Ze doen 'm weg, omdat zij er té relaxed van wordt." /> Ze doen 'm weg, omdat zij er té relaxed van wordt." />
Asset 14

De relaxstoel

De man die opendoet laat een brede glimlach zien. “Welkom.” Hij spreidt zijn armen in het smalle gangetje: “Kom binnen.”
Het huis ruikt naar sigaretten en hond. Ik hoor het dier al: zijn staart slaat tegen de deur naar de woonkamer. “Rustig!” roept de man. Ik sluit de voordeur en geef hem een hand. “Hang je jas maar op hoor,” zegt hij.
Ik kijk hem vragend aan. “Je hebt toch wel tijd voor koffie of thee? We hebben ook koekjes...” Ik werp een blik op mijn horloge, frons even en beaam dan: “Ja hoor, één koffietje kan wel.” De man kijkt me verheugd aan.

In de woonkamer ontmoet ik de vrouw die ik aan de telefoon had. “Kom wanneer je wilt, het staat maar in de weg,” zei ze. “Vanmiddag?” opperde ik. Vanmiddag was prima.

Nu zit ze op een hoekje van de bank, haar blik gericht op de relaxstoel, die midden in de kamer staat. Ernaast een kerstboom die z’n beste tijd gehad heeft. Ze staat niet op om mij een hand te geven. Terwijl ik naar de bank loop, de hond cirkelt blij om me heen, probeert ze de relaxstoel niet uit het oog te verliezen. Mijn handdruk beantwoordt ze slapjes. Haar ogen kijken dof langs me heen. “Mijn vrouw heeft er wat moeite mee,” verklaart de man, “ga zitten.” Als ik op de andere hoek van de bank plaatsneem zegt de vrouw, tegen niemand in het bijzonder: “Ik wil er wel van af hoor... Het is alleen niet makkelijk, het ding is, hoe zeg je dat...” De man vult aan: “Verslavend, is het.”
“Verslavend?” ik kijk naar de lelijke stoel.
De vrouw knikt hevig van ja: “Ja, beter dat je dat meteen weet...”
“U zat er graag in?” informeer ik.
Als antwoord staakt ze haar knikken en zet ze een hevig hoofdschudden in: “Ik kwam er niet meer uit...”

De man heeft het koffiezetapparaat aan de praat gebracht en komt terug naar de kamer. Hij buigt zich langzaam richting de stekkerdoos achter de kerstboom. “Zo,” zegt hij tevreden, terwijl hij de kerstverlichting bekijkt, “een beetje gezelligheid kan geen kwaad.” De vrouw schudt nog steeds van nee. “Neem maar een peukie,” probeert de man. Hij houdt het ding voor haar en als ze niet reageert steekt hij ‘m aan en stopt ‘m in haar mond. Het hoofdschudden stopt.

De man haalt zijn schouders op naar mij: “Kom me maar effetjes helpen in de keuken.” Ik loop achter hem aan. De vrouw blijft de relaxstoel in de gaten houden.
In de keuken opent de man traag een keukenkastje, om er drie koffiekopjes uit te halen. Zijn hand trilt een beetje. “Suiker?” “Nee, bedankt.” Hij wacht een moment en zegt dan, zachtjes: “Het was niet goed voor haar, die stoel...” Zijn blik zakt richting zijn handen. “Ik kreeg haar er niet uit, ze werd er té rustig van, als het ware... Normaal is ze heel actief, begrijp je?” Hij reikt me twee kopjes aan.

“Wil je hem nog wel?” vraagt de vrouw verschrikt als we weer in de kamer staan.
“Ja, graag...” Het komt er met moeite uit. Die lelijke stoel, waar moet ik ‘m zetten? Maar ik heb het me voorgenomen, in 2011 zal ik rustiger worden, de stoel is slechts een middel. Ik denk aan alle dingen die ik voor elkaar zal krijgen, als ik maar rustiger werd.

De koffie zet ik op de salontafel. De man zit tegenover ons op een keukenstoel. Nu kijken we met z’n drieën naar de relaxstoel. We zwijgen. Ik pak mijn koffiekopje, de koffie is nog te heet. Ik denk aan de parkeermeter. De vrouw schraapt haar keel: “De koekjes?” vraagt ze, richting de stoel. “Oja!” De man steekt zijn rechterwijsvinger even in de lucht, staat op en loopt traag naar de keuken. We horen een kastje opengaan, een koektrommel op het aanrecht... “We kregen ‘m van Joost, dat is de oudste...” Ze wijst naar de ingelijste foto’s op de schoorsteenmantel. Ik blijf zitten. “Wil je 'm niet even... uitproberen?” “Graag”

Ik sta op van de bank en neem plaats naast de kerstboom. Een rode kerstbal ligt in splinters op de grond. De stoel voelt warm. “Leun maar even,” moedigt de vrouw me aan, haar blik strak op mij en de stoel gericht. Ik leg mijn armen op de zachte leuningen, en zink achterover tot ook mijn hoofd de stoel raakt. “Doe je schoenen maar uit hoor,” zegt de vrouw en ze wijst naar het voetenbankje. Als ik mijn schoenen op de grond heb gezet, reikt de man me ’n koekje aan. Ik leg mijn voeten op de voetenbank, vlij mijn rug en schouders zachtjes tegen de leuning. Mijn hoofd rust tegen de hoofdsteun. De omhelzing van groot goedaardig beest, zo voelt het. Ik eet het koekje en zucht: “Wauw." Terwijl ik mijn ogen sluit, hoor ik dat de vrouw een sigaret opsteekt. “Zie je wel?” zegt ze.

Als ik wakker schrik is de kamer donker. Mijn koffie staat onaangeroerd op tafel. Ik ben alleen, op de hond na. Mijn horloge geeft drie uur aan. Drie uur ’s nachts. De hond kijkt op, ik zie zijn ogen in het donker glimmen. Zachtjes trek ik mijn schoenen aan. Met moeite kom ik overeind uit de stoel. “Blijf,” fluister ik naar de hond. Op de gang vind ik mijn jas. De kapstok maakt herrie. Ik hoor voetstappen de trap afkomen. Met de jas over mijn arm ga ik naar buiten, sla de deur dicht en ik ren, door de kou. Ik kijk niet achterom. De parkeerbon gooi ik weg met mijn goede voornemen.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer