Asset 14

Kraken

Column: Kraken

We zakken allemaal niet door het ijs. Het kraakt en het sist maar het scheurt niet en ik verdwijn niet in een afgrond met gloeiende lava. Dat weet ik heus wel. De zon staat hoog en schijnt zo fel dat het lijkt alsof alles in het park licht geeft. De dorre takken, het slapende gras, het is magisch en prachtig maar ik kan alleen maar naar mijn voeten kijken.

De vriendin met wie ik net de bevroren vijver op ben gestapt zegt: ‘Mens, doe niet zo angsthazig.’ Op haar gympen maakt ze sierlijke schaatsbewegingen. Om ons heen tientallen kinderen en ouders en honden en toeristen die op zondagmiddag ook het liefst massaal hun gewicht verplaatsen naar een dunne laag ijs. Aan de randen is het het dunst, daar liggen takken en bladeren ingevroren en kun je er met een stok zo een gat in prikken. Water klotst rijkelijk naar buiten alsof het bloed is dat uit een wond stroomt.

‘Deze is voor Donald Trump!’ hoor ik een kleuter zeggen voordat hij met zijn schaatsjes flink in het ijs begint te hakken.
‘En deze voor alle slappe hangzwijnen die achter hem aan sullen!’ schreeuwt zijn vader en beukt met zijn schaatsloze schoen op het bevroren oppervlak.
‘Spring, papa, verpletter!’ De jongen pakt de arm van zijn vader als steun en begint nu met zijn schaatsjes op het ijs te springen. De vader gehoorzaamt. De vijver kraakt en kraakt. Elke stap die ik zet brengt scheuren teweeg die weer scheuren teweegbrengen die weer scheuren teweegbrengen. Iedere halve meter ontstaat een domino aan nieuwe barsten maar niemand die zich druk maakt.

‘Kom’, zegt de vriendin, ‘laten we onder het bruggetje doorlopen en dan daar het slootje overgaan.’ Verderop zwiert een meisje in een innig schaatsduet met haar selfiestick. Honden maken slidings, vrouwen kletsen bij, kinderen rennen achter elkaar aan, mensen roepen. De vader en zoon kerven nadat ze het Trump betaald hebben gezet met hun fietssleutels gekke gezichten in het ijs. ‘Kijk Ger, dat lijk jij wel’, giechelt een vrouwtje. De vijver is een soort ouderwets dorpsplein, er wordt nog net geen barbecue aangestoken. IJs is als vuurwerk: het haalt mensen uit hun huizen. Negeer jij de kraak? Dan negeer ik de kraak ook.

‘Zie je, er gebeurt niets’, zegt de vriendin. We zijn nu bijna weer bij de walkant. Het gras is berijpt, de takken van de bomen spiernaakt, een duif roept, een spreeuw gilt. Je zou zweren dat er achter het frisse grijs van dat kale struikgewas waar we langslopen een pril stelletje ligt te vozen. En dat daar in de holtes van die boomstammen alweer bouwtekeningen voor vogelnesten klaarliggen.

Nog even niet door het ijs zakken en het is weer lente.

 
Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer