Stephen King’s klassieke novelle Carrie (1974) werd dit jaar weer eens verfilmd. Een telekinetisch begaafd schoolmeisje neemt wraak op haar pestende klasgenoten.
Merel: Chloë Grace Moretz, die Carrie speelt, heeft slechts twee gezichtsuitdrukkingen in haar acteerrepertoire: ‘pruilen’ en ‘paniek’.
Sanne: In het boek van Stephen King is Carrie een half autistisch type met acné, dat verschrikkelijk getreiterd wordt, maar dit op de een of andere manier lijkt te verdienen. Carrie anno 2013 is een beeldschoon meisje, dat met opgetrokken schouders en gebogen hoofd door de schoolgangen sjokt. Ze ziet er niet uit als een kind dat dodelijk onzeker is, maar als een kind dat baat zou hebben bij Mensendieck-therapie.
Kasper: Ik heb vandaag een beetje een Carrie-overdosis gehad. Begon de dag met het herlezen van de novelle - ik heb bijna alles van King gelezen, bijzonder toch dat zijn debuut meteen handelt over het engste aller wezens: de vrouw - haalde vervolgens de verfilming van Brian de Palma uit 1976 weer eens uit de kast en als kers op de taart nu dus dit. Alhoewel, kers? Het was eerder een verschrompelde rozijn. Het boek is zo beklemmend en De Palma wist dat prachtig over te brengen. Ondanks de inmiddels flink gedateerde special effects werd je er helemaal naar van. Deze remake ziet er gelikt uit, maar is op geen enkel moment onbehaaglijk. Zelfs niet spannend.
Sanne: Er werd voornamelijk hard gelachen in de bioscoopzaal. Ook tijdens de openingsscène, waarin Carrie voor het eerst ongesteld wordt in de gym-kleedkamer, en alle meisjes haar bekogelen met tampons en filmen met iPhones.
Merel: Wat hadden die meisjes veel tampons gezamenlijk, zeg. Jeetje.
Sanne: Nou, op de bodem van mijn handtas zwerven er gemiddeld zo’n 34 rond. Maar ik geloof dat er een kapotte automaat in de kleedkamer hing. Die zie je trouwens nooit meer, maandverbandautomaten.
Kasper: Ik ben altijd wel geïntrigeerd door remakes, omdat ik geen enkel andere motief kan bedenken dan commerciële, en het dus bij voorbaat gedoemd lijkt een liefdeloos product te worden. Een andere klassieke King-verfilming die opnieuw gemaakt werd was The Shining, maar dat had een andere reden. King zelf kon zich nooit vinden in de interpretatie van Kubrick en waagde zich daarom aan een eigen versie. Dat was natuurlijk ook gedoemd om te falen, maar is tenminste iets eigens geworden. Behalve wat aanpassingen aan onze tijd, zoals die iPhones, probeert Carrie 2013 helemaal niks toe te voegen.
Sanne: Ik was natuurlijk benieuwd naar de scène waarin Carrie verkozen is tot Prom Queen en er *SPOILER* een emmer vol varkensbloed over haar uit wordt gestort terwijl ze dolgelukkig op het podium staat. Waarop ze compleet doorslaat en iedereen doodmaakt. Maar zelfs dat wist Chloë te verpesten met haar totale gebrek aan acteertalent.
Merel: Nou ja, het is ook niet eenvoudig om vast te stellen welke gelaatsuitdrukking je aan dient te nemen bij het geestelijk optillen van auto’s, ontwrichten van huizen en opblazen van watertanks. Licht geïrriteerd? Woest? Geamuseerd? Zelfs op haar meest wraaklustige momenten kijkt onze Carrie 2013 alsof ze net een klap met een koekenpan heeft gekregen en tegelijkertijd een slok te hete thee heeft genomen. Maar goed, misschien was een vervolg beter geweest dan een remake.
Kasper: Er is dus serieus een Carrie 2 gemaakt, een paar jaar geleden. Maar er zijn grenzen aan mijn nieuwsgierigheid naar hoe kansloos iets kan worden uitgemolken.
Merel: Ik moest ook denken aan haar naamgenoot Carrie Bradshaw. Stel je voor hoeveel leuker Sex and The City was geweest met een telekinetisch begaafde hoofdpersoon! Twee kansloze filmprojecten hadden dan samen toch iets moois kunnen opleveren. Carrie 3: Moving things with your mind and the city.
Sanne: “And I couldn’t help but wonder: should we walk away when someone throws a bucket of pig's blood over our heads, see it as a fashion statement or simply kill the entire town?”
Kasper: Jezus, ik vind dit echt niet kunnen hoor. Alsof er nu nog niet respectloos genoeg met de creatie van Stephen King is omgegaan. En ik ken die stomme serie waar jullie nu over praten niet, dus ik voel me buitengesloten.
Merel: Net als Carrie, die voelde zich ook buitengesloten.
Kasper: Ja, en jullie kennen mijn gaven nog niet.
Merel: Ik heb geen speciale gaven. Ik heb wel last van religieus fanatisme, en ik doe aan automutilatie. En ik ben naaister. Oh nee, dat is Margaret, Carries moeder. Had ik maar zo’n gave als Carrie… Alles wat ik had op de middelbare school was groen haar en een Rage Against The Machine-t-shirt. Daar begin je niets mee.
Sanne: Refereer je ook aan je borsten als "dirty pillows"?
Merel: Ik refereer niet zo vaak aan mijn borsten. Jullie?
Kasper: Ik vind jullie veel enger dan het boek en alle verfilmingen bij elkaar.
