Ze doen 'm weg, omdat zij er té relaxed van wordt." /> Ze doen 'm weg, omdat zij er té relaxed van wordt." />
Asset 14

De relaxstoel

De man die opendoet laat een brede glimlach zien. “Welkom.” Hij spreidt zijn armen in het smalle gangetje: “Kom binnen.”
Het huis ruikt naar sigaretten en hond. Ik hoor het dier al: zijn staart slaat tegen de deur naar de woonkamer. “Rustig!” roept de man. Ik sluit de voordeur en geef hem een hand. “Hang je jas maar op hoor,” zegt hij.
Ik kijk hem vragend aan. “Je hebt toch wel tijd voor koffie of thee? We hebben ook koekjes...” Ik werp een blik op mijn horloge, frons even en beaam dan: “Ja hoor, één koffietje kan wel.” De man kijkt me verheugd aan.

In de woonkamer ontmoet ik de vrouw die ik aan de telefoon had. “Kom wanneer je wilt, het staat maar in de weg,” zei ze. “Vanmiddag?” opperde ik. Vanmiddag was prima.

Nu zit ze op een hoekje van de bank, haar blik gericht op de relaxstoel, die midden in de kamer staat. Ernaast een kerstboom die z’n beste tijd gehad heeft. Ze staat niet op om mij een hand te geven. Terwijl ik naar de bank loop, de hond cirkelt blij om me heen, probeert ze de relaxstoel niet uit het oog te verliezen. Mijn handdruk beantwoordt ze slapjes. Haar ogen kijken dof langs me heen. “Mijn vrouw heeft er wat moeite mee,” verklaart de man, “ga zitten.” Als ik op de andere hoek van de bank plaatsneem zegt de vrouw, tegen niemand in het bijzonder: “Ik wil er wel van af hoor... Het is alleen niet makkelijk, het ding is, hoe zeg je dat...” De man vult aan: “Verslavend, is het.”
“Verslavend?” ik kijk naar de lelijke stoel.
De vrouw knikt hevig van ja: “Ja, beter dat je dat meteen weet...”
“U zat er graag in?” informeer ik.
Als antwoord staakt ze haar knikken en zet ze een hevig hoofdschudden in: “Ik kwam er niet meer uit...”

De man heeft het koffiezetapparaat aan de praat gebracht en komt terug naar de kamer. Hij buigt zich langzaam richting de stekkerdoos achter de kerstboom. “Zo,” zegt hij tevreden, terwijl hij de kerstverlichting bekijkt, “een beetje gezelligheid kan geen kwaad.” De vrouw schudt nog steeds van nee. “Neem maar een peukie,” probeert de man. Hij houdt het ding voor haar en als ze niet reageert steekt hij ‘m aan en stopt ‘m in haar mond. Het hoofdschudden stopt.

De man haalt zijn schouders op naar mij: “Kom me maar effetjes helpen in de keuken.” Ik loop achter hem aan. De vrouw blijft de relaxstoel in de gaten houden.
In de keuken opent de man traag een keukenkastje, om er drie koffiekopjes uit te halen. Zijn hand trilt een beetje. “Suiker?” “Nee, bedankt.” Hij wacht een moment en zegt dan, zachtjes: “Het was niet goed voor haar, die stoel...” Zijn blik zakt richting zijn handen. “Ik kreeg haar er niet uit, ze werd er té rustig van, als het ware... Normaal is ze heel actief, begrijp je?” Hij reikt me twee kopjes aan.

“Wil je hem nog wel?” vraagt de vrouw verschrikt als we weer in de kamer staan.
“Ja, graag...” Het komt er met moeite uit. Die lelijke stoel, waar moet ik ‘m zetten? Maar ik heb het me voorgenomen, in 2011 zal ik rustiger worden, de stoel is slechts een middel. Ik denk aan alle dingen die ik voor elkaar zal krijgen, als ik maar rustiger werd.

De koffie zet ik op de salontafel. De man zit tegenover ons op een keukenstoel. Nu kijken we met z’n drieën naar de relaxstoel. We zwijgen. Ik pak mijn koffiekopje, de koffie is nog te heet. Ik denk aan de parkeermeter. De vrouw schraapt haar keel: “De koekjes?” vraagt ze, richting de stoel. “Oja!” De man steekt zijn rechterwijsvinger even in de lucht, staat op en loopt traag naar de keuken. We horen een kastje opengaan, een koektrommel op het aanrecht... “We kregen ‘m van Joost, dat is de oudste...” Ze wijst naar de ingelijste foto’s op de schoorsteenmantel. Ik blijf zitten. “Wil je 'm niet even... uitproberen?” “Graag”

Ik sta op van de bank en neem plaats naast de kerstboom. Een rode kerstbal ligt in splinters op de grond. De stoel voelt warm. “Leun maar even,” moedigt de vrouw me aan, haar blik strak op mij en de stoel gericht. Ik leg mijn armen op de zachte leuningen, en zink achterover tot ook mijn hoofd de stoel raakt. “Doe je schoenen maar uit hoor,” zegt de vrouw en ze wijst naar het voetenbankje. Als ik mijn schoenen op de grond heb gezet, reikt de man me ’n koekje aan. Ik leg mijn voeten op de voetenbank, vlij mijn rug en schouders zachtjes tegen de leuning. Mijn hoofd rust tegen de hoofdsteun. De omhelzing van groot goedaardig beest, zo voelt het. Ik eet het koekje en zucht: “Wauw." Terwijl ik mijn ogen sluit, hoor ik dat de vrouw een sigaret opsteekt. “Zie je wel?” zegt ze.

Als ik wakker schrik is de kamer donker. Mijn koffie staat onaangeroerd op tafel. Ik ben alleen, op de hond na. Mijn horloge geeft drie uur aan. Drie uur ’s nachts. De hond kijkt op, ik zie zijn ogen in het donker glimmen. Zachtjes trek ik mijn schoenen aan. Met moeite kom ik overeind uit de stoel. “Blijf,” fluister ik naar de hond. Op de gang vind ik mijn jas. De kapstok maakt herrie. Ik hoor voetstappen de trap afkomen. Met de jas over mijn arm ga ik naar buiten, sla de deur dicht en ik ren, door de kou. Ik kijk niet achterom. De parkeerbon gooi ik weg met mijn goede voornemen.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Speaker

Speaker

Tijdens het installeren van een dichtende speaker aan de rand van een weiland, wil Werner zich niet vergelijken met kunstenaar Guido van der Werve, maar veel resoneert. In EYE is nog tot 29 mei een tentoonstelling te zien van Van der Werve. Hij leerde Werner over de kansen in melancholie. Lees meer

Dit is geen NFT, maar een simpele jpeg - weliswaar zonder uitstoot

Ook feministische NFT’s zijn een aanslag op het milieu

Feministisch platform The TittyMag wil het NFT-aanbod diverser maken. Kan het platform die markt niet beter links laten liggen? Lees meer

 1

Vat het nou alsjeblieft niet persoonlijk op

Corona lijkt alweer bijna iets uit het verleden maar de financiële effecten ervan zijn nog steeds voelbaar in de culturele sector. Vivian Mac Gillavry blikt terug op een periode waarin bestuurders kunstenaars zonder schuld of schaamte voor de bijl gooiden. Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Interview met kunstenares Nina Goedegebure

'In ziekenhuizen moet je ook naar kunst kunnen kijken en koffiedrinken'

Interview met kunstenares Nina Goedegebure over hoe ze houvast vond in de ziekenhuisgalerie en daar een boek over maakte. Lees meer

 1

Pim Fortuyn, aartsvader van conservatieve camp

Twintig jaar na de moord op Pim Fortuyn is camp een belangrijk onderdeel van extreem-rechtse politiek geworden. Hoe komt de bal weer bij 'ons' te liggen? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Column: Een nog onbekend familielid

Een nog onbekend familielid

De ouders van Eva lijken de geboorte van een nieuw familielid te beschouwen als een vrijbrief om wel erg persoonlijke vragen op hun dochter af te vuren. Lees meer

Nieuws in beeld: Voor de klas? Mij niet gezien!

Voor de klas? Mij niet gezien!

Tien jaar geleden waren er zo'n 3000 à 4000 docenten nodig. Vorig jaar 18.000. Lees meer

Nieuws in beeld: Steek je hand op als ook jij...

Steek je hand op als ook jij...

De politie registreerde bijna 40 procent meer gevallen van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

Vrouwen van kleur! Stop met uitblinken en sluit je aan bij de dutjesrevolutie! 1

Vrouwen van kleur! Stop met uitblinken en sluit je aan bij de dutjesrevolutie!

Bij uitstek vrouwen van kleur gaan onderdoor aan de hoge eisen die hun werkomgevingen aan hen stellen, omdat ze constant moeten bewijzen even harde werkers te zijn als hun witte mannelijke collega's door veel meer dan hen te doen. Tijd dus om eens languit dwars te zitten: tijd voor de dutjesrevolutie! Lees meer

Nieuws in beeld: Als de prijzen de frituurpan uit rijzen

Als de prijzen de frituurpan uit rijzen

Consumenten zitten in de patatten. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

De twee realiteiten van Rusland

De twee realiteiten van Rusland

Russische feministen blijven onder grote druk van het regime nieuwe vormen van activisme bedenken. Een interview met drie anti-oorlogsactivisten. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel