Onze redacteuren zagen de nieuwe film van Oscarwinnaar Barry Jenkins (Moonlight), naar het gelijknamige boek van James Baldwin. Het verhaal speelt in de jaren zeventig in Harlem, New York en vertelt over de liefde tussen Tish en Fonny. Na tien minuten vloeiden de eerste tranen al, hoewel niet bij iedereen.
Tommy: Hadden jullie 1. Moonlight gezien en 2. Het boek gelezen?
Eva: 1. Nee (tot mijn groot verdriet) en 2. Nee.
Rosanna: Niet gelezen. En ik had wat trailers door de war gehaald dus verwachtte een hele andere film. Over een meisje dat uitgezet ging worden uit Amerika.
Eva: Oh jee dat is iets anders. Ik ging er vrij blanco in. Tommy had jij al iets gelezen of gezien?
Tommy: Alleen dat het de nieuwe film van Barry Jenkins was! Dat was voor mij genoeg, ik vond Moonlight erg mooi. En de buzz was goed rond deze film. Beetje genegeerd door de Oscars dit weekend, echt een schande.
Rosanna: Oh, ik dacht dat hij er een gewonnen had! Voor een bijrol ofzo?
Tommy: Ja, beste vrouwelijke bijrol, voor Regina King (de moeder van de hoofdrolspeelster).
Rosanna: Zij was ook wel heel goed.
Eva: Jij vond hem dus Oscarwaardig, Tommy?
Tommy: Jazeker. Maar goed, wat zegt dat - Bohemian Rhapsody is blijkbaar ook Oscarwaardig...
Eva: Ook in de bijrollen zaten hele goede acteurs. Ik dacht steeds: oh, die was goed, en is maar heel eventjes in beeld! Ik herkende er twee uit Narcos.
Tommy: Diego Luna! Love him. En ook Ed Skrein zat er heel kort in, puur gecast omdat hij zo'n ontzettende rotkop heeft.
Eva: Wat een rotkop inderdaad. Vreselijk.
Tommy: Sowieso veel bekende (karakter-)acteurs, (ook Bryan Tyree Henry uit Atlanta!) maar de twee hoofdrolspelers kende ik niet. En ik vond ook hen zeer overtuigend.
Eva: Heel overtuigend. Ik smolt ter plekke een beetje.
Tommy: Ik was al na tien minuten aan het huilen!
Ik hoopte de hele film lang op een goed einde. Zo van: dit komt nog goed. Dit is te mooi om kapot te gaan.
Rosanna: Ze hadden een hele fijne vanzelfsprekende liefde. Gewoon samen opgroeien en dan op gegeven moment samen zijn.
Tommy: Dat werd heel mooi ondersteund door de beelden. Je vóelde het gewoon opbloeien. En wanneer Tish zegt dat hij het mooiste mens is dat je ooit hebt gezien, kun je alleen maar 'ja' knikken. Hij wordt zo prachtig in beeld gebracht.
Eva: Ik heb ook een traantje weggepinkt. En meermaals met kippenvel tot op mijn billen gezeten.
Tommy: Die centrale romance moet echt overtuigend zijn voor zo’n film om te werken. Anders ben je niet genoeg betrokken bij wat er gebeurt (dat hij onrechtmatig veroordeeld wordt tot een gevangenisstraf).
Eva: Vreselijk. Ik hoopte de hele film lang op een goed einde. Zo van: dit komt nog goed. Dit is te mooi om kapot te gaan. Maar dan... Man man man.
Rosanna: Hmm, ik heb niet gehuild, terwijl ik dat de laatste tijd eigenlijk bij alle films doe...
Tommy: Misschien ben je dood vanbinnen.
Eva: Oh nee! Vertel! Zijn Tommy en ik zulke weke zielen of ben jij immuun? Of overtuigde het niet?
Rosanna: Eerder al mijn tranen al vergoten misschien… Nee, als ik het vergelijk met Werk ohne Autor, daarbij zat ik drie uur geboeid te kijken (en te janken). Hier vond ik het op momenten een beetje traag.
Eva: Oh, ik heb van anderen ook gehoord dat ze het traag vonden, terwijl voor mij de tijd vloog.
Tommy: Ik vond het juist fijn dat ze de tijd namen, ik was echt ondergedompeld in het sfeerbeeld.
Eva: De vormgeving, met name de kleding, was echt geweldig.
Rosanna: Het zag er prachtig uit. Viel jullie ook die matching outfits op, uit het openingsbeeld? Hij geel met blauw en zij blauw met geel.
Eva: Ja! Als negatieven van elkaar. Heel gestileerd, maar daar houd ik wel van.
Tommy: Sowieso was de film visueel een plaatje. Er zitten zoveel mooie scènes in waar de camera mooi meebeweegt met de karakters, of waar iets achter in het frame uit focus gebeurt, zoals de eerste keer dat ze met elkaar naar bed gaan en je Tish (KiKi Layne) in close-up ziet, terwijl Fonny (Stephan James) zich op de achtergrond uitkleedt.
Eva: Soms waren de close-ups van gezichten wel wat intens, maar omdat de acteurs goed waren ging dat. Verder werd ik vooral meegesleept door het verhaal.
Hartverwarmend, en niet op een slappe manier.
Rosanna: Ik heb genoten van die scène bij hen thuis, als ze het nieuws van de baby brengen. Heerlijk verbaal geweld. En zo fijn dat de familie vierkant achter haar staat.
Tommy: Daar heb ik voor het eerst een traantje gelaten, toen Tish haar ouders en zus vol schaamte vertelde van de baby, en haar zus ferm zegt dat ze haar hoofd niet mag laten hangen. Zo mooi. Je verwacht dat ze haar niet steunen, maar ze staan direct achter haar.
Eva: Dat raakte mij ook. En ook het effect op Tish, zij stelt zich meteen anders op daarna; neemt dat zelfvertrouwen mee als ze later Fonny’s familie moet vertellen dat ze zwanger is.
Tommy: Hartverwarmend, en niet op een slappe manier.
Rosanna: Toch vond ik Tish vrij timide, heel de film eigenlijk. Dan dacht ik 'raise your head sister'.
Tommy: Ja, maar ze was ook een beetje een naïef meisje.
Eva: Soms ergerde ik me daar wel aan, maar ik vond dat dan flauw van mezelf. Ze was ook wel gewoon zo. Als het erop aankwam, wist ze wel wat te zeggen.
Tommy: Mede daarom zou ik 'm graag nog een keer willen zien, de film leent zich daar goed voor. Ook door de verschillende tijdlijnen die non-lineair verteld worden. Ik denk dat weten waar de film eindigt de kijkervaring ten goede kan komen. Dan is dat gesprek met die vriend van Fonny, die twee jaar heeft vastgezeten, echt hartverscheurend. Sowieso een van de beste scènes.
Eva: Ja, heel sterk en aangrijpend. Ik werd er zelfs misselijk van, ook omdat er veel aan de verbeelding wordt overgelaten. Wat er precies gebeurt in die gevangenis weten we niet, maar dat zulke sympathieke personages het zo vreselijk vinden, maakt het angstaanjagend.
Tommy: Dat is zoveel overtuigender dan wanneer je het wel te zien zou krijgen. Nu gaat je fantasie ermee aan de haal. De film werd echt gedragen door zulke, op zichzelf staand zo krachtige scènes. Ook als Fonny aan het beeldhouwen is en de camera heel langzaam om hem heen draait, terwijl hij sigaretten rookt in het licht van zijn kamertje. Kippenvel.
Het was wel een erg volwassen liefde - toen ik 19 was en verliefd, liep ik er wel anders bij.
Eva: Die beeldhouwscène vond ik een beetje overdreven. Dat idee van de kunstenaar die op geheimzinnige wijze iets ziet in wat voor de kijker gewoon een stuk hout is. Misschien demystificeer ik te veel, maar dat voelde ik niet zo.
Tommy: Meestal ben ik daar ook allergisch voor, maar hier geloofde ik hem. Het was ook fijn dat hun liefde zo niet-cynisch gebracht werd. Erg filmisch, maar ik geloofde het.
Eva: Ik geloofde er ook in. Het was wel een erg volwassen liefde (toen ik 19 was en verliefd, liep ik er wel anders bij), maar dat was ook het mooie eraan. Dat het zo vanzelfsprekend was.
Tommy: En het tragische, dat een gebroken systeem ze uit elkaar trekt.
Rosanna: Daar hebben we het nog niet over gehad. Want er zat een boodschap in de film.
Tommy: De link met vandaag de dag vond ik moeiteloos en geloofwaardig, want hoewel ze nergens met de vinger wijzen en zeggen 'en dit gebeurt nog steeds!', was dat wel voelbaar.
Eva: Het was heel maatschappelijk relevant. Omdat die discriminatie zo'n grote rol speelt, voelde ik me wel wat bezwaard dat we hier nu met drie witte mensen over praten.
Tommy: Jenkins legde heel goed de menselijke kant van institutioneel racisme en het falen van het Amerikaanse rechtssysteem bloot.
Rosanna: De film begint al met die uitleg van de auteur, dat ‘Beale Street’ in elke stad ligt.
Tommy: Dat was sterke framing, maar de boodschap werd je niet opgedrongen. Het is een prachtig, menselijk verhaal over iets onmenselijks.
Heel klassiek: een groot verhaal in zo'n klein persoonlijk verhaal gegoten.
Eva: Dat is de kern. Heel klassiek: een groot verhaal in zo'n klein persoonlijk verhaal gegoten. Dat contrast tussen de liefde en het liefdeloze systeem was erg pijnlijk. Moeilijk te verteren dat het echt nog zo is.
Tommy: Vooral omdat in de VS die twee verhalen zo met elkaar verbonden zijn. Je kan geen verhaal over twee zwarte mensen in 1970 vertellen zónder racisme aan te halen. Misschien ook wel niet in 2019. Het was erg bitterzoet: enerzijds hun liefde, zo oprecht en belangrijk, alle relaties. Allemaal opbeurend en levensbevestigend. En aan de andere kant het institutionele racisme en het falen van de staat, wat nog steeds een groot probleem is. Hoe dan ook, iedereen moet deze film gewoon zien.
Eva: Ja. Het was echt een mooie film en hij krijgt van mij vijf sterren! En ik wil alle jurken van Tish. Oh, en ook de muziek was bijzonder mooi!
Rosanna: En een shout-out naar Trish’s zus, voor wat mij betreft het meest badass personage uit deze film.
If Beale Street Could Talk is nu te zien met:
