Foto: privécollectie Ava Mees List
Ik mag mezelf graag een intelligente jonge vrouw noemen. Niet al te hardop natuurlijk, want dat is arrogant en bovendien, als je dat soort dingen gaat roepen dan betekent het meestal dat het tegenovergestelde waar is. Maar toch. Ik heb een universitaire studie afgerond, ik heb Homerus vertaald, ik heb Dostojevki gelezen (of althans, geprobeerd) en ik kan een aardige conversatie voeren over een keur aan onderwerpen. Ik heb een abonnement op de Vrij Nederland en op Hollands Diep, ik scan in de supermarkt de krantenkoppen waarbij ik plichtsgetrouw de Telegraaf oversla, en ik ben natuurlijk voorzitter van de allervetste boekenclub op de hele aardkloot.
Juist.
Wil je nu weten wat ik met mijn week heb gedaan? Niets, lezer, niets. Ik heb het nog niet voor elkaar kunnen krijgen om ook maar één fatsoenlijk artikel te lezen of te schrijven, ik heb al mijn werkzaamheden afgeraffeld, verzaakt of met een half oog uitgevoerd. Deze column komt geheid te laat online en ik ben trouwens ook nog niet aangekleed. Waarom, vraagt u mij? Het heet de Bad Girls Club, en het is fantastisch. Dit televisieprogramma wordt in Amerika uitgezonden op het kanaal van Oprah, waar het verreweg het meest bekeken is. Het concept is simpel. In een gigantisch huis in Los Angeles worden zeven vrouwen neergezet, die hier gedurende een zomer mogen wonen. Dit zijn de ‘bad girls’. Deze dames zijn allemaal bloedmooi, hebben lange gelakte nagels, weelderige haardossen, extreem korte rokjes en enorme, al dan niet valse, bombonella’s. In dit huis doen ze verder niets, behalve extreme hoeveelheden alcohol naar binnen werken, hun longen uit het lijf schreeuwen, ruzie zoeken met iedereen die maar in de buurt komt, ondersteboven aan een stripteasepaal hangen en vechten, heel veel vechten. In de confession room praten ze over zichzelf in de derde persoon, en elke aflevering wordt er wel iemand het programma uit gezet wegens geweld.
Ik betrapte mezelf op de gedachte dat deze meisjes de rest van ons vrouwen voor paal zetten. Dat ze de goede naam van ons wezen bezoedelden. Maar eigenlijk is dat natuurlijk klinkklare onzin. Deze dames representeren mij niet. En juist dat maakt het leuk om naar te kijken. De vervreemding die er voor zorgt dat je met wijdopen ogen en hand voor de mond zit te kijken naar wat ze wel niet allemaal uithalen. De gedachte dat ik niet zo ben, dat mijn vrienden niet zo zijn, dat mijn leven niet zo is, dat maakt het leuk. Sterker nog, ik kan er maar geen genoeg van krijgen, en zo zit ik dus opeens aflevering na aflevering te kijken, op YouTube nota bene. En dit is echt niet de eerste keer dat het gebeurt. Voor Bad Girls Club kwam Jersey Shore, voor Jersey Shore kwam RuPaul’s Drag Race, voor RuPaul’s Drag Race kwamen tien seizoenen van America’s Next Topmodel, en voor ANTM had ik nog een televisie waar vrijwel altijd MTV aanstond. Hopeloos is het, mijn zucht naar trash tv.
Over het algemeen schaam ik me niet voor mijn guilty pleasures. We leven ten slotte maar één keer en dat leven is veel te kort om je druk te maken over wat de medemens beschouwt als hoog cultureel goed. Maar dit leven is ook veel te kort om het te spenderen achter een computer, starend naar een stel vrouwen die zichzelf schaamteloos voor lul zetten. Zo ben ik niet. Ik ben een intelligente jonge vrouw. Een intelligente jonge vrouw! EEN INTELLIGENTE JONGE VROUW.
Nog één aflevering dan. Om het af te leren.
