De uitzondering op de regel: een Volendammer die goede muziek maakt!" /> De uitzondering op de regel: een Volendammer die goede muziek maakt!" />
Asset 14

Case Mayfield

Elke maand kiest Anne namens het Amsterdams Songwriters Guild een bijzonder singer-songwriter. Deze keer een portret van Case Mayfield: eigenwijs, leergierig talent uit Volendam. "Sommige vragen horen niet beantwoord te worden."

Ik had kunnen weten dat een interview met Case Mayfield (Volendam 1987) niet zonder slag of stoot zou gaan. Niet omdat hij weinig te vertellen heeft, maar omdat hij simpelweg stronteigenwijs is. Daarbij is hij er de man niet naar om drie uur stil te zitten en over zichzelf te praten. Dat kan lastig zijn, maar tegelijkertijd weet je met Case altijd meteen waar je staat. Hij praat kordaat, met veel overtuiging en zonder een woord teveel. Toen ik hem zo’n twee jaar geleden leerde kennen, viel met name zijn leergierigheid op; hij noemde zichzelf een spons en dat leek ook te kloppen. Hij draaide mee bij het Amsterdam Songwriters Guild en observeerde met een grote honger iedereen en alles om zich heen. Maar niet zonder te blijven schakelen. In die twee jaar hij zette een sterke persoonlijkheid neer, zowel als artiest als daarbuiten. Zijn carrière nam een vlucht met een finaleplaats in de Mooie Noten wedstrijd van 2009, vele optredens binnen en buiten Amsterdam en deze zomer de release van zijn eerste EP, geproduceerd door Ro halfhide (voorman van ASG). Afgelopen week stond Case in de kwartfinale van de Grote Prijs van Nederland 2010, met een beetje geluk mogen we hem binnenkort in de halve finale bewonderen.

Case Mayfield is een pseudoniem. Maar als het aan Case zelf ligt niet lang meer. ‘Ik wil zo snel mogelijk naar het gemeentekantoor om mijn naam te veranderen, daar heb ik echt behoefte aan. Mijn geboortenaam voelt niet goed, ik heb er niets mee. Mijn artiestennaam voelt natuurlijker en ik gebruik hem nu ook buiten de muziek. Misschien zijn er mensen die denken dat ik me aanstel of interessant wil doen, maar dat is het helemaal niet. Met alleen een artiestennaam blijft je oude naam rondhangen en dat wil ik niet, ik wil dat de naam Case Mayfield gaat samenvallen met wie ik ben, punt.’

Oorspronkelijk komt Case uit Volendam. Een dorp dat in Nederland onlosmakelijk verbonden lijkt te zijn geraakt aan bepaalde bekende volkszangers. ‘Als ik uit Putten zou komen, was er helemaal niets aan de hand. Nu is het opeens speciaal dat dit mijn achtergrond is. Alsof dat iets zou zeggen over wie ik ben. Een week in Amsterdam doet mij meer dan jaren in Volendam. En drie jaar Amsterdam Songwriters Guild heeft mij meer muzikale opvoeding gegeven dan vijftien jaar in een zogenaamd muzikaal dorp. De Volendamse muziektraditie, ik probeer daar zo weinig mogelijk aan te denken, het irriteert me wel maar het interesseert me niet.’

De eerste stappen van Case als muzikant vallen wel samen met die andere gebeurtenis is Volendam die in ieders geheugen gegrift staat, de brand in café De Hemel in de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001. Al eerder nam Case voor het eerst een instrument in handen. ‘Toen ik veertien was wilde ik saxofoon leren spelen, maar dat was te duur voor het arbeidersgezin waar ik uit kwam dus toen hebben ze me maar een gitaar gegeven. De allereerste keer dat ik zong was na de brand.’ Tijdens een herdenking voor alle getroffenen door de brand zong Case for a dancer van Jackson Brown. Toen hij daar stond voelde hij dat het goed was. ‘Het was de eerste keer dat ik überhaupt zong. Het was heel fijn om te zien hoe de muziek voor mij en tegelijkertijd voor het publiek iets samen kon voegen, de gevoelens, het delen van onze aura’s. Dat heb ik sindsdien elke keer als ik op het podium sta.’ Verder benadrukt Case overigens dat de brand hem muzikaal niet erg heeft gevormd.

In de jaren daarna werkte Case in zijn eentje aan zijn liedjes en zijn muzikale kwaliteiten. In de Sappho in Amsterdam, tijdens de open mic van het ASG, speelde hij ze voor het eerst in het openbaar. ‘Zo’n twee en een half jaar geleden googelde ik op ‘open mic Amsterdam’ en de Sappho rolde er uit. Ik kwam er heen, ging staan en liet het allemaal op me afkomen. Dat was heel fijn, een goed leerproces. Ik was niet nerveus, de sfeer was heel vriendelijk en vredig, ik voelde me op mijn plek.’ Het ASG is voor Case een groep muzikanten die herkenning bij elkaar vinden. ‘Je maakt een proces door, Ik heb heel veel van anderen geleerd, van vriendschappen, openhartig zijn, iets voor anderen kunnen betekenen.’ Is dat essentieel voor de muziek? ‘Ja, omdat het voor anderen makkelijker is om van je te genieten als je open bent. Ik moet open staan voor de muziek.’ Heel soms heb ik het idee dat Case zich hier juist voor afsluit. Alsof hij voor het optreden mentaal ‘uitcheckt’. Case ervaart dit zelf ook. ‘Ik wil mezelf elke keer dat ik speel kunnen leeggooien, alles eruit hebben, als dat ergens niet kan bij een podium of evenement, omdat het alleen is gemaakt om de entertainen en niet voor de muziek, dan ga ik gewoon uit. Dan ga ik daar mijn gevoel niet aan verspillen. Dan speel ik technisch en zet mijn blik op oneindig.’ Waarom doet hij deze optredens dan wel? ‘Omdat je kilometers moet maken en alles is kilometers maken.'

Deze zelfbenoemde spanning tussen ‘entertainment’ en de ‘muziek’ is voor Case een heel belangrijk thema: 'Als muzikant moet je hiertussen kiezen. Kunst is wat wij doen, het creëren, wij groeien in onze muziek, wij vertonen echtheid. Onze muziek, onze melodieën, die gaan ergens over. Maar wat in Nederland bekend is, Anouk, van Velzen, Kane, dat is leeg. Dat zie je, dat is entertainment, dat is geen kunst.’ Het feit dat muziek die vooral naar entertainment neigt de Nederlandse media overheerst maakt Case kwaad. ‘De hardwerkende mens, die komt ’s avonds moe thuis en doet de televisie aan. Wat ze daar dan te zien krijgen is geen echte muziek meer. Je moet in Nederland zelf op zoek gaan naar echte muziek en dat gaan zij niet doen. Het moet ze dus eigenlijk gewoon in het gezicht gegooid worden.’ Wat dat betreft vindt Case de dagelijkse muzikant in het programma de De Wereld Draait Door een goed begin. ‘Maar dat is dan weer maar één minuut, er moet meer, er moet lef getoond worden, van beide kanten. De media moeten lef tonen maar muzikanten moeten er ook wat van zeggen. Iedereen is zo mak als een lammetje en gaat voor zijn eigen faam.’

Hoe zit het bij Case Mayfield zelf met die verdeling tussen de entertainmentwaarde en de muzikale waarde van zijn act? ‘Natuurlijk moet ik de mensen die komen luisteren ook entertainen. Maar kunst is wat we doen, als ik iemand zie spelen, wil ik dat hij me aan mijn haren over straat sleept. Waar komt hij vandaan? Wat heeft hij meegemaakt? Bij de toppers heb je die vraag niet. En er zijn mensen die technisch heel muzikaal zijn, maar het contact met de kunst verliezen, omdat ze zo gefocust zijn op het entertainment.’

Waar komt die kunst bij Case dan vandaan? ‘Als ik schrijf of speel dan gooi ik ‘het luik’ open. Dat luik is een metafoor voor iets waarvan je niet weet wat het is. Gelukkig niet, want sommige vragen horen niet beantwoord te worden. Bij sommige teksten weet ik na een jaar wat het betekent, soms weet ik het al op de minuut dat het af is. Wie die creativiteit regelt weet ik niet, het is onafhankelijk van alle mensen die creëren, of je nu een auto ontwerpt of een huiskamer aan het inrichten bent. Mensen zeggen soms "wauw, hij heeft een gave." Ik denk dat iedereen het heeft maar dat je jezelf ervoor moet openstellen.’

Als je naar zijn teksten luistert, kun je geraakt worden door een intense donkerheid, een grimmigheid die toch een bepaalde schoonheid behoudt. Soms lijken zijn teksten wel steeds donkerder te worden. Is Case werkelijk een pessimist? ‘Ik weet niet of ik pessimistisch ben. Zwartgallig is voor mijn gevoel meer realistisch, ik zie in ieder geval meteen de kritiekpunten.’ En toch vindt hij het de moeite waard om de dingen aan te gaan. ‘Ja, ik moet wel, ik ben ervoor gemaakt om dit te doen. Maar de wereld om mij heen is anders. De tegenwoordige wereld is moeilijk voor muzikanten die werkelijk voor de kunst kiezen.’ Waar komt dat sterke rechtvaardigheidsgevoel vandaan? ‘Dat is ook weer zo’n vraag die je niet kunt beantwoorden, anders kon ik er vanaf. Het zou fijn zijn als ik ook oogkleppen op had. Ik heb nu de kans om mijn frustratie in de muziek kwijt te kunnen, dat is wel fijn.’

De uiteindelijke ambitie van Case Mayfield is muziek te mogen blijven maken en ervan te kunnen leven. Wedstrijden kunnen daarbij helpen, al vind hij die erg lastig. ‘Je hebt altijd mensen die zelf geen muziek maken die moeten oordelen over anderen. Dat kan eigenlijk niet. Sowieso is objectief over muziek oordelen niet mogelijk, kunst is niet objectief. Iets kan technisch natuurlijk wel goed of slecht zijn. Maar, zoals ik al zei, je moet als muzikant kilometers maken. Aangezien we tegenwoordig van dit soort dingen afhankelijk zijn, zijn dit de moeilijkste kilometers die je moet maken. Maar je moet toch doorgaan op zoek naar de oase en af en toe kom je een fata morgana tegen. Daar moet je dan doorheen bijten.

Waar haalt hij dan de kracht vandaan om dit te blijven doen? Er zijn twee keuzes, je gaat door of je zoekt een mooie boom met sterke takken. En een touw. Muziek maken is iets wat ik moet doen, dit voelt goed, ik heb hier plezier in. En ik leer hiervan. Als ik de rest van mijn leven voor tien mensen in een café mag spelen heb ik daar vrede mee. Iedereen is gemaakt om iets te doen, als ik iets ga doen waar ik niet voor bestemd ben word ik ongelukkig.

Die vraag die niet beantwoord moet worden, de inspiratie tot schoonheid, weerhoudt Case van het zoeken naar die boom met sterke takken. ‘Natuurlijk, dat is een soort drijfkracht, een onuitputtelijke put. Elke keer als de emmer loslaat blijft er maar een emmer met bloemen, paddestoelen en andere magische dingen terugkomen. Alles om die put heen is vreselijk, de lucht is grijs, de grond is modder, bomen vallen om, de huizen worden omvergeblazen. Maar die put blijft staan en ik heb geen idee wat er in zit.’

Mail

Anne Roos Rosa de Carvalho

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 1

Een radslag weg

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een Ottolenghi-recept uit te proberen of de badkamer opnieuw te betegelen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Kosmische Mixtape 1

Kosmische Mixtape

Een playlist met kosmische muziek om onze themaweek uit te luiden in stijl! Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Wie leest er tegenwoordig nog een horoscoop om te weten wat de dag, de maand het jaar je brengt? Nou, best veel mensen dus. Het is zelfs een wereldwijde trend. Ook Else Boer geeft toe regelmatig de astrologie in te duiken. Op zoek naar een verklaring gaat ze na wat astrologie de moderne mens kan bieden. Lees meer

Tip: Bouw een tedere takkenhut

Bouw een tedere takkenhut

Rijk Kistemaker troost zich tijdens de coronacrisis met de kosmische vraagstukken die Lars von Triers Melancholia opwerpt. Hoe rouwen we om het verlies van de aarde of - iets kleiner - een achteloze manier van leven? Lees meer

Hard//hoofd gaat op een ruimte-odyssee

Hard//hoofd gaat op een ruimte-odyssee

Tijdens de Kosmische week stijgen we duizenden kilometers boven het aardoppervlak uit, om daar te reflecteren op het heelal en op onszelf, op de astrologie en op onze omgang met de aarde. Lees meer

 De ene bij is de andere niet

De ene bij is de andere niet

Wat als de ene bijensoort (onze geliefde honingbij) 299 andere bijensoorten verdrukt? Lees meer

Alles vijf sterren: 24

Nuttig gebruik van weinig wilskracht

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de groeven van onze badkamer te poetsen of een muur uit te breken. Lees meer

 Damien Hirst is verknipt

Damien Hirst is verknipt

Ruim 30.000 dollar betaalde het New Yorkse kunstcollectief MSCHF voor een werk van Damien Hirst: een zeefdruk met 88 gekleurde stippen in elf rijen van acht. Geen weggegooid geld, als je het werk vervolgens in stukjes doorverkoopt. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers zo goed mogelijk kunnen ondersteunen. Een niet-commerciële vrije ruimte als Hard//hoofd is in deze tijd bijzonder, en jouw steun hieraan is onmisbaar. Als je vóór 1 juni aanmeldt dan ontvang je als dank een kunstwerk van Raquel van Haver en mag je gratis naar ons jubileumevenement. Sluit je nu aan bij Hard//hoofd!

Meer info