volgens mij. Lijkt me een beetje saaiig. Dat kan je alleen goedmaken met waanzinnig goede teksten of ontzagwekkend veel gevoel.

Flo: De muziek in de film raakte me wel hoor. Het draait inderdaad om de teksten. Ik vond dat liedje over die prinses bijvoorbeeld prachtig. Ik begin waarschijnlijk steeds meer op mijn vader te lijken. Die gooide ons vroeger dood met folk en andere shit uit de jaren zestig.

Rutger: Het goede aan de film vond ik dat de jaren zestig eindelijk eens niet geromantiseerd werden. Sommigen hadden een kutleven! Niet alles was vrijheid blijheid! Llewyn valt net buiten de succesboot en zwerft ongewenst door Greenwich Village. Hoewel het er wel weer retegeil uitzag allemaal en je stiekem toch met nostalgie gevuld werd.

Flo: Ja, ik ga binnenkort maar weer een ticket naar New York kopen. Volgens mij is er niet heel veel veranderd.

Rutger: Vonden jullie Llewyn ook zo knap? Om me heen gleden een paar vrouwen van hun stoel. Met z’n getroubleerde blik en z’n afgemeten baard. Ik zag het niet. Blijkbaar val ik toch vooral op status.

Brankele: Ik was één van die vrouwen. Dus, ja. Zo’n lekker ruige krullenkop, hondenoogjes, goede stem, de wereld doorhebben in al z’n kneuterigheid, een getalenteerde underdog die strijdt voor z’n idealen... Mmm. Terwijl ik hem soms wel een sukkel zonder huis vond. Maar mannen met problemen zijn natuurlijk ook weer sexy.

Flo: Ik was eerder een van die mannen die zijn rivaal Jim wilden neuken, omdat Justin Timberlake die speelde. Maar ik snap wel waarom vrouwen glijden van Llewyn. Toen hij zo zwoel de camera inkeek tijdens het optreden in Chicago, lukte het hem bijna bij mij.

Rutger: De Coen Brothers houden wel van underdogs. Maar is Llewyn een loser of een onbegrepen romanticus? Ik zou zeggen: loser.

Flo: Ik zeg beide!

Brankele: Llewyn was bang slechts te bestaan en niet te leven; het idee dat hij gewoon een baan zou hebben zoals z’n zus of z’n vader en dan zou verpieteren en z’n laatste dagen zou slijten in zo’n suffig bejaardentehuis. Dat was de motor van z’n nomadenbestaan. Ik herkende dat wel.

Rutger: Ja, ik herken dat ook wel. Maar je kunt niet alleen op dat romantische ideaal en wat talent varen. Je moet ook je zaakjes een beetje op orde hebben. Lekker zwerven met je gitaar door de jaren zestig, dat komt vast wel goed. Nou, alleen als je zo’n geniale gek als Bob Dylan bent. Anders moet je gewoon keihard WERKEN, jongens en meisjes.

Brankele: Bob WERKTE toch ook keihard. Het ging mij meer om de angst het leven slechts mee te maken in plaats van te beleven. Stelt het inderdaad niets voor als je je voegt naar het systeem en keurig zo’n suffe baan hebt? Kindjes, huisje, mannetje/vrouwtje, af en toe een dinertje met wijntje en lachje, en dan dood? Of is dat wel genoeg?

Rutger: Natuurlijk is dat niet genoeg voor ons. Maar dat komt omdat wij als individualisten zijn opgegroeid, mede dankzij de generatie van Llewyn. We zijn daardoor ook wel een beetje arrogant geworden. Ieder leven is een kunstwerk, YOLO! Maar je moet ook niet neerkijken op het ‘gewone’ leven, op de saaiheid van routines. Nogmaals: niet iedereen kan beroemd worden. Je bent niet sowieso bijzonder. Wat dat betreft vond ik dit artikel heel verhelderend.

Flo: Als ‘kunstenaar’ moet je natuurlijk wel inspiratie krijgen. Dat krijg je niet per se met je huisje, boompje, beestje. Althans, dat is mijn idee. Dan wordt het op den duur dus waarschijnlijk repetitieve folkmuziek! En heel veel mensen maken hun kunst natuurlijk niet met het doel beroemd te worden. Dat is nu eenmaal hun leven, zonder dat bestaan ze maar gewoon.

Rutger: Over beestjes gesproken…

Flo: De ster van de film was natuurlijk de kat Ulysses. Metafoor voor het geluk dat hem steeds ontspringt.

Rutger: Mooi. In het begin zegt Llewyn ook door de telefoon tegen de secretaresse: “Llewyn has the cat.” Zij: “Llewyn is the cat.” “No, Llewyn HAS the cat.” Maar hij is natuurlijk gewoon de kat.

Brankele: Ja, elke nacht ergens anders slapen, per ongeluk meisjes bezwangeren - maar niet echt op z’n pootjes terechtkomen. Of kunnen we daar dan op vertrouwen bij hem, dat het allemaal goed komt? Ik denk dat hij gewoon z’n dagen zal slijten in The Gaslight, en met lede ogen zal moeten toezien hoe Bob het wel voor elkaar bokst.

Rutger: De film eindigt bij het begin. Het suggereert dat zijn leven steeds weer in dezelfde rondjes zal blijven lopen, als een kat die op die op zoek is naar een behaaglijke slaapplek.

Brankele: Of als een folksong.

Flo: Houden jullie van folkmuziek?

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer