Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Buikslotermeerplein: oprecht lelijk én leuk
✩✩✩✩✩
Rosanna Baas
'Twee weken geleden ben ik naar Amsterdam Noord verhuisd. Niet naar het hippe stukje bij het Eye of de NDSM-werf, maar naar wat vóór de Noord-Zuidlijn nog het einde van de wereld heette. Als ik ’s ochtends uit mijn raam kijk zie ik de file op de ring staan. Het Buikslotermeerplein, dat vorig jaar nog verkozen werd tot ‘spuuglelijkste’ – zo lelijk dat het weer mooi wordt – plek van Noord-Holland, is nu de plek voor mijn dagelijkse boodschappen. Al zo’n dertig jaar heeft de gemeente Amsterdam grootse plannen voor het winkelcentrum die steeds niet doorgaan, maar ik wil het graag tippen zoals het nu is. Om er te komen loop je eerst onder een laag, vrolijk gekleurd viaduct door (dit wordt binnenkort wél gesloopt) om vervolgens langs het leegstaande bowlingcentrum en een nog echt aftandse tweedehands winkel te komen. Met wat lichtsnoeren die het plein doorkruisen ziet het er nog het meeste uit als een verlaten kermis. Om de charme van dit alles (want dat heeft het wat mij betreft wel) goed tot je door te laten dringen kan je neerstrijken in de koffiehoek die tegenover de Lidl zit. Van woensdag tot zaterdag is hier een ruilwinkel en gisteren was er ook een kapper aanwezig. Een oprecht leuk café op een plek waar je het niet had verwacht.'
High Life: buitenaardse baarmoeder
✩✩✩✩✩
Mark de Boorder
'Afgelopen week had ik een van de meest buitengewone ervaringen van mijn leven. Na een vermoeiende en stormachtige maand bezocht ik tegen het einde van een doordeweekse avond samen met twee vriendinnen de vervreemdende film High Life. De straten waren stil en de bioscoopzaal was leeg. Ik voelde mijn lichaam voordat de film begon samensmelten met het fluweel van de zachte bioscoopstoel. High Life is een film van de geroemde regisseur Claire Denis, bekend van de klassieker Beau Travail (1991). Robbert Pattinson vertolkt de rol van één van de verschoppelingen die van de aarde zijn verstoten en bivakkerend in een ruimteschip ronddrijven in een surreëel universum, ogenschijnlijk zonder doel. Een existentieel drama, waarvan het plot een echo is van de condition humaine.
Nu is een absurdistisch-dystopisch-erotische sci-fi zeker naar mijn smaak, maar het genre is niet de voornaamste reden voor mijn waardering. Om eerlijk te zijn: ik ben er niet eens toe in staat om over de film als geheel te oordelen, aangezien dit een volledig beeld vergt. Eén van de momenten dat ik lichtelijk ontwaakte uit mijn slaap, voelde alsof ik mij nog steeds bevond in de geborgenheid van een droom. De warme klanken van de soundscapes waren als een cocon, ik werd ondergedompeld in een trage scène waarin de gouden gloed van talloze sterren straalde. De taal zal altijd ontoereikend blijven, maar het was een bijna baarmoederlijke ervaring. Vertrouwd, onwerkelijk en ondoorgrondelijk tegelijk. De volgende keer ga ik overdag. Misschien dat ik daarna iets zinnigs kan zeggen over het acteerwerk.'
Jameela Jamil: Revolutie tegen schaamte
✩✩✩✩✩
Ruby Sanders
'Wie niet diep in de body positivity- of Insta-activistische hoek zit kent de Britse actrice Jameela Jamil waarschijnlijk vooral van de Netflix-serie The Good Place. En haar rol daarin als beeldschone, verwende rijkeluisdochter Tahani kan je op het verkeerde been zetten. Maar de afgelopen jaren ontpopte Jamil zich tot invloedrijke activistische stem, die niets minder dan een ‘revolutie tegen schaamte’ leidt. Daarover kun je alles horen in deze aflevering van de podcast The Call. Jamil legt haarfijn uit waar haar strijd om draait en hoewel je aanvankelijk misschien nog jaloersig denkt ‘Ja, makkelijk praten als je er zo uitziet’, gedurende de uitzending zal ze je overtuigen met haar ongecensureerde observaties en messcherpe ideeën – nog los van haar arsenaal aan hilarische anekdotes (iets met een belangrijke auditie, en de krultang van haar huisgenoot - roze, rubber, met ribbels; handig, wireless, dacht ze nog, die geen krultang maar een vibrator bleek). Maar haar schokkende verhalen uit de industry, zoals sterren die zich lenen voor gesponsorde work-outprogramma’s, eetlustonderdrukkende lolly’s en ‘ontgiftingsthee’ ('You’re just gonna shit yourself!'), maken je net zo woedend als Jamil al jaren is. Kardashians en andere influencers die ‘over de ruggen van de tranen van tienermeisjes’ hun geld verdienen noemt ze ‘double agents for the patriarchy’. Schaamte is niet iets waar vrouwen nu eenmaal mee moeten leven; het is aangeleerd. En het komt mannen prima uit: hoe meer tijd vrouwen verspillen aan uiterlijke onzekerheden, hoe minder ze bezig zijn met het verwezenlijken van hun dromen, hun carrière, hun kennis, hun geluk. Oef, die zit.'
Beeld: Izaias Buson via Flickr.
