Met een reusachtige ballon onder zijn overhemd kruipt Anthony Hopkins in de rol van Alfred Hitchcock. Julia, Joyce en Philip zagen een film zonder een spoortje suspense.
Julia: Waar is het plot eigenlijk op gebaseerd?
Philip: De film is absoluut geen biopic. De makers gebruikten Hitchcocks biografie als basis, maar hebben zich vervolgens flink wat vrijheden veroorloofd. Het deed me eerder denken aan Charlie Kaufmans Adaptation. Kaufman gebruikte het boek dat hij had moet adapteren alleen om een geweldige, maar idiote film over zichzelf te maken.
Julia: Verlicht mij! Had Hitchcock in werkelijkheid geen eetverslaving? Bestaat die film Psycho eigenlijk wel?
Philip: Hitchcock was corpulent - of hij een eetverslaving had, weet ik niet. Psycho bestaat. Tot zover is het allemaal waar. Maar - zonder Anthony Hopkins' spel tekort te willen doen - ik geloof niet dat Hitchcock klonk als Steve Coogan die Michael Caine nadoet.
Julia: Wat ik eigenlijk probeer te zeggen: doet het er wat toe? Het verfilmen van iemands leven is meestal nogal saai. Want voor onwetende kijkers is de personage onvolledig, je kent zijn ‘werkelijke geschiedenis’ niet. En kenners vergelijken het karakter altijd met het origineel. Had het niet nog iets vrijer met de waarheid gekund?
Joyce: Precies wat ik dacht: als je dan toch de werkelijkheid manipuleert, waarom dan niet volledig in de geest van Hitchcocks eigen films? Niet dat het bloed er moet afspatten, maar wat experimenteler. Tja, dat is natuurlijk vaak het probleem met een verhaal dat de naam van het personage draagt. Je gaat zo’n film bekijken omdat je geïnteresseerd bent in hoe het nou echt allemaal is gegaan. Maar dan moet je eigenlijk gewoon een documentaire bekijken.
Julia: Weg met de werkelijkheid!
Joyce: De verhaallijn over de moeilijkheden die met de productie van Psycho gepaard gingen, vond ik echt interessant. Ik wist bijvoorbeeld weinig over hoeveel impact de censuurcommissie in die tijd had. Ik wist niet dat Hitchcock de douchescène aanvankelijk liever zonder geluid had, dat soort dingen. Maar de verhaallijn over hun huwelijksperikelen, met name hoe zijn vrouw Alma op een slippertje afstevent, dat was maar magertjes.
Julia: Grappig, voor mij was Alma eigenlijk de hoofdpersoon van de film.
Philip: Toch gek dat de film ‘Hitchcock’ heet. Of, nou ja, zij heet natuurlijk ook Hitchcock. Maar toch, een schip kan geen twee kapiteins hebben.
Joyce: En dan komen we op het punt dat Alma inderdaad een erg belangrijke rol speelde in het creatieve proces van de Hitchcockfilms. Ik wist dat niet.
Philip: Achter elke belangrijke man staat een sterke vrouw - zo gaat de spreuk toch? Alma Reville verdient krediet, maar ik kreeg het gevoel dat haar rol groter werd gemaakt zodat Hitchcock hulpelozer leek. Het moet toch op een of andere manier boeiend gemaakt worden...
Julia: Ik zie het zo: alle ‘belangrijke’ mannen doen heel stoer naar al hun vriendjes op de apenrots. Maar als ze er niet uitkomen gaan ze huilen. En dan moet hun vrouw het oplossen. Zonder salaris. Dan zijn het ineens hulpeloze puppies. En wij trappen er in!
Joyce: Zo werd het in de film inderdaad voorgesteld. En toch kreeg ik daar niet meer sympathie voor Alma voor.
Julia: Weinig loyaal tegenover ‘ons vrouwen’.
Joyce: Nee, inderdaad. Geef de makers de schuld. Iets anders: de echtelieden Hitch en Alma sliepen ieder in een apart eenpersoonsbedje. Ik weet niet wat mij zo verbaast: dat ze apart sliepen, of dat Hitchcock erin slaagt om niet uit dat piepkleine kinderbedje te vallen, met z’n ballonbuik. Het leken net twee kinderen op een logeerpartijtje. Ik ben overigens helemaal pro twee aparte slaapkamers voor mensen die samenwonen.
Philip: Dat van die bedden was me niet eens opgevallen. Mijn ouders sliepen vroeger ook in twee aparte bedden, en ze zijn nog altijd bij elkaar. Het kan er ook mee te maken hebben dat die relatiecrisis überhaupt niet goed van de grond kwam in de film, waardoor ook Hitchcocks wanen en neuroses niet geloofwaardig waren. Ik miste - hoe ironisch - suspense.
Julia: Er was super suspense: continu zat ik te wachten tot Hitch iets raars zou doen, of Alma zou betrappen. Of desnoods dat er iemand dood ging. En het spannendst was het nog wel dat het gewoon niet gebeurde! Het kwam goed, en ze maakten de bekendste horrorfilm van de 20e eeuw. Wauw!
Joyce: Wat zou Hitchcock van deze film gevonden hebben? Een film maken over een wereldberoemde filmmaker, het is lef hebben. Dat zeker.
Julia: Ik verheug me op de film over hoe ze een film maakten over hoe Hitchcock een film maakte.
Joyce: En ik op de documentaire die daar dan over komt.
