Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper wil zijn mondhygiëniste niet kennen. " />

Illustratie: Tejo Verstappen

Kasper wil zijn mondhygiëniste niet kennen. " />
Asset 14

De intimiteit van een gebit

“Hoe is het ermee?” vroeg de mondhygiëniste. “Wel”, zei ik, “het bekende verhaal. Pas wanneer ik een herinnering in de bus krijg dat ik over een week een afspraak hier heb staan, begin ik met flossen en stoken, maar dan is het natuurlijk te laat. Elke keer neem ik mij weer voor om het hele jaar door mijn gebit goed te verzorgen, maar het wil maar niet in mijn systeem. En ja, ik rook ook nog steeds, en ik drink veel zwarte koffie, dus het zal wel weer geen vrolijk aangezicht worden daarbinnen. Verder geen specifieke klachten.” De mondhygiëniste keek mij glazig aan. Aan de andere kant van het gordijn klonken geluiden van gezaag en gegorgel. “En hoe is het met je kind?” vroeg ze, alsof we een scène overdeden. Een groot schuldgevoel overviel me. De mondhygiëniste kende mij al mijn hele leven en toch zag ik haar nog steeds alleen maar als mondhygiëniste.

Dat er iemand op aarde rondloopt die mijn gebit - met al zijn geheimen, zwaktes en eventuele sluiproutes - beter kent dan ik het ooit zal kunnen kennen, heb ik altijd een troostrijke gedachte gevonden. Ik doe elke keer wel alsof ik meekijk in het ronde spiegeltje dat boven mij wordt gehouden, maar de tanden en kiezen zijn wezens uit een slechte horrorfilm die niets met mijn werkelijkheid van doen hebben. Ik wil dat alle ware kennis bij de mondhygiëniste blijft. “Ik ben trots op je tandvlees,” fluisterde ze eens in mijn oor. Ik wist niet of ik haar moest bedanken, maar de polijstborstel maakte gelukkig elke reactie onmogelijk.

Illustratie: Tejo Verstappen

De mondhygiëniste behandelt mijn gehele familie en die heeft al generaties lang in parodontologische kringen een slechte naam, dus dit compliment kon mijn tandvlees in zijn broekzak steken.

Ik weet niets van mijn mondhygiëniste. Ik weet niet of ze getrouwd is, kinderen heeft, van westerns houdt, of ze graag draadjesvlees eet. Misschien wil ik haar niet kennen, ben ik angstig om haar menselijk te maken. Want als haar realiteit en de mijne samenvallen word ik de drager van de monsters in het spiegeltje. Natuurlijk bestaan ze in zekere zin wel voor mij, want ik poets ze tweemaal per dag en soms word ik erop geattendeerd dat er spinazie op ze zit, maar daar moet onze relatie bij blijven. Mijn gebit is van mijn mondhygiëniste, voor haar alleen wil ik het met de grootste eerbied onderhouden.

Door te vragen hoe het met mijn kind ging, doorbrak de mondhygiëniste het stilzwijgende verbond van persoonlijke afstand die ik met haar dacht te hebben. Ik wilde echter niet kinderachtig zijn. “Ze heeft twee tandjes”, antwoordde ik daarom op vertrouwelijke toon. Aan de andere kant van het gordijn werd een boor gestart.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer