Asset 14

Tubbergen

Column: Tubbergen

Hard//hoofd heeft een nieuwe columnist! Na het open einde van Kasper van Royen hebben we eindelijk een geschikte opvolger gevonden. Wij verwelkomen dichter, (toneel-)schrijver, winnaar van de Lowlands Schrijfwedstrijd 2016 en docent Duits Iduna Paalman. Om de woensdag zal zij haar woorden laten dansen op onze website, met illustraties van Tsjisse Talsma.

Of ik als nieuwe docent mee wilde op tweedeklaskamp naar Tubbergen, Twente. Met 79 dertienjarigen en vier begeleiders kwamen ze echt nog wat handen tekort. Wat er op het programma stond? Stevig wandelen in natuurreservaat Het Springendal, een speurtocht rondom de vakwerkhuizen in Ootmarsum, eten in een oud raadhuis. Ik heb geleerd dat assertief nee zeggen ‘m zit in zacht op de relatie en hard op de inhoud. ‘Ik begrijp dat jullie nog flink op zoek zijn en ik hoop dat jullie geschikte krachten vinden’, zei ik, ‘maar ikzelf kan helaas niet deelnemen.’

Toen zag ik plots het strijdlustige gezicht van Jeanine la Tarravé voor me. Het popte op, en daarna ook het warrige hoofd van Mark Dak. Ik begon me dingen te herinneren.

In de tweede klas van mijn eigen schooltijd gingen we op kamp naar Tsjechië. Het plan was om er een week te gaan wandelen met de tassen en de tenten op onze rug. Lopen, tent opzetten, koken op gaspitjes, slapen, volgende ochtend de tocht vervolgen. Leuk plan, ware het niet dat ons mentorduo, la Tarravé en Dak, behept was met de taak onze klas te begeleiden. La Tarravé, midden zestig en koppig als een klapperende deur, had bedacht dat ze niet in een tent, maar in een hangmat wilde slapen. ‘Er zijn daar bomen genoeg’, zei ze tijdens het mentoruur.
‘Maar moet je horen’, zei Dak, die dertig jaar jonger was dan zij, ‘als het regent dan? Ik vind dit geen goed voorbeeld voor de kinderen.’
‘Een hangmat lijkt mij ook wel wat’, zei een klasgenoot.
‘Wij zijn helemaal geen kinderen’, riep een tweede.
Jeanine la Tarravé beweerde dat het nauwelijks regende in deze tijd van het jaar. ‘Als ik niet in mijn hangmat mag’, zei ze, ‘kan ik helaas niet deelnemen.’

‘We hebben gehoord dat u meegaat naar Rukbergen’, zeiden de leerlingen op de gang tegen mij.
‘Tubbergen’, zei ik, ‘en ik weet nergens van.’
Maar ik weet hoe het gaat met assertief nee zeggen, dat wordt vervolgens in een pan gestoofd en gegaard en suggestief gekruid totdat het alsnog als malse toezegging uit het vocht wordt getrokken.
‘Twee van de vijf dagen zou al enorm helpen’, zei een collega.

Op de tweede dag in de Tsjechische bergen begon het ‘s avonds zachtjes te regenen. De klas zuchtte. La Tarravé had haar hangmat al tussen twee bomen gehangen maar Dak nodigde haar toch maar uit in zijn kleine tentje. De hangmat bleef eenzaam hangen.

‘We hebben gehoord dat we in uw auto zijn ingedeeld naar Rukbergen’, zeiden de leerlingen de volgende dag op de gang tegen mij.
‘Tubbergen’, zei ik, ‘en ik weet echt nergens van.’
Dit gaat niet goed, dacht ik.

De derde dag verdwaalde de groep van la Tarravé. We hadden ons opgesplitst omdat de ene helft van de klas halfgare knakworsten wilde blijven eten onder de overdekking van een benzinestation (het regende nog steeds) en de andere helft verder wilde wandelen.
La Tarravé zei: ‘Wij gaan alvast’, en liep kordaat een zandweg op. De helft, waaronder ik, volgde haar.
Na een uur begon ze steeds driftiger op haar geplastificeerde landkaartje te kijken. Ik vroeg of we de goede kant opliepen. ‘Ja, natuurlijk’, zei ze.
Na drie keer een ingeslagen weg weer teruglopen vroeg ik het nog een keer. ‘Ik weet het niet meer’, zei ze. Het werd al donker.
La Tarravé probeerde Dak te bereiken op zijn mobiele telefoon. Geen bereik. Ze keek ons aan, maar voor leerlingen waren telefoons op overlevingskampen verboden.
Het werd donkerder.
Pas na tweeënhalf uur lopen en drie keer aanbellen bij ingezakte boerderijen zaten we weer op de goede weg. De ontlading was groot toen we de andere helft van de klas eindelijk terugvonden, laat in de avond. We gilden toen we elkaar zagen, sommige meisjes begonnen te huilen. Een klasgenoot haalde een blik knakworsten en een gasbrander uit zijn tas. Een ander spande de hangmat van la Tarravé tussen de bomen uit als regenscherm. We legden onze hoofden tegen elkaars regenjassen en zongen opgelucht meerstemmige canons. Elkaar terugvinden was het leukste dat er dit kamp was gebeurd.

Een paar jaar na Tsjechië, ik was nog niet van school, stierf Jeanine la Tarravé. Uitbehandelde kanker. De klas bezocht haar in het ziekenhuis, stond om haar bed stil naar haar te kijken. ‘Bepaald geen hangmat dit’, zei ze, ‘maar zouden jullie een meerstemmige canon voor me in kunnen zetten? Eerder kunnen jullie helaas niet weg.’

‘We hebben gehoord dat u in Rukbergen de bonte avond gaat presenteren’, zeiden de leerlingen op de gang.
‘Tubbergen’, zei ik, ‘en ik weet nog steeds nergens van.’
Dit loopt uit de hand, dacht ik, ik moet iets doen. STEL EISEN, hoorde ik la Tarravé van verre roepen.
‘Ik zocht je net’, zei de collega toen ik hem gevonden had. Hij wilde iets zeggen maar ik was hem voor. ‘Op één voorwaarde’, zei ik. ‘Dat ik in een hangmat mag.’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel