Kasper's wanhopige zoektocht naar de perfecte fietservaring." /> Kasper's wanhopige zoektocht naar de perfecte fietservaring." />
Asset 14

Fiets

‘‘I've got a bike
You can ride it if you like
It's got a basket
A bell that rings
And things to make it look good
I'd give it to you if I could
But I borrowed it
’’

Pink Floyd – ‘Bike’

Vandaag heb ik mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht en dat is niet de eerste keer. Sinds ik acht jaar geleden naar Amsterdam verhuisde heb ik vier fietsen versleten, wat op zich nog vrij netjes is. Er is nog nooit een fiets van mij gestolen, ook dat is heel erg mooi. Maar om de een of andere reden gaan mijn fietsen altijd kapot. En ik ga dan naar de fietsenmaker om ze te laten maken. Daar zijn fietsenmakers immers voor. Maar na een paar weken fietsplezier komen er weer vreemde geluiden uit mijn velgen. Elke keer ga ik naar een andere fietsenmaker, omdat ik mij schaam dat het zo snel alweer mis is. Ik wil niet de indruk wekken dat ik de eer van de fietsenmaker niet serieus neem.

Inmiddels heb ik zo’n beetje alle fietsenmakers van Bos en Lommer gehad, dus ik wijk uit naar stadsdelen waar ze mij nog niet kennen. Enorme wandeltochten met een kapotte fiets door de stad, je went eraan. Ik moet steeds ingewikkeldere routes nemen, want ik wil niet dat de fietsenmakers vanuit hun winkelraam zien dat hun noeste arbeid tevergeefs is geweest en ik een concurrent opzoek. Inmiddels heb ik meer dan drieduizend euro aan reparatiekosten uitgegeven en begin ik aardig in de schulden te lopen. Mensen vragen regelmatig aan mij waarom ik het niet gewoon opgeef, fietsen en ik gaan blijkbaar niet samen. Maar ik weiger de strijd op te geven. Alle moeite heb ik over voor die paar dagen trapgenot. Wat is er immers heerlijker dan met wapperende jas en haren door de stad te crossen?

Het grootste deel van het jaar zit ik tussen stinkende stomme mensen in overvolle trams, terwijl mijn fiets ergens wacht voor een volgende opknapbeurt. Wat een genot om te dromen over betere tijden die komen gaan, al duren die tijden nog zo kort. Nee, als ik definitief de fiets afzweer, dan winnen ‘zij’. En dat mag nooit gebeuren. Inmiddels heeft m’n vriendin me verlaten, wil mijn familie niets meer met me te maken hebben en leef ik in een opvanghuis. Ook begin ik op steeds meer vreemde plekken zweren te ontwikkelen. Het moge duidelijk zijn dat dit allemaal komt omdat ik mij tegen mijn eigen noodlot keer, de wetten der logica een hak zet. Wat dat betreft ben ik een levenskunstenaar.

Vandaag heb ik mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht en deze keer moest ik uitwijken naar Diemen. De fietsenmaker keek verbaasd naar mijn versleten schoenzolen, waar stukken voet uitstaken. ‘Waar ben je helemaal vandaan komen lopen?’ vroeg hij. ‘Admiraal de Ruijterweg’ zei ik beschaamd, want liegen kan ik niet. ‘Weet je wel hoe slecht dat is voor je fietsbanden?’ zei hij verwijtend. Ik barstte in snikken uit, knielde neer en greep zijn linkerbeen vast. ‘Je moet me helpen!’ schreeuwde ik. ‘Je bent m’n laatste strohalm.’ De fietsenmaker legde onhandig een hand op mijn hoofd en begon langzaam door m’n haren te kroelen. In deze positie bleven we enkele minuten staan, tot een collega van de fietsenmaker met een shirt vol olievlekken en een kop koffie in zijn hand bij ons kwam staan. ‘Hebben we er weer eentje?’ vroeg hij voorzichtig. ‘Ja,’ zei de fietsenmaker, ‘maar zo’n extreem geval heb ik nooit eerder meegemaakt. Het zit echt diep bij hem.’ ‘Ik heb het noodlot getart, ik ben een levenskunstenaar’ zei ik tegen niemand in het bijzonder en kneep hard in het been. De fietsenmakers overlegden met elkaar wat ze zouden doen met mij, maar ik kon ze niet verstaan. Ik zou willen dat ik met mijn wapperende jas en haren voor eeuwig door de stad kon blijven fietsen, niet gehinderd door enige slagen in mijn wiel of brekende remmen of vallende schroeven. Nooit meer fietsenmakers in verlegenheid brengen, nooit meer door een busje te hoeven worden meegenomen met een dwangbuis om. Een mens mag toch dromen?

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer