Asset 14

Inside Llewyn Davis

In de nieuwe film van de gebroeders Coen dwaalt folkzanger Llewyn Davis door het New York van de jaren zestig. Hij is niet succesvol, maar blijft hopen op een doorbraak.

Flo: Houden jullie van folkmuziek?

Rutger: Ja en nee. Het is een genre dat heel veel ruimte laat voor het hart, en dan is het soms mooi. Maar het kan – zoals vaak in deze film – ook heel snel zeikerig en knullig worden.

Brankele: Ik vond het openingsnummer erg mooi, ook omdat dat heel mooi gezongen was. Maar na een paar nummers denk ik altijd: mwuh, volgens mij zong je precies dezelfde melodie en eigenlijk ook dezelfde tekst in alle voorgaande nummers.

Flo: “You might know this song.” Ja, want die zong je net ook!

Brankele: Haha, ja. “It’s something new and it never gets old – must be a folk song.”

Rutger: Of zoals die jazzmuzikant (John Goodman) denigrerend zei: "Het zijn altijd drie akkoorden. B, B, C, B, B, B, G!"

Brankele: Ik had daardoor aan het einde, als je de jonge Bob Dylan ziet, al zo’n folk-overkill gehad dat ik hem ook een dertien-in-een-dozijn-muzikant vond.

Flo: Zijn jullie muzikanten? Herkennen jullie dat?

Rutger: Nee. Ik had graag mijn linkerpink en een bal over gehad voor wat muzikaal talent. Ik droom er nog steeds van om frontman van een band te zijn, maar helaas heb ik nul talent. Ik heb een tijd gitaarles gehad toen ik twaalf was, en na een half jaar vroegen mijn ouders of ik wat wilde voorspelen. Toen ging ik in de woonkamer zitten, zette de gitaar op mijn knie en zei: “This song is called… Hoedje van papier.” Hortend en stotend kwamen de nootjes eruit, terwijl mijn moeders glimlach in afgrijzen veranderde. Na afloop zat ik daar hevig bezweet en zei ze: “Had je… niet iets meer moeten kunnen?” Ik rende huilend naar mijn kamer. In een alternatieve versie van dit verhaal slaat mijn vader de gitaar stuk in een hoek van de kamer, luidt een grote gong en roept door een hoorn: “Destroy all the instruments!”

Flo: Striptekenaren schijnen ook allemaal muzikaal talent te beschikken, maar dat is dus bullshit. Ik fantaseerde altijd dat ik een heel Rachmaninov-concert speelde… Spontaan, op het moment dat niemand het verwachte.

Brankele: Ik heb wel een muzikale achtergrond: viool, piano, klarinet - heb ze allemaal aan de wilgen gehangen op het moment dat ik er echt voor moest gaan studeren. Nu zing ik. Liedjes. Niet folk, nog nooit gedaan volgens mij. Lijkt me een beetje saaiig. Dat kan je alleen goedmaken met waanzinnig goede teksten of ontzagwekkend veel gevoel.

Flo: De muziek in de film raakte me wel hoor. Het draait inderdaad om de teksten. Ik vond dat liedje over die prinses bijvoorbeeld prachtig. Ik begin waarschijnlijk steeds meer op mijn vader te lijken. Die gooide ons vroeger dood met folk en andere shit uit de jaren zestig.

Rutger: Het goede aan de film vond ik dat de jaren zestig eindelijk eens niet geromantiseerd werden. Sommigen hadden een kutleven! Niet alles was vrijheid blijheid! Llewyn valt net buiten de succesboot en zwerft ongewenst door Greenwich Village. Hoewel het er wel weer retegeil uitzag allemaal en je stiekem toch met nostalgie gevuld werd.

Flo: Ja, ik ga binnenkort maar weer een ticket naar New York kopen. Volgens mij is er niet heel veel veranderd.

Rutger: Vonden jullie Llewyn ook zo knap? Om me heen gleden een paar vrouwen van hun stoel. Met z’n getroubleerde blik en z’n afgemeten baard. Ik zag het niet. Blijkbaar val ik toch vooral op status.

Brankele: Ik was één van die vrouwen. Dus, ja. Zo’n lekker ruige krullenkop, hondenoogjes, goede stem, de wereld doorhebben in al z’n kneuterigheid, een getalenteerde underdog die strijdt voor z’n idealen... Mmm. Terwijl ik hem soms wel een sukkel zonder huis vond. Maar mannen met problemen zijn natuurlijk ook weer sexy.

Flo: Ik was eerder een van die mannen die zijn rivaal Jim wilden neuken, omdat Justin Timberlake die speelde. Maar ik snap wel waarom vrouwen glijden van Llewyn. Toen hij zo zwoel de camera inkeek tijdens het optreden in Chicago, lukte het hem bijna bij mij.

Rutger: De Coen Brothers houden wel van underdogs. Maar is Llewyn een loser of een onbegrepen romanticus? Ik zou zeggen: loser.

Flo: Ik zeg beide!

Brankele: Llewyn was bang slechts te bestaan en niet te leven; het idee dat hij gewoon een baan zou hebben zoals z’n zus of z’n vader en dan zou verpieteren en z’n laatste dagen zou slijten in zo’n suffig bejaardentehuis. Dat was de motor van z’n nomadenbestaan. Ik herkende dat wel.

Rutger: Ja, ik herken dat ook wel. Maar je kunt niet alleen op dat romantische ideaal en wat talent varen. Je moet ook je zaakjes een beetje op orde hebben. Lekker zwerven met je gitaar door de jaren zestig, dat komt vast wel goed. Nou, alleen als je zo’n geniale gek als Bob Dylan bent. Anders moet je gewoon keihard WERKEN, jongens en meisjes.

Brankele: Bob WERKTE toch ook keihard. Het ging mij meer om de angst het leven slechts mee te maken in plaats van te beleven. Stelt het inderdaad niets voor als je je voegt naar het systeem en keurig zo’n suffe baan hebt? Kindjes, huisje, mannetje/vrouwtje, af en toe een dinertje met wijntje en lachje, en dan dood? Of is dat wel genoeg?

Rutger: Natuurlijk is dat niet genoeg voor ons. Maar dat komt omdat wij als individualisten zijn opgegroeid, mede dankzij de generatie van Llewyn. We zijn daardoor ook wel een beetje arrogant geworden. Ieder leven is een kunstwerk, YOLO! Maar je moet ook niet neerkijken op het ‘gewone’ leven, op de saaiheid van routines. Nogmaals: niet iedereen kan beroemd worden. Je bent niet sowieso bijzonder. Wat dat betreft vond ik dit artikel heel verhelderend.

Flo: Als ‘kunstenaar’ moet je natuurlijk wel inspiratie krijgen. Dat krijg je niet per se met je huisje, boompje, beestje. Althans, dat is mijn idee. Dan wordt het op den duur dus waarschijnlijk repetitieve folkmuziek! En heel veel mensen maken hun kunst natuurlijk niet met het doel beroemd te worden. Dat is nu eenmaal hun leven, zonder dat bestaan ze maar gewoon.

Rutger: Over beestjes gesproken…

Flo: De ster van de film was natuurlijk de kat Ulysses. Metafoor voor het geluk dat hem steeds ontspringt.

Rutger: Mooi. In het begin zegt Llewyn ook door de telefoon tegen de secretaresse: “Llewyn has the cat.” Zij: “Llewyn is the cat.” “No, Llewyn HAS the cat.” Maar hij is natuurlijk gewoon de kat.

Brankele: Ja, elke nacht ergens anders slapen, per ongeluk meisjes bezwangeren - maar niet echt op z’n pootjes terechtkomen. Of kunnen we daar dan op vertrouwen bij hem, dat het allemaal goed komt? Ik denk dat hij gewoon z’n dagen zal slijten in The Gaslight, en met lede ogen zal moeten toezien hoe Bob het wel voor elkaar bokst.

Rutger: De film eindigt bij het begin. Het suggereert dat zijn leven steeds weer in dezelfde rondjes zal blijven lopen, als een kat die op die op zoek is naar een behaaglijke slaapplek.

Brankele: Of als een folksong.

Flo: Houden jullie van folkmuziek?

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer

Automatische concepten 50

Eigen haard is fijnstof waard?

Bijna een kwart van de fijnstofuitstoot in Nederland wordt veroorzaakt door houtkachels. Daarmee zijn ze de voornaamste bron van uitstoot. Lees meer

Voltooid Herstelde Tijd 1

Voltooid Herstelde Tijd. Voorbij de schaamte rondom slachtofferschap

Beelden die we doorgaans te zien krijgen van intiem geweld zijn vaak oppervlakkig en sensationeel. Tessel ten Zweege deed mee aan het kunstproject van Lara van Gaalen, dat laat zien dat het ook anders kan. Lees meer

Nieuws in beeld: Jongeren zijn moe en moedeloos

Jongeren zijn moe en moedeloos

Illustrator Simcha van der Veen zag het al in haar eigen vriendengroep, en haar vermoeden wordt nu steeds vaker in de media bevestigd: jongeren staan massaal op omvallen. Lees meer

Hard//talk: Er schuilt een superkracht in autisme

Er schuilt een superkracht in autisme

Autisme wordt vaak gezien als een ingewikkelde afwijking. Sofie Hees vraagt zich af wie bepaalt wat normaal is. Het is tijd voor meer neurodiversiteit. Lees meer

Nieuws in beeld: Zij speelt met kanker (en wint)

Zij speelt met kanker (en wint)

Na de dood van een goede vriend en mentor, besloot een Tsjechische speltheoreticus haar kennis in te zetten in de strijd tegen kanker. Lees meer

Maken worsten echt de man?

Maken worsten echt de man?

De mannelijkste manier om direct bij te dragen aan een duurzame planeet is het vermijden van dierlijke producten. Maar voornamelijk mannen vinden de overstap naar een veganistisch dieet lastig. 'Echte' mannen eten immers vlees, toch? Tijd om met die genderverwachtingen te spelen, vindt Esther Lamberigts. Lees meer

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Telt iets als informatie als het voor de meeste mensen onleesbaar is? Alma Apt las de dichtbundel ‘Garments against Women’ van Anne Boyer. In die bundel legt zij een relatie tussen naaien en boekhouding: goede informatie hoeft net als een naaipatroon niet altijd transparant te zijn. Lees meer

Hard//talk: THIS IS MY PARK

THIS IS MY PARK

Kun je als vrouw wel stellen dat een park voor jou is? Marthe van Bronkhorst ziet in de billboards van Beyoncé meer verkooptruc dan feminisme. En stelt: het feminisme is er nog lang niet. Lees meer

Filmtrialoog: I am Greta

I am Greta

Documentairemaker Nathan Grossman portretteert Greta Thunberg tijdens haar missie om de ernst van klimaatverandering te laten doordringen bij politieke leiders. Lees meer

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Vrouwen in films reageren soms onverschrokken of ronduit agressief op het seksisme dan hun ten deel valt. Dat is spannend en zelfs bewonderenswaardig, al blijft geweld in het echte leven ongewenst. Toch kunnen we van deze films iets leren, aldus Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee. Lees meer

Nieuws in beeld: Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Illustrator Rueben Millenaar is blij dat de avondklok vanavond ingaat, al zou hij wel graag zien dat we meer aandacht hebben voor de mensen die onder de maatregel lijden. Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers