Illustratie: Irene Wiersma

Kasper ontwaakt langzaam maar zeker uit zijn babyroes: "Huh? Mark Rutte is onze premier?"" />

Illustratie: Irene Wiersma

Kasper ontwaakt langzaam maar zeker uit zijn babyroes: "Huh? Mark Rutte is onze premier?"" />
Asset 14

De echte wereld

Mark Rutte is de minister-president van ons land. En hij is dat al zo’n vijf maanden. Waar was ik al die tijd geweest? Met open mond staarde ik naar het televisiescherm. Natuurlijk wist ik het wel, maar ik had deze informatie nooit de kans gegeven om tot mij door te dringen. Ik wist het zoals ik weet dat gelatine gemaakt is van koeienbotten, maar daar nooit bij stil sta wanneer ik een zak winegums leeg vreet. Had ik nog wel recht om op 3 maart te gaan stemmen? Of was het nou 4 maart dat ik naar de stembus moest? Welke datum was het eigenlijk vandaag? Ergens tussen de stapel kaarten met dansende olifantjes en snoezige poppetjes moest de oproep liggen. Was mijn ID eigenlijk nog wel geldig? Hoeveel paspoorten mocht ik ook alweer hebben tegenwoordig? En wat was er nou aan de hand in Egypte? Of was het nou Libië? Nee, Egypte toch?

Had ik als zichzelf respecterend columnist nog wel het recht een letter op papier te zetten, als de actualiteiten dusdanig aan mijn vizier waren ontglipt? Wekenlang had ik mijn lezers lastig gevallen met beslommeringen over het vaderschap. Zat iemand daarop te wachten? Wilde ik de mannelijke Daphne Deckers worden? Lekker keuvelen over rompertjes en buggy’s?

Was die man op tv nu werkelijk onze minister-president? Hij voelde niet als een premier. Hij oogde veel te ontspannen, alsof het hem allemaal overkwam, alsof hij voor de zoveelste keer in een grap van zijn studievriendjes was getuind. Of was ik het die hier in de maling werd genomen? Wilden ze me gek maken? Hingen er verborgen camera’s onder de commode? Jan-Peter is mijn premier en zal dat ook wel voor altijd blijven, zoveel was zeker. Voor de rest bestond alleen nog maar twijfel.

Illustratie: Irene Wiersma

Men spreekt wel eens van een ‘roze wolk’ waarin je terecht komt wanneer je een mens op aarde hebt gezet. Maar dat die wolk zo hermetisch verzegeld was, realiseerde ik mij pas toen ik Rutte ondervraagd zag worden door Pauw en Witteman. Maandenlang was ik afgesloten van de wereld die, zeg maar, gewoon door draaide. De opgelopen schade kon ik onmogelijk ooit nog inhalen, ik zou niet weten waar ik moest beginnen. Dan maar terug die wolk in? Daarvoor was het ook te laat, nu ik me realiseerde dat ik van de realiteit aan het vervreemden was. Eigenlijk had ik de televisie nooit aan moeten zetten.

Na minutenlang door de woonkamer te hebben geijsbeerd, liep ik naar de slaapkamer. Daar was mijn dochter de linkerborst van haar moeder leeg aan het slurpen. Ik keek de zuigeling aan en langzaam sijpelden mijn vragen over Egypte, Libië en Rutte weg, alsof het dronkemansdromen waren die verdwijnen in de lucht van gebakken spek. Ik hoefde mij nergens druk om te maken. Annika was vele malen ‘echter’ dan Assange en Kadhafi. Eigenlijk was zij het enige dat daadwerkelijk bestond.

Ik had me nog zo voorgenomen om mijn blik van mijn knusse huishouden te verplaatsen naar de wereld om mij heen. Haarscherp en vilein zou ik de actualiteiten duiden, de tijdsgeest vangen in onvergetelijke zinnen. Maar als ik de tv aanzet raak ik in blinde paniek, en als ik mijn dochter zie vergeet ik alles weer. Hoe krijg ik ooit nog een letter op papier?

Alles wat ik heb is een perspectief en een toetsenbord om dat met wat lezers te delen. Een stapel kranten of een stapel luiers maakt daarin geen verschil, zolang ik maar ergens bij betrokken blijf. De luiers hebben mij vandaag het hardste nodig, dus die kranten komen morgen wel. Voorzichtig zal ik ze doorwerken, zonder de verwachting er gelijk iets mee aan te kunnen. Langzaam ontwaak ik uit een goddelijke vervreemding, die het leven zelf genoemd mag worden, met de stille hoop dat ik nooit volledig wakker word.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer