Asset 14

Tubbergen

Column: Tubbergen

Hard//hoofd heeft een nieuwe columnist! Na het open einde van Kasper van Royen hebben we eindelijk een geschikte opvolger gevonden. Wij verwelkomen dichter, (toneel-)schrijver, winnaar van de Lowlands Schrijfwedstrijd 2016 en docent Duits Iduna Paalman. Om de woensdag zal zij haar woorden laten dansen op onze website, met illustraties van Tsjisse Talsma.

Of ik als nieuwe docent mee wilde op tweedeklaskamp naar Tubbergen, Twente. Met 79 dertienjarigen en vier begeleiders kwamen ze echt nog wat handen tekort. Wat er op het programma stond? Stevig wandelen in natuurreservaat Het Springendal, een speurtocht rondom de vakwerkhuizen in Ootmarsum, eten in een oud raadhuis. Ik heb geleerd dat assertief nee zeggen ‘m zit in zacht op de relatie en hard op de inhoud. ‘Ik begrijp dat jullie nog flink op zoek zijn en ik hoop dat jullie geschikte krachten vinden’, zei ik, ‘maar ikzelf kan helaas niet deelnemen.’

Toen zag ik plots het strijdlustige gezicht van Jeanine la Tarravé voor me. Het popte op, en daarna ook het warrige hoofd van Mark Dak. Ik begon me dingen te herinneren.

In de tweede klas van mijn eigen schooltijd gingen we op kamp naar Tsjechië. Het plan was om er een week te gaan wandelen met de tassen en de tenten op onze rug. Lopen, tent opzetten, koken op gaspitjes, slapen, volgende ochtend de tocht vervolgen. Leuk plan, ware het niet dat ons mentorduo, la Tarravé en Dak, behept was met de taak onze klas te begeleiden. La Tarravé, midden zestig en koppig als een klapperende deur, had bedacht dat ze niet in een tent, maar in een hangmat wilde slapen. ‘Er zijn daar bomen genoeg’, zei ze tijdens het mentoruur.
‘Maar moet je horen’, zei Dak, die dertig jaar jonger was dan zij, ‘als het regent dan? Ik vind dit geen goed voorbeeld voor de kinderen.’
‘Een hangmat lijkt mij ook wel wat’, zei een klasgenoot.
‘Wij zijn helemaal geen kinderen’, riep een tweede.
Jeanine la Tarravé beweerde dat het nauwelijks regende in deze tijd van het jaar. ‘Als ik niet in mijn hangmat mag’, zei ze, ‘kan ik helaas niet deelnemen.’

‘We hebben gehoord dat u meegaat naar Rukbergen’, zeiden de leerlingen op de gang tegen mij.
‘Tubbergen’, zei ik, ‘en ik weet nergens van.’
Maar ik weet hoe het gaat met assertief nee zeggen, dat wordt vervolgens in een pan gestoofd en gegaard en suggestief gekruid totdat het alsnog als malse toezegging uit het vocht wordt getrokken.
‘Twee van de vijf dagen zou al enorm helpen’, zei een collega.

Op de tweede dag in de Tsjechische bergen begon het ‘s avonds zachtjes te regenen. De klas zuchtte. La Tarravé had haar hangmat al tussen twee bomen gehangen maar Dak nodigde haar toch maar uit in zijn kleine tentje. De hangmat bleef eenzaam hangen.

‘We hebben gehoord dat we in uw auto zijn ingedeeld naar Rukbergen’, zeiden de leerlingen de volgende dag op de gang tegen mij.
‘Tubbergen’, zei ik, ‘en ik weet echt nergens van.’
Dit gaat niet goed, dacht ik.

De derde dag verdwaalde de groep van la Tarravé. We hadden ons opgesplitst omdat de ene helft van de klas halfgare knakworsten wilde blijven eten onder de overdekking van een benzinestation (het regende nog steeds) en de andere helft verder wilde wandelen.
La Tarravé zei: ‘Wij gaan alvast’, en liep kordaat een zandweg op. De helft, waaronder ik, volgde haar.
Na een uur begon ze steeds driftiger op haar geplastificeerde landkaartje te kijken. Ik vroeg of we de goede kant opliepen. ‘Ja, natuurlijk’, zei ze.
Na drie keer een ingeslagen weg weer teruglopen vroeg ik het nog een keer. ‘Ik weet het niet meer’, zei ze. Het werd al donker.
La Tarravé probeerde Dak te bereiken op zijn mobiele telefoon. Geen bereik. Ze keek ons aan, maar voor leerlingen waren telefoons op overlevingskampen verboden.
Het werd donkerder.
Pas na tweeënhalf uur lopen en drie keer aanbellen bij ingezakte boerderijen zaten we weer op de goede weg. De ontlading was groot toen we de andere helft van de klas eindelijk terugvonden, laat in de avond. We gilden toen we elkaar zagen, sommige meisjes begonnen te huilen. Een klasgenoot haalde een blik knakworsten en een gasbrander uit zijn tas. Een ander spande de hangmat van la Tarravé tussen de bomen uit als regenscherm. We legden onze hoofden tegen elkaars regenjassen en zongen opgelucht meerstemmige canons. Elkaar terugvinden was het leukste dat er dit kamp was gebeurd.

Een paar jaar na Tsjechië, ik was nog niet van school, stierf Jeanine la Tarravé. Uitbehandelde kanker. De klas bezocht haar in het ziekenhuis, stond om haar bed stil naar haar te kijken. ‘Bepaald geen hangmat dit’, zei ze, ‘maar zouden jullie een meerstemmige canon voor me in kunnen zetten? Eerder kunnen jullie helaas niet weg.’

‘We hebben gehoord dat u in Rukbergen de bonte avond gaat presenteren’, zeiden de leerlingen op de gang.
‘Tubbergen’, zei ik, ‘en ik weet nog steeds nergens van.’
Dit loopt uit de hand, dacht ik, ik moet iets doen. STEL EISEN, hoorde ik la Tarravé van verre roepen.
‘Ik zocht je net’, zei de collega toen ik hem gevonden had. Hij wilde iets zeggen maar ik was hem voor. ‘Op één voorwaarde’, zei ik. ‘Dat ik in een hangmat mag.’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer